Andal Neeratta Uthsavam 2026 ~ voice of Kalaimamani GP Kamala

 

Thiruvallikkeni Sri Andal Neeratta uthsavam 2026

மாலே மணிவண்ணா பாசுரம் பின்புலத்தில்

Thiruppavai pasuram - Malae Manivanna

Voice of Kalaimamani GP Kamala : https://youtu.be/PMEo0IyfP-8

Please also read : about this Jewel of Triplicane  

https://www.sampspeak.in/2014/05/jewels-of-triplicane-kalaimamani-smt-gp.html

Andal Thiruppavai ~ pictorial pasura vilakkam

 

For Srivaishnavaites, it is worship of Sriman Narayana, kainkaryam unto HIM – reciting Nalayira divyaprabantha pasurams is quintessential – and the basic starts with Thiruppavai.  Andal composed two works  unique in their literary, philosophical, religious, and artistic content.  One is  Tiruppavai, a composition of thirty verses in which Andal imagines herself to be a cowherd girl during the incarnation of Lord Krishna.  The second is the Nachiyar Tirumozhi, comprising of 143 verses. 

 மார்கழி ஒரு அற்புதமான காலம்.  அனைத்து ஸ்ரீ வைஷ்ணவ திவ்யதேசங்களிலும் அதி காலையில் ஆண்டாள் அருளிய  "திருப்பாவை"   சேவிக்கப்பெரும்.  திருப்பாவை பாவை நோன்பின் உயர்வை பறை சாற்றுவது.  முதல் பாட்டில் ஆய்ப்பாடி சிறுமிகளை அழைத்ததற்கு ஏற்ப கூடிய கோபிகைகளின் கூட்டத்தைப் பார்த்து மகிழ்ந்து “வையத்து வாழ்வீர்காள்!” என்று ஆச்சரியப்பட்டு அழைத்து நாம் செய்ய வேண்டிய நோன்பிற்கு செய்யவேண்டிய கிரியைகளை கேளுங்கள் என்கிறாள்.   

Here is a  rather fascinating pictorial presentation of the Thiruppāvai. Do look  closely at the smaller panels in the  photograph, and the little captions actually make the arrangement much clearer and adds a lot of itnerst. The title at the bottom is:

“ஸ்ரீ ஆண்டாள் திருப்பாவை வைபவம்” — Sri Āṇḍāl Tiruppāvai Vaibhavam.

The artist has  essentially created a visual Thiruppāvai commentary: one little picture for each of the 30 pāsurams, with the opening words printed below each panel. And this is not merely a generic collection of Vishnu stories. The  central picture is particularly interesting -  Sriman Narayana seated upon Ādiśeṣha, with the serpent hood spreading behind Him.  The lower central picture gives us another aspect of the same theological world: Nārāyaṇa reclining upon Ādiśeṣa in the Kṣīrasāgara.  So it is  the Supreme Lord at the centre, and surrounded Him with the narrative and devotional world of Andal's 30 verses.

The little panels aren't all illustrations of Krishna's childhood. They range across: the awakening of the girls → their going to Krishna → Krishna's various avatāra deeds → cosmic manifestations → episodes involving devotees → the final surrender to Govinda.  This simply is not a pictorial depiction of Margazhi recital of pasurams – it is more of the  old popular devotional chromolithograph/oleograph-style prints that were meant not merely for decoration but to teach the stories visually.

As you could see – there is :  Puḷḷum silambina kāṇ  - Dawn: birds have awakened, the conch is sounding, and the girls are waking the sleeper.7 Kīsu kīsu - Women churning curd/butter, with the sound of the bangles and the churning clearly depicted.8 Kīzh vāṉam veḷḷeṉṟu - Dawn breaking; the eastern sky becoming light and the girls urging their companion to rise.  9 Tūmaṇi māṭathu - A beautiful wealthy house, with the girl still inside — the famous tūmaṇi māṭam scene.  Unthu matha kaḷiṟṟaṉ- Nappinnai becomes central — the girls appeal to her and to Krishna, with the strong elephant imagery of the verse.

Pāsuram 23 — “Māri malai muḻaiñcil” — is a lovely example. The verse says:  māri malai muḻaiñcil mannik kidandhu uṟaṅgum – traditionally this pasuram invokes the imagery of the lion lying in its mountain cave and emerging majestically. The artist uses Krishna  imagery to convey that majestic emergence. Similarly, 24, “Aṉṟu ivvulagam”, is unmistakably Trivikrama, because the verse explicitly recalls the Lord measuring the worlds. 27, “Koodarai veḷḷum”, is especially delightful: the artist has understood the pāsuram not merely as an abstract theological statement but as the joyous reward after the vrata — ornaments, food, togetherness and celebration.

Interesting ! ~  “A vintage devotional print”with Sri Andal Thiruppavai vaibhavam written in Telugu, Tamil, English and Sanskrit at the bottom.  This too from Mr MA Narasimhan’s art collections – special thanks to him for showing this wonderful piece and allowing it to be photographed and written about.

adiyen Srinivasa dhasan

Mamandur Veeravalli Srinivasan Sampathkumar

8.10.2026

Andal Thiruvadipura Sarrumurai 2026 ~ some history of 14th August

 

Andal Thiruvadipura Sarrumurai purappadu 2026

Today is 14th August ! - 14th august, for India,  is steeped history and lot of bloodshed. It is not merely the eve of Independence Day. It was the day on which the final hours of British India unfolded, Pakistan came into being, and the Constituent Assembly of India prepared for the midnight transfer of power.

On 14 August 1947, Lord Mountbatten travelled to Karachi, where Muhammad Ali Jinnah was sworn in as the first Governor-General of Pakistan. Mountbatten then flew back to Delhi for the Indian ceremonies.   Meanwhile, in New Delhi, the Constituent Assembly assembled at 11 p.m. on 14 August. At midnight, India would cease to be under British rule. Jawaharlal Nehru delivered the famous “Tryst with Destiny” speech in the early hours of 15 August.

The original legal date of independence for both India and Pakistan was 15 August 1947. Pakistan began observing 14 August from 1948. One reason was that the formal transfer ceremony in Karachi had taken place on 14 August, allowing Mountbatten to attend it and still reach Delhi for India's midnight ceremony.   We don’t celebrate this day – it is   Partition Horrors Remembrance Day, reminding us the enormous human suffering accompanying Partition—mass migration, communal violence and loss of life.  

Turns the annals of History, on  14 August 1945, Emperor Hirohito finally accepted the Allied terms of the Potsdam Declaration and Japan agreed to unconditional surrender. The Japanese government communicated its acceptance to the Allies.   That evening in Tokyo, Hirohito recorded his famous radio message to the Japanese people. It was secretly recorded around 11 p.m. on 14 August and was broadcast at noon on 15 August. It was the first time the Japanese public had ever heard the Emperor's voice.

There was even a dramatic last-minute coup attempt by Japanese military officers during the night of 14–15 August, aimed at preventing the broadcast and continuing the war. It failed. Even after Japan had decided to surrender on 14 August, American aircraft were still conducting operations. In fact, more than 1,000 B-29s bombed Japan on 14 August, and U.S. carrier strikes were planned for the following morning. The official confirmation of surrender arrived while some of those operations were already being prepared.

On 14 August 1926, Pappuri Ramacharyulu started Sri Sadhana Patrika at Anantapur. The paper became an important voice covering the Indian national movement, literary activity and the social conditions of the Rayalaseema region. It continued until 1968.

For Srivaishnavaites, the month of  Aadi has  special significance for on this month was born the female saintess Azhwar Andal.   Godadevi  was born at Srivilliputhur  in the Tamil month Adi, with the birth-star Pooram, which is celebrated as ‘Thiruvadippuram’.  A great day today  (29^th day of Aadi – Puram nakshathiram / 14^th Aug 2026) ~ the concluding day of Andal Uthsavam – Thiruvadipuram.  In the evening at 7 pm @ Thiruvallikkeni divaydesam, it was grand purappadu of Sri Andal with Sri Parthasarathi in eka asanam ~ same kedayam. 

As the purappadu started in grandeur, there was some drizzling, forcing conversion to siriya mada veethi and as rain lashed, Perumal & Andal entered Sri Peyalwar sannathi while arulicheyal goshti continued rendering Iramanusa noorranthathi at 36 kaal mandapam. 

இன்று 'திருவாடிப்பூரம்,' மிகச் சிறந்த நன்னாள் !  ஸ்ரீ ஆண்டாள் அவதரித்த தினம்.  ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் பெரியாழ்வார்  பெண்பிள்ளையாய்,நந்தவனத்தில், துளசி மலரில் பூமிப்பிராட்டி அம்சமாய் தோன்றிய கோதைப் பிராட்டியின் பக்தி அளவிட முடியாதது.   

மல்லி நாட்டை ஆளும், மட மயில் போன்ற மென்மைத் தன்மை உடைய இவள், ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் வேதியர் பெரியாழ்வாரின் பெண்ணாய் திருவிளக்குப் போல் விளங்கினாள்.  ஆண்டாள் அவதரித்த ஊர் ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர்.    'மல்லி நாடு' எனப்படுவது அக்காலத்தில் ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரை உள்ளடக்கிய ஒரு பெரிய ஊராக திகழ்ந்து, காலப்போக்கில் மாறி இருக்கலாம்.  வட பத்ரசயனர் கோவில் கல்வெட்டில் ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரின்  பெயர் 'மல்லிப்புத்தூர்' என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.     'மல்லி நாடாண்ட மடமயில்' 'மருவாரும் திருமல்லி வளநாடு' எனும் சொற்றொடர்கள் மல்லி என்ற பிரதேசத்தினை விளக்குகின்றன.

கோதைப்பிராட்டி ஆண்டாள் நாச்சியார் எம்பெருமான் மீது மையல் கொண்டு, அவனையே வரித்து காத்திருந்தாள்.    அவரது நாச்சியார் திருமொழியில்  எம்பெருமானோடு சேர்வதற்க்காகவே தன்னுடைய மூச்சினை தாங்கி இருப்பேன் ~ ஆவி காத்திருப்பேனே என்கிறார்.    அரங்கனுக்குத் தொடுத்த மாலைகளை, தான் சூடி, அகமகிழ்ந்து,  புன்னகை தவழ, அங்குள்ள கிணற்றில்  அழகுப் பார்த்தவள். பின்னர்   எம்பெருமானுக்கு பல பாமாலைகளை உள்ளன்போடு, அருளியவள் சூடிக் கொடுத்த சுடர்கொடி  புகழப்பெறும் ஆண்டாள் நாச்சியார்.

நம் பொய்யிலா மணவாளமாமுனிவன்,  தமது  'உபதேசரத்தின மாலையில்' திருவாடிப்பூர திருநக்ஷத்திரத்தில் பூமி பிராட்டி ஸ்ரீவைகுண்டத்தில் உள்ள உயர்ந்த அனுபவத்தை விட்டுவிட்டு பெரியாழ்வாருக்கு திருமகளாக இந்த உலகத்தில் நாம் உஜ்ஜீவிப்பதற்கு அவதரித்தருளினதை,  அழகிய ஆடி மாதத்தின் பூர நக்ஷத்திரத்தின் வைபவம் வேறொரு தினத்துக்கு  கிடையவே கிடையாது  என பாடி மகிழ்கிறார். 

ஆண்டாள் பாடின எம்பெருமான் ஸ்ரீமன் நாராயணன் எத்தகையவன் ? ~ பொங்கும் அலைகள் சூழ்ந்த நிலமும் , விண் உலகமும் அங்கு  ஒரு குறைவுமின்றி தளர்வின்றி ஆள்கின்ற எம்பெருமான் -  செங்கோலை உடைய திருவரங்கச் செல்வனார்  - அவனை நினைத்துறுகிய ஆண்டாள் தம் பக்தி நம்மை மேலும் பக்தி நிலையை அடைய இட்டுச்செல்கிறது.  

Sri Andal in her Nachiyar Thirumozhi   describes the Lord as having the white conch, wearing beautiful yellow silken robes, having tresses on shoulders hovering like bees over His lotus face, the Lord of immense compassion been worshipped at Vrindavan [Brindavan nearer Mathura, where Krishna grew up ]   

வெளிய சங்கொன்றுடையானைப் பீதகவாடையுடையானை*

அளிநன்குடைய திருமாலை ஆழியானைக் கண்டீரே? *

களிவண்டெங்கும் கலந்தாற்போல் கமழ்பூங்குழல்கள் தடந்தோள்மேல்*

மிளிர நின்று விளையாட விருந்தாவனத்தே கண்டோமே !   

Let us fall at the lotus feet of Sriman Narayana singing the verses of Andal – which will ensure all goodness and prosperity. Here are some photos of Sri Andal Sri Parthasarathi Thiruvadipura purappadu at Thiruvallikkeni divyadesam.  

 
adiyen Srinivasadhasan
Mamandur Veeravalli Srinivasan Sampathkumar
14.8.2026

 

 

 

Andal Thiruvadipura Uthsavam 2 2026 : கணமா மயில்காள்! கண்ணபிரான் திருக்கோலம்

 

The bird we call மயில் in Tamil literature is the Indian Peafowl, scientifically Pavo cristatus. The male is the peacock, while the female is the peahen; together they are called peafowl. The Indian Peafowl (Pavo cristatus) is India's national bird, officially adopted in 1963.

Peacocks are  native to the Indian subcontinent, particularly India and Sri Lanka, and is found in a remarkably wide range of habitats—open woodland, scrub, agricultural landscapes, grasslands and areas around villages. It does not require dense forest and is often seen close to human habitation.  In India, they are seen  across much of the country, from the dry regions of Rajasthan and Gujarat to the forests and agricultural landscapes of central and southern India; however not found in the concrete jungle of Chennai. It is especially associated culturally with the Indian landscape because it can thrive alongside cultivation and human settlements.

What we commonly call the peacock's tail is actually largely the elongated upper tail-coverts. During courtship the male raises these feathers into the spectacular circular train, displaying the numerous “eyespots” (ocelli).  The display is primarily associated with courtship and sexual selection. The peahen chooses a mate, and the elaborate train is therefore a classic example of a sexually selected ornament.

The traditional association between peacocks and the monsoon has a genuine behavioural basis. Increased humidity, changing weather and the breeding season coincide with increased calling and display activity. Thus the familiar literary image of the peacock dancing when rain clouds gather is not simply poetic invention. This helps explain why the peacock occurs so naturally in Indian poetry alongside clouds, rain, mountains and the onset of the monsoon.

There is an interesting historical reference in the Arthashastra, traditionally associated with Kautilya, which discusses peafowl among animals and birds subject to state regulation. Peacock imagery also appears in the Mauryan period; the famous Ashokan artistic tradition includes peacock motifs.  There  is a  rather unusual reference in Book II, Chapter 30, the Superintendent of Horses (2.30.4).  Kautilya says that the royal horse establishment should contain, among other creatures:

वानर-मयूर-पृषत-नकुल-चकोर-शुक-सारिक…

— monkeys, peacocks, spotted deer, mongooses, chakora partridges, parrots and mynas.

At first this sounds almost decorative—why would a royal stable be filled with peacocks and other birds? There is an interesting practical/traditional explanation. Peacocks and mongooses were associated with detecting or countering danger from snakes and poison, and the presence of these animals in royal establishments may have had a protective function. The scholarly discussion of the passage notes this association.  The Arthaśāstra elsewhere explicitly says that releasing peacocks, mongooses and spotted deer can help destroy snakes:

mayūra-nakula-pṛṣatotsargaḥ sarpān bhakṣayati

—   “the release of peacocks, mongooses and spotted deer causes snakes to be consumed.”

நம் தொன்மை வாய்ந்த சங்க இலக்கியங்களில் - மயில் (மஞ்ஞை / மயில்) வெறும் அழகிய பறவையாக மட்டும் விளங்கவில்லை - அதன் தோகை, ஆட்டம், கூவல், மழையுடனான தொடர்பு, மலைநில வாழ்வு ஆகியவை பல்வேறு உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் விதமாக இலக்கியம் உள்ளது.

சங்க இலக்கியத்தில் மயில் மழையை எதிர்நோக்கும் இயற்கையின் ஒரு முக்கிய அறிகுறி. கருமேகங்கள் திரளும்போது மயில் மகிழ்ந்து ஆடுவது போன்ற காட்சி பல இடங்களில் வருகிறது. இதனால் மயில் → மேகம் → மழை → மகிழ்ச்சி என்ற இயற்கைத் தொடர்பு குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. மயில் குறிப்பாக குறிஞ்சி நிலத்தின் இயற்கையோடு நெருக்கமாக இணைக்கப்படுகிறது. மலை, அருவி, மூங்கில், வேங்கை, காந்தள், மழை, மேகம் ஆகியவற்றுடன் மயிலும் சங்கக் கவிதைகளில் தோன்றுகிறது. அதனால் சங்கக் கவிதையில் ஒரு மயில் ஆடும் காட்சி, அது நடக்கும் இடத்தின் இயற்கைச் சூழலையும் நமக்கு உணர்த்துகிறது.

கோதை நாச்சியார் ஆண்டாள் தமது நாச்சியார் திருமொழியில் கூறும் மிக அழகான “மயில்” குறிப்பு இங்கே .: “கணமா மயில்காள்! கண்ணபிரான் திருக்கோலம்…” இங்கு ஆண்டாள் மயில்களைப் பார்த்து கண்ணனின் திருக்கோலத்தை நினைத்து ஏங்குகிறாள்.  இங்கு மயிலின் தோற்றம் கண்ணனின் திருக்கோலத்துடன் ஒப்பிடப்படுகிறது — மயிலின் நீல/பச்சை நிறம், அதன் அழகு, தோகை விரித்த தோற்றம் ஆகியவை கண்ணனின் திவ்ய ரூபத்தை நினைவூட்டுகின்றன.

கணமா மயில்காள்! கண்ணபிரான் திருக்கோலம் போன்று

அணிமா நடம் பயின்றாடுகின்றீர்க்கு, அடிவீழ்கின்றேன்

பணமாடரவணைப் பற்பல காலமும் பள்ளிகொள்

மணவாளர் நம்மை வைத்த பரிசிது காண்மினே.

 கூட்டமாகத் திரளும் அழகிய பெரிய மயில்களே!  கண்ணபிரானுடைய திருமேனியின் அழகிய நிறத்தைப் போன்ற தோற்றத்துடன்,  அழகிய நடனத்தைப் பழகி ஆடும் உங்கள் திருவடிகளில் நான் விழுகின்றேன். படம் விரித்து ஆடும் ஆதிசேஷனைப் படுக்கையாகக் கொண்டு எப்போதும் பள்ளிகொள்ளும் என் மணவாளன், என்னை இவ்வாறு உங்கள் கால்களில் விழும்படி செய்திருக்கும் நிலையைப் பாருங்கள்!

Aadi month has special significance because of Andal thiruvadipuram and here are some photos of Kothai Nachiyar day 2 purappadu at Thiruvallikkeni divaydesam on 6.8.2026 

adiyen Srinivasa dhasan

Mamandur Veeravalli Srinivasan Sampathkumar

 

Thiruvallikkeni Andal bangles !! - 'கோல்வளை' ~ Asanthene tradition !! ??

 

Thiruvallikkeni Andal bangles !! - 'கோல்வளை'

 

Curious  about the second pic !!  ~  an attractive ornament now in British Museum.  The British Museum object Af1900,0427.14 is a wrist ornament (suman) made in the Asante region, dated approximately 1800–1895. It contains – gold beads, glass beads,gold crotal bells, fibre pendats, twisted vegetable fibre cord and more.  The is Asante wrist ornament. 

Image: © The Trustees of the British Museum.

திருக்கருப்பறியலூர் எனும் ஊரை கேள்விப்பட்டு உள்ளீர்களா ?  இது சிவபெருமானின்  தேவாரப்பாடல் பெற்ற சிவலாலயங்களில் ஒன்று !.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரை கிராமங்களில் திருவிழா என்றவுடன் ராட்டினம், பச்சை குத்துபவர்கள், வளையல் வண்டிக்கார்கள், பலூன் விற்பவர்கள் எனக் கிராமமே களைகட்டும்.  பல பழைய படங்களில், வளையல் விற்பவர்கள் கதாபாத்திரமாக வருவது நினைவு இருக்கலாம். வாழ்க்கை மாறிவிட்டது.

இது சிறப்பான ஆடி மாதம்.  ஆடிப்பூரத்தில் அம்பாளுக்கு வளையல் சார்த்துவதும், வளையல் காணிக்கை, வளையல் மாலை அணிவிப்பதும் பக்தர்களின் நீண்ட கால நம்பிக்கை.  ஸ்ரீவைணவ திருக்கோவில்களில் கூட,  ஆண்டாளுக்கு திருவாடிப்பூரத்தன்று பக்தர்கள் வளையல்களை காணிக்கையாக அளிப்பர்.

Firozabad in UttarPradesh has earned the name ‘Suhag Nagari’ which means the city of married women,  where the married women wear bangles as a symbol of prosperity. Laad Bazaar or Choodi Bazaar in Hyderabad is famous for varieties of  pearl bangles.  Laad Bazaar is the centuries- bangles market near Charminar in Hyderabad, which has inspired photographers and poets.   Moradabad city in India is the largest producer of bangles.  Nakkavanipalem, a tiny village near Narsipatnam was once a place where skilled bangle workers were in existence.  

Gold bangles have adorned and ornamented women’s dainty wrists since ages. This is a symbol of status, prosperity, and wealth. Wrists vary in size, thickness, texture, strength, and symbolize kindness as well as for gallantry. Wrists must be decorated with jewels not because they help establish the human connection! More so because they are status symbols.  Diamond Bangles also sell well !  the Jewellers cash more in experimentation with so called newer designs, patterns, styling, engraving and more !   - some would prefer  very delicate thin gold bangles while some would insist them being solid and weighing more !

Moving away, there are many Nations, cultures, traditions that are linked to wearing of high value gold bracelets, bangles and ornaments.    Pakistan, Bangladesh and Nepal have traditions closest to India, while the Gulf countries too have an age old tradition.    In Ghana, particularly among the Akan and Asante, gold has an extraordinarily important cultural history. Gold bracelets, armlets and other ornaments were historically associated with royalty, chiefs, wealth and authority. The Asante tradition is especially remarkable because gold was not merely decorative. Gold objects could communicate rank, political authority and social standing.

In Nigeria, elaborate bracelets and bangles are prominent in Yoruba, Igbo and other traditions. Among wealthy families, gold jewellery may form an important part of bridal adornment, sometimes including substantial bracelets worn together with necklaces, earrings and rings.  Among the Maasai, colourful beadwork is much more characteristic than gold.  Women traditionally wear numerous beaded bracelets, arm ornaments and necklaces, often using strong colours and geometric patterns. These ornaments can communicate aspects of age, marital status, community identity and ceremonial participation.

Ghana, particularly the Akan/Asante tradition, is probably one of the best African examples to compare with India's tradition of precious bangles and jewellery.  For Asante royalty — gold was much more than jewellery  The Asantehene (King of the Asante) and senior chiefs traditionally appeared in extraordinarily elaborate regalia: Kente cloth, crowns, rings, gold ornaments, swords with gold-covered hilts, staffs, soul-washer's badges and other objects.

Gold had a deep symbolic meaning. In Akan thought it was associated with the sun and the life force (kra), so its presence on the king was not simply a demonstration of wealth. Royal gold regalia represented authority, power, vitality and sacred status. Here is the King wearing ornaments.  Otumfuo Osei Tutu II, 16th Asantehene, in traditional royal regalia, 2019. Official U.S. Embassy Ghana photograph by Archibald Sackey. Public domain.

ஆண்டாள் நாச்சியார் திருமொழி பாசுரத்தில் ஒரு சொல் 'கோல்வளை' - இது  பெயர்ச்சொல் - ஒரு வளையல்வகை.  வளையல்   என்பது இரண்டு கைகளிலும் மணிக்கட்டில் அணியும் ஒரு அணிகலனாகும். பொதுவாக வட்ட வடிவமானது. ஆனால் வளையக் கூடியதல்ல. இது ஒரு இந்தியப் பாரம்பரிய ஆபரணமாகும். தங்கம், அலுமினியம், பிளாட்டினம், கண்ணாடி,  எனப் பலதரப்பட்ட பொருட்களால் உருவாக்கப்படுகின்றன. 

“கோல்வளை” என்பது சங்கத் தமிழ் மற்றும் செவ்வியல் இலக்கியங்களில் வரும் அழகான சொல்.  கோல் – நேர்த்தியான, அழகிய வடிவம் / சில இடங்களில் கோலாகிய அமைப்பு என்ற பொருள். வளை – வளையல், கைவளை. அதனால் “கோல்வளை” என்பது பொதுவாக அழகிய வளையல்களை அணிந்த பெண் அல்லது அழகிய கைவளையல் என்ற பொருள் சூழலுக்கேற்ப பெறும்.

“கோல்வளை”  நாலாயிர திவ்யப்ரபந்தத்தில் நம்மாழ்வார் திருவாய்மொழியில்   ஒரு புகழ்பெற்ற பாசுர வரி. ஸ்வாமி நம்மாழ்வார் திருக்குளந்தை திவ்யதேசத்தை மங்களாசாசனம் செய்யும் பாசுரம் : 

**“கூடச் சென்றேன் இனி என் கொடுக்கேன்?

கோல்வளை நெஞ்சத் தொடக்கம் எல்லாம்** 

இங்கே “கோல்வளை” என்பதைப் பொதுவாக  கோல் + வளை: “கோல் போன்ற (மெல்லிய/நேரான) வளை” — அதாவது மெல்லிய, அழகிய கைவளைகள் அணிந்த பெண்தன்மை கொண்ட நாயகி நிலையில் ஆழ்வார் பேசுவதாகக் கொள்வர். பாசுரத்தின் சாரம்: ஆழ்வார், “ எம்பெருமானிடத்திலே அதீத  ஈடுபாடு மிகுதியால், ஆழ்வார் தம் உடல்-உள்ளம்-மரியாதை எல்லாவற்றையும் இழந்து, அவனோடு ஒன்றிவிட்ட நிலையை மிக உணர்ச்சிபூர்வமாகச் சொல்கிறார். பெரிய மாடங்களும், கொடிகள் கட்டப்பட்ட மதில்களும் உடைய தென்குளந்தையில், மேற்குப் பக்கத்தில் நிற்கும் மாயக்கூத்தன், தன் ஆடும் பறவையாகிய கருடனைக் கொடியில் ஏற்றி, போரில் வெல்லும் திருவாழியை வலத்தில் கொண்டவனை, நான் ஆசையோடு சேர்ந்துவிட்டேன்.” என்கிறார் மாறன் சடகோபன்.

கோல் + வளை can be understood as a beautiful, well-formed/ornamental bangle, and கோல்வளை becomes an epithet describing the woman who wears such bangles.

In classical Tamil, compounds involving வளை frequently extend from the ornament itself to the woman adorned with it. 

கோல்வளை பற்றி தேடியபோது படித்தது ஒரு தேவாரப் பாசுரம்.   திருநாவுக்கரசர் தேவாரம் நான்காம் திருமறையில் -  திருவதிகை வீரட்டானம் பற்றி பாடும் போது – 

நீறு கொப்பளித்த மார்பர் நிழறிகழ் மழுவொன்றேந்திக்

கூறு கொப்பளித்த கோதைக் கோல்வளை மாதோர் பாகம்

ஏறு கொப்பளித்த பாதமிமையவர் பரவியேத்த

ஆறு கொப்பளித்த சென்னியதிகை  வீரட்டனாரே. 

திருநீறு பரந்து விளங்கும் மார்பினராய், ஒளி விளங்கும் மழுப்படையைக் கையில் ஏந்தி, எல்லோரும் புகழும் மாலையும் திரண்டவளைகளும் அணிந்து ஒரு பாகத்தை விளக்கும் பார்வதி சமேதராய், காளையைத் தழும்பேற வைத்த தம் திருவடிகளைத் தேவர்கள் துதிக்குமாறு கங்கை நதி பெருகித்தங்கியிருக்கும் செஞ்சடையை உடையவராய் காட்சி வழங்குகிறார் அதிகை வீரட்டனார் என பாடியுள்ளார். 

திருக்கருப்பறியலூர்  இறைவன் :   குற்றம் பொறுத்த நாதர்.  இறைவியார்  கோல்வளை நாயகி.  இந்த தலம் வைத்தீசுவரன்கோயில் இரயில் நிலையத்திலிருந்து வடமேற்கே 8-கி.மீ தூரத்தில் உள்ளது. மயிலாடுதுறை, வைதீஸ்வரன்கோயில் ஆகிய இடங்களிலிருந்து தலைஞாயிறு   செல்ல பேருந்து வசதி உள்ளது.  தருமபுர ஆதீனத்தின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள இவ்வாலயம், கிழக்கு நோக்கிய மூன்று நிலை ராஜகோபுரத்துடன் அமைந்துள்ளது. உள்மண்டபம் வெளவால் நெத்தி மண்டப அமைப்பில் காணப்படுகிறது.  “கற்றவன் இருப்பது கருப்பறியலூரே” என்று ஞானசம்பந்தரும், “கற்றோர்தம் இடர்தீர்க்கும் கருப்பறியலூர்” என்று சுந்தரரும் இத்தலத்து இறைவனைப் போற்றிப்பாடியுள்ளார்கள்.

திருக்கருப்பறியலூர்  தற்போது தலைஞாயிறு என அறியப்படுகிறது.இங்குள்ள ஆலயம் "கொகுடிக்கோயில்" என்று பெயர் பெறும். கொகுடி என்பது ஒருவகை முல்லை. இதன் வடிவில் அமைந்த கோயில் ஆதலால் இப்பெயர் பெற்றது. சீகாழிக்கு மேற்கில் இருப்பதால் மேலைக்காழி என்றும், சூரியன் வழிபட்டதால் தலைஞாயிறு என்றும், ஆதித்யபுரி என்றும் இத்தலம் அழைக்கப்படுகிறது.

13.8.2023  was Thiruvadipuram [Puram Nakshathiram in the month of Aadi] –    the  most blessed day for all Srivaishnavaites –  marking  the birth of Kothai Piratti [Andal].  In the ongoing Thiruvadipura Uthsavam- on day 9 – it was siriya thiruther for Sri Andal.  Here are some photos of Andal purappadu to thiruther and Andal wearing beautiful bangles.

 
adiyen Srinivasa dhasan
Mamandur Veeravalli Srinivasan Sampathkumar