Aani Amavasai 2026 - "அகங்கார மமகாரங்கள்" - Ornaments worn on head !!!

 

Aani Amavasai 2026 - "அகங்கார மமகாரங்கள்" - Ornaments worn on head !!!

 

நகரங்களில் பலர் நரக வாழ்க்கை வாழ்கின்றனர்.  பிரச்னைகள் எனும் பூதம் அவர்கள் மீது அமர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.  அவர்கள் ஒருவருக்கும் உண்மையாக இல்லை !  ஏன் தனக்கே கூட !!  சரித்திரம் பலப்பல சாம்ராஜ்யங்களையும், நதிகளின் தீரத்திலே நகரகங்களையும் கண்டுள்ளது. நம் போன்ற ஸ்ரீவைணவர்களுக்கு பல்வேறு க்ஷேத்திரங்களுக்கு சென்று ஸ்ரீமன் நாராயணனை சேவித்து, கைங்கர்யங்கள் செய்து, அவன் புகழ் பாடி திளைப்பதே பேரின்பம். வாழ்க்கையின் பரம பலன் :  அதிகார போதை, ஆத்திரம், தீய எண்ணங்கள் இல்லாமல் - நான் சாதாரணன், நான் பக்தன், எனது பணி எம்பெருமானுக்கு, அவர்தம் அடியாருக்கு பணி செய்வதே என்பதை உணர்ந்து வாழ்தலே !

Today 14^th July 2026   is Punarvasu  in the month of  Aani  – masa thirunakshathiram of Kulasekara Azhwar, Swami Mudaliandan & Embar…. Today is Amavasai too.. .. ..

When someone asks you – ‘How are you ?’ – what would be the answer – is it simply ‘fine’ or factual ‘not so fine’.  How willing are you to  genuinely listen to people ? How often would you interrupt to say – what I do, how I would have handled this ! or in my personal experience and .. .. .. 

நம்மில் பலர் பல பிரச்னைகளிடையே உழல்கிறோம்.  மனா நிம்மதி இல்லை.  தினசரி வாழ்க்கையில் எப்போதும் பலப்பல  பிரச்னைகளுடன் சுற்றிக்கொண்டிருக்கும் நிலை ! சரியான இடமில்லை, நல்ல உடைகளில்லை  (அதாவது எவ்வளவு இருந்தும் போதும் என்ற மனதில்லை); அலுவலக வேலையில் மேலதிகாரிகளுடன் பிரச்னை, கீழ் பணிபுரிபவர்களுடன் பிரச்னை, சக  பணியாளர்களுடன் பிரச்னை,  மற்றவர்களுக்கு எல்லாமே எளிதில் நடப்பதாகவும் தமக்கு சாதாரண விஷயங்கள் கூட பல இடர்பாடுகள் நேர்வதாகவும் உண்மையாகவோ மனத்திலோ சிந்தனை;  குடும்பங்களில்  பிரச்னை;  பணமுடை; போதாக்குறைக்கு கொரோனா வேறு உலகத்தையே ஆட்டிப்படைத்து விட்டது.   ஒவ்வொரு கால கட்டத்திலும் விதவிதமான பிரச்னைகள்.  அலைகள் எல்லாம் ஓர் நாள் ஓயும். நாம் நிம்மதியாக வேலைகளை துறந்து ஓய்வாக அமைதியான வாழ்க்கை 60 களில் வாழலாம் என நினைக்கிறோம்.  சும்மா இருப்பதும் பெரும் சுமையாகிறது ! நமக்கு வயதாகும் காலகட்டத்தில் புதுப்புது பிரச்னைகள் !! 

Glory, or difficulty – nothing is permanent.  In this World, there have been mighty Kings –  not exactly those  who ruled the entire Universe but many lesser mortals with valour who ruled over a piece of land and were proud -  history has it that they have fallen biting the dust – that what can lesser humans who possess broken pots as their asset dream of …. Alwar directs us to fall at the feet of Lord Sriman Narayana  .. ..

We think, speak and surround ourselves with Self !!  .. .. .. the  ego (Latin for "I") acts according to the reality principle; i.e., it seeks to please the id's drive in realistic ways that, in the long term, bring benefit, rather than grief.  At the same time, Freud concedes that as the ego "attempts to mediate between id and reality, it is often obliged to cloak the unconscious commands of the id with its own preconscious rationalizations, to conceal the id's conflicts with reality, to profess...to be taking notice of reality even when the id has remained rigid and unyielding." The reality principle that operates the ego is a regulating mechanism that enables the individual to delay gratifying immediate needs and function effectively in the real world.  

மனித இனத்தை, எண்ணங்களும், கவலைகளும் - என்ன நடக்குமோ என்ற எதிர்பார்ப்புகளும், எவ்வளவு நாட்கள் இவை தொடருமோ போன்ற மனப்பிராந்திகளும் கலக்குகின்றன.  இது போன்ற ஸ்திரமற்ற கலங்கிய நிலைக்கு முக்கிய காரணம்   மனிதரிடையே காணப்படும் அகவிருளான கோபம் பொறாமை பொறுமையின்மை பேராசை சுயநலப் போக்கு அகங்காரம் மமகாரம் போன்றவற்றைக் குறிப்பிடலாம். "அகங்கார மமகாரங்கள்" கவுரவர்கள் அழிவுக்கு காரணமானது ! எம்பெருமான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் நான், எனது என்ற  மனநிலையை விலக்க கீதோபதேசம் செய்தார்.  - அது என்ன "அஹங்காரமமகாரம்" -  நான்’ என்ற முனைப்பு அகங்காரம் - 'எனது' என்ற 'பற்று' மமகாரம்.

மமதை என்ற சொல்லுக்கு செருக்கு, ஆணவம், திமிர் போன்ற பொருள்கள் கொள்ளலாம்.  self-conceit, vanity, haughtiness.  வெற்றி பெற்றே ஆகவேண்டும் என்கிற வேகம், தோல்வி வந்து விடுமோ என்கிற பயம், அடுத்தவர்கள் என்ன நினைப்பார்களோ என்கிற கவலை, என்ன நேர்ந்தாலும் அதிருப்தி, அடுத்தவர்கள் நிலை பார்த்து பொறாமை முதலான தன்மைகள் மமகாரத்தினால் உருவாக்கப்படுபவை.

அஹங்காரம் என்பது ஏதோ துர்யோதனனிடம் மட்டுமே இருந்த கெட்ட குணமல்ல.  நமக்கு நம் குணங்கள் அழகானவையாக, நம் மனதில் படலாம் !  ஆனால் நாம் ஒவ்வொருவரிடமும் துர்யோதனாதிகளின் செருக்கு ஆழ்ந்த மனத்தில்  அருவறுப்பான கரையாக படர்ந்துள்ளது.  நமக்கு மற்றவர்கள் பலர் திமிர் பிடித்து நடந்து கொள்வதாக படுகிறது !  .. .. ஆனால்  நம்மிடம் எவ்வளவு பேர் அணுகி தங்களை கஷ்டங்களை, நம் குறைகளை சொல்லிவிட முடியும்.   நாம் நமது அருவறுப்பான பகுதிகளை பார்க்க விரும்புவதில்லை..  நான் என்னும் சொல்லுக்கு இலக்காக இருக்கிற மனிதன் தன்னை மற்றவர்களிடத்திருந்து பிரித்து வைத்துத் தன்னை உயர்ந்தவனாகக் கருதினால் அது அஹங்காரம். நான் என்னும் சொல்லை உபயோகப்படுத்துவதற்கிடையில் தன்னை மற்ற உயிர்களோடு இணைத்து வைத்துத் தனிப்பெருமை நாடாதிருந்து பழகினால் அது அஹங்காரமற்ற நிலை.

மமகாரம் என்பது என் வீடு, என் சொத்து, என் சுகம், என் கல்வி, என் உடைமை என்பனவாம். அகங்காரம் என்பது நான் செய்தேன், நான் சாதித்தேன், என்னை தவிர வேறு யாராலும் முடியாது போன்ற எண்ணத்தின் வெளிப்பாடாகும். இதில் ஒரு பிரச்சனை என்னவென்றால் அகங்காரமும் மமகாரமும் இருப்பதை அவர்களால் உணர முடியாது. அடுத்தவர் உணர்த்தினால்தான் உண்டு.

அஹங்காரம்  மமகாரம்  ஆகிய இவ்விரண்டும் அக்ஞானத்தினின்று உதிப்பவைகளாம்.  தன்னை பற்றி என்றென்றும் நினைக்காமல் எம்பெருமானையே நினைத்து உள்கசிந்த  ஸ்வாமி நம்மாழ்வாரே - நெடுநாளாக  அஹங்காரமமகாரங்களால் பாழாய்ப் போனேனே, என்று இழந்த நாளைக்கு அநுதாபிக்கிறார். நான் உனக்கு அடிமைப்பட்டவன்; எனக்கென்று தனியே ஒரு பொருள் கிடையாது என்றபடி அவர் உரைக்கும் திருவாய்மொழி பாசுரம் இங்கே :

யானேயென்னை அறியகிலாதே,

யானேயென் தனதே என்று   இருந்தேன்,

யானேநீ  யென்னுடைமையும்  நீயே,

வானேயேத்தும்  எம் வானவரேறே.

விண்ணுலகம் முழுவதும் துதிக்குமாறு உள்ள நித்யஸூரிநாதனான எம்பெருமானே!  இதுகாறும் என்னை  - நான் எப்படி உனக்கு அடிமைப்பட்டவன், எவ்வாறு எல்லாம் உன் அருளாலே நடைபெறுகிறது என்பதையெல்லாம் அறியமாட்டாமல் 'யானே என் தனதே'  என்று அஹங்கார மமகாரங்கள் கொண்டிருந்தேன்.  வாழ்க்கையின் உண்மையை உணர்ந்து,  அவற்றை தவிர்த்து  நான் அநுஸந்திக்கும் வகை யாதெனில் -   எனது உடைமைகளும் நீயிட்ட வழக்காயிருக்கும் என்பதே, என தெள்ளத்தெளிவாக  உரைக்கின்றார் சுவாமி  நம்மாழ்வார்.

சங்க கால தமிழ் பெண்கள் தங்கள் கூந்தலை குழல், அளகம், கொண்டை, பணிச்சை, துஞ்சை என ஐந்து வகையாக ஒப்பனை செய்து கொண்டார்கள் என, மதுரைக்காஞ்சி நூல் கூறுகின்றது. கூந்தல் மீது அணிகின்ற பொருட்களை, தலை அணிகலன்கள் என்கின்றனர். இவற்றில் மகுடம் எனும் அணிகலனும் ஒன்றாகும்.  நவீன கால இளம் பெண்கள், நவீன காலத்துக்கு ஏற்றதுபோல டிரெண்டியாகவும், எளிமையாகவும் இருக்கும் கூந்தல் அணிகலன்களை  செய்து கொள்கிறார்கள்.  கூந்தலை அலங்கரிக்கும் பாரம்பரிய அணிகலன்களை, சிறப்பு நாட்களில் அணிவதை, இன்றும் பல பெண்கள் வழக்கமாகக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.  

இலக்கியங்களில் பெண்களின் கூந்தல் மயில்தோகைக்கும் கார்மேகத்திற்கும் ஒப்பிடப்படுகிறது. பூங்குழலி, வண்டார்குழலி என்றெல்லாம் கூந்தலை மையப்படுத்திப் பெண்களுக்குப் பெயர்கள் அமைந்துள்ளன. சிவபுராணத்திலும் சிவனின் ஜடாமுடி பற்றிய தகவல்கள் வருகின்றன. ஜடாதரன் என்றே அவர் அழைக்கப்படுகிறார். பகீரதன்  ஆகாச கங்கையை பூமிக்குக் கொண்டு வர சிவபெருமான் தன் ஜடை முடியில் கங்கையைத் தாங்குகிறார். 

சூடாமணி, திருகுப்பூ, சந்திரப் பிரபை, சூரியப் பிரபை, ராக்கொடி போன்றவை சில, குற்றாலக் குறவஞ்சியில் பெண்கள் அணியும் தலை அணிகலன்கள்.   இன்று திருவல்லிக்கேணி எம்பெருமானின் விசேஷ சிகை அலங்காரத்தையும், அதில் சூட்டிக்கொண்ட பூக்களையும், ஆபரணங்களையும் இங்கே கண்டு இன்புறலாம்.

 

தெளிவான மனா நிலையுடன், உடல் உபாதைகள் வியாதிகள் இல்லாமல் - நல்ல மனது, உடல் நிலை ஆரோக்கியத்துடன், எம்பெருமானுக்கு பணி செய்து கிடத்தலே அற்புத வாழ்க்கையாம்! ஏனைய பொருட்செல்வங்கள் செல்வங்களல்ல!!

Here are some photos of Sri Parthasarathi Emperuman taken during Aani Amavasai purappadu today.   Falling at the feet of Emperuman praying to remove all my ignorance and bless me with a stable mind that is attached to His lotus feet and encourages in doing kainkaryam to Emperuman and His followers

adiyen Srinivasa dhasan
Mamandur Veeravalli Srinivasan Sampathkumar
14^th July 2026.  

குன்றத்திலே பக்தர்களுக்கு மகிழ்ச்சி ! - கார்த்திகை தீபம் ஏற்ற நீதிமன்றம் அனுமதி.

 

குன்றத்திலே குமரனுக்குக் கொண்டாட்டம் அங்கே

குவிந்ததம்மா பெண்களெல்லாம் வண்டாட்டம் கொண்டாட்டம்

 

இன்று ஹிந்துக்களுக்கு ஒரு நற்செய்தி.  கார்த்திகைத் திருநாளையொட்டி மதுரை திருப்பரங்குன்றம் மலையில் தீபம் ஏற்ற  நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டுள்ளது.  மேலும் அந்த விழாவிற்கு காவல் துறை முழு பாதுகாப்பு வழங்க உயர் நீதிமன்ற மதுரை கிளை உத்தரவிட்டுள்ளது. மதுரை எழுமலையைச் சேர்ந்த ராமரவிக்குமார் தொடர்ந்த வழக்கில் உத்தரவிட்டுள்ளது பிள்ளையார் கோவில் தீப மண்டபத்தில் கார்த்திகை தீபம் ஏற்றுவது ஏற்கத்தக்கதல்ல என மனு தாக்கல் செய்யப்பட்டிருந்த நிலையில், இன்று உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டுள்ளது என தமிழ் செய்தி தாள்களும், ஆங்கில செய்தி நிறுவனங்களும் தெரிவிக்கின்றன..

 

On the outskirts of Madurai, roughly eight kilometers from the city lies one of the most prominent  Saivaite religious shrines -  Thiruparankundram Murugan. It is among the six abodes of Lord Murugan, called Arupadaiveedu as a whole. The temple was built by the Pandyas during the eighth century by a single mountain carving out the rocks, which add to its overall magnetism. It is here that  Shanmugar married Deivayanai, the princess of heaven and the divine daughter of Lord Indra after slaying the demon king Surapadman. So, this temple is considered one of the most promising places for marriages.   

Thiruparankundram and its landmark hill contains some of the earliest cave temples of Shaivism tradition in this region. The hill is sacred -  Kandhamalai (lit. "hill of Kandha (Murugan, Kartikeya) – the god of war").  The temple complex is Thirupparamkunram Murugan temple, one of the Six Abodes of Murugan (Aru padai veedu).  

The Madurai Bench of Madras High Court on Friday reserved orders on a batch of petitions filed over the location chosen by the Subramaniya Swamy temple administration for lighting Karthigai Deepam at Thiruparankundram hill on December 3. The petitioners challenged the decision of temple administration to light the Karthigai Deepam at the 'usual' location - Deepa Mandapam near the Uchipillaiyar temple on the hill. They alleged that the said mandapam is used to light 'Moksha Deepam' and the same spot cannot be used for Karthigai Deepam. They claimed that the ritual traditionally took place on an ancient stone pillar (Deepa Thoon) located more than 15 metres away from the Sikandar Badusha Dargah on the hilltop, saying it would make the deepam more visible. 

HR&CE while arguing against,  admitted that the stone pillar was covered by the temple authorities since it was not being used. Addl AG for the State said  rituals for lighting the deepam have begun and the public have been informed that the deepam would be lit in Uchipillaiyar temple mandapam . No changes can be proposed at this stage, he added.  

Recently, Madurai Bench of the Madras High Court delivered its third-judge ruling on the Thiruparankundram Hillock dispute, settling the split verdict delivered in June this year. Justice GR Vijayakumar, the third judge nominated to decide the matter, largely concurred with the views of Justice S Srimathy, affirming that the name of the hillock shall remain Thiruparankundram Hill and not Sikkandar Malai.

The judgment resolved three contentious issues - the name of the hillock, the practice of animal sacrifice at the Sikkandar Badusha Dargah, and the right of Muslims to offer prayers at the Nellithoppu area. 

Justice Vijayakumar noted that revenue and archaeological records, including a 1908 and a 1923 Gazette notification under the Ancient Monuments Preservation Act, identify the area as Thiruparankundram Rock. The notifications declare 172.2 acres of the hill as protected monuments under the Archaeological Survey of India (ASI). Citing these records and the 1920 civil court decree, the judge held that referring to the hill as Sikkandar Malai was "mischievous" and amounted to an attempt to alter its historical name. The judge also observed that Arulmigu Subramaniaswamy Temple at the foothills is the owner of the entire Thiruparankundram Hill except for two portions - the Sikkandar Badhusha Avuliya Dargah at the southern peak and the Nellithoppu area midway - which earlier civil court decrees had recognised as belonging to the Mohammedans. The Dargah and Nellithoppu areas together form only a small part of the 172-acre hill, with Nellithoppu itself measuring about 33 cents. 

The Judgement further cleared that  no animal sacrifice can be permitted on the hillock, citing that there was no documentary proof showing animal sacrifice as a long-standing or essential religious practice at the Dargah. The court held that even if the dargah administration claims animal sacrifice as a religious custom, it must establish this before a competent civil court. Until such a decision is made, no animal sacrifice, cooking, or serving of non-vegetarian food would be allowed anywhere on the hill.  The Court permitted Muslims to offer prayers in the Nellithoppu area during Ramzan and Bakrid alone, subject to strict conditions. The  steps, which also lead to the Kasi Vishwanathar Temple atop the hill, must not be obstructed or defiled.

 

குன்றத்திலே குமரனுக்குக் கொண்டாட்டம் அங்கே

குவிந்ததம்மா பெண்களெல்லாம் வண்டாட்டம் கொண்டாட்டம்  .. ..

 

தெய்வயானை திருமணமாம் திருப்பரங்குன்றம்

தெருமுழுதும் பக்தர்களின் ஆனந்தமன்றம்

 

உருகிக் சொல்லுங்கள் முருகனின் பேரை,

நெருங்கிச் செல்லுங்கள் குமரனின் ஊரை

 

வேல்முருகா வெற்றி வேல்முருகா

வேல்முருகா வெற்றி வேல்முருகா

  

படம்:  1972 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த  “தெய்வம்”. எம். ஏ. திருமுகம் இயக்கத்தில் வெளிவந்த இத்திரைப்படத்தில் கிருபானந்த வாரியார்,ஜெமினி கணேசன், சௌகார் ஜானகி மற்றும் பலரும் நடித்திருந்தனர்.  முருகனின் அருள் திருவிளையாடல்கள் ஆறினை அக்காலத்தின் முறைமையில் நடைபெற்றதைப்போல் கிருபானந்த வாரியார் தம் சொற்பொழிவில் மக்களுக்கு அறிவிப்பதைப்போன்று தொடங்குகிறது. தனித்தனி பிரச்சனைகளும் அதனை முருகன் தன் திருவிளையாடலில் ஆட்கொள்ளுதலுமாக காட்சிகள் அமைக்கப்பட்டிருந்தன.  

பாடல்: கண்ணதாசன்; இசை: குன்னக்குடி வைத்தியநாதன்; பாடியவர்: பெங்களூர் ரமணி அம்மாள் - இந்தப் பாடல், முருகன் மீது பக்தி கொண்டு மலை மீது கூடும் பெண்களைப் பற்றியும், அவர்களின் கொண்டாட்டத்தைப் பற்றியும் குறிப்பிடுகிறது.

 

வெற்றிவேல் முருகனுக்கு அரோகரா !!

 

Regards – S Sampathkumar

1.12.2025

 

Arulmigu Sri Kalikambal Thirukkovil, Chennai

 

Arulmigu   Sri Kalikambal Thirukkovil, Chennai

 

The great warrior Veer Shivaji Maharaj visited this Temple and worshipped here.

அருள்மிகு சென்னை ஸ்ரீ காளிகாம்பாள் கமடேஸ்வரர் தேவஸ்தானம், தம்பு செட்டி தெரு, மண்ணடி, சென்னை – 600001. (19.11.2025)

: https://youtu.be/r9Nqq5U9goU

na dhanaṁ na janaṁ na sundarīṁ ~ Bhishma Pitamaha on death bed of arrows !!

The great epic Ithihas purana - "Mahabharata was not a mere  war commentary" – though predominantly describing the battle – it is not  just a narrative of conflict,  it highlights  the devastating consequences, the philosophical and ethical dilemmas of warfare, profoundly acknowledging  the principles of Dharma and Adharma, serving as a lesson on duty, righteousness, and the far-reaching, destructive impact of war, even when fought for a just cause.   

There are so many powerful characters almost all them mighty warriors excepting Bhagwan Sree Krishna who sought to stand by dharma without touching weapons  The Mahabharata does not glorify war but instead powerfully conveys its destructive nature and the immense loss of life it entails.  There is Bhishma Pitamaha – the avowed warrior to stood to protect the kingdom of Hastinapur.    Here is a picture of Bhishma on death bed – of arrows !  painful even to think and look.

 

The  Bed of arrows was the  state of Bhishma Pitamaha after he was mortally wounded in battle, symbolizing his valour, sacrifice, and devotion. This term serves as a metaphorical expression for Bhishma's final moments, where he lies on a  bed made of arrows that signify his heroic status and the circumstances of his defeat. It represents both his suffering and the tranquility he finds in accepting death, embodying the honor associated with warriors who uphold their duties.

 

न धनं न जनं न सुन्दरीं कवितां वा जगदीश कामये

मम जन्मनि जन्मनीश्वरे  भवताद् भक्तिर् अहैतुकी त्वयि ।।

 

na dhanaṁ na janaṁ na sundarīṁ

kavitāṁ vā jagadīśa kāmaye

mama janmani jamanīśvare

bhavatād bhaktir ahaitukī tvayi

 

O almighty Lord, I have no desire to accumulate wealth, nor do I desire beautiful women, nor do I want any number of followers. I only want Your causeless devotional service birth after birth.   

As the dust settled on the battlefield of Kurukshetra, the great warrior Bhishma Pitamah lay on a bed of arrows, pierced yet undefeated in spirit. His body, riddled with wounds, glowed with an inner light, for he was no ordinary mortal. Bhishma was blessed with Ichha Mrityu, the boon to choose the time of his death, and he now waited for the Uttarayan (the auspicious time when the sun transitions northward) to leave his mortal coil.   

The Pandavas, victorious but weary, were haunted by the devastation around them. Yudhishthira, their eldest brother and the rightful heir to the throne, was particularly distraught. The weight of war and the loss of countless lives had plunged him into a deep moral dilemma. He doubted his ability to rule with justice and righteousness. Seeing Yudhishthira’s anguish, Krishna, the guide and protector of the Pandavas, advised him to seek wisdom from the wisest man alive—Bhishma.    Despite fighting on the side of the Kauravas, Bhishma had always been the epitome of dharma and knowledge.  The Pandavas approached Bhishma, who lay on his arrow-laden bed, his face serene despite the agony of his wounds. Krishna stood by their side, his divine presence filling the atmosphere with peace. Yudhishthira folded his hands and bowed before Bhishma.  

The story of Bhishma's fall in battle and his interaction with the warriors who gathered around him provides a profound lesson on resilience, honor, and integrity. Bhishma's unwavering commitment to his principles, even in the face of death, teaches us the importance of staying true to our values, no matter the circumstances. He chooses a warrior's bed of arrows over comfort, symbolizing the importance of living and dying by one's beliefs and responsibilities.  

From Bhishma's request for an appropriate "pillow,"  one need to recognize and appreciate the  true essence of support and comfort, not in material possessions, but in actions and decisions that align with our inner convictions. Even in his final moments, Bhishma's interactions are characterized by dignity and respect, showing us the value of treating others with honor, regardless of the situation. The respect and veneration all the warriors show towards Bhishma, despite being in opposing camps,  tells that  true merit and character can transcend conflict and earn universal respect.   

Bhishma's dying words to Lord Krishna during the Mahabharata were, "I have no desire for wealth, followers, .. .. … .. .. " ("na dhanam na janam na sundarim kavitam va jagad-isha kamaye. mama janmani janmanishvare. bhavatad bhaktir ahaituki tvayi"), as he lay on his bed of arrows, accepting Krishna as the supreme Lord.  

 

adiyen Srinivasa dhasan
Mamandur Veeravalli Srinivasan Sampathkumar
30/9/2025

Pic taken at a  Museum in Kurukshetra / Info collated from various sources, with inputs taken from wisdomlib-org  &  Mahabharata (English Summary) by Kisari Mohan Ganguli 

தீயினில் தூசாகும் செப்பேலோர் எம்பாவாய் ~ Fire the purifier

Heard of hearth ?   Prytaneion  !!  -     In the Byzantine Empire a tax on hearths known as kapnikon was first explicitly mentioned for the reign of Nikephorus I.

 

போய பிழையும் புகுதருவான் நின்றனவும்

தீயினில் தூசாகும் செப்பேலோர் எம்பாவாய்

 

Fire is the only tattva that  burns all impurities to ashes without getting itself impure. Others  like water, air etc can get impure when used to clean impurities. 

Cleaning is a core part of daily life. Whether you’re cleaning your hands, a kitchen countertop, or high-touch surfaces in a workplace, everyone carries out cleaning at some point. In life cleansing thyself is essential for good health, especially mental health. 

Worship or deification of fire (also pyrodulia, pyrolatry or pyrolatria), or fire rituals, religious rituals centred on a fire, are centric in  various religions. Fire has been a primordial  part of human culture since the Lower Paleolithic. In many religions there is Fire God (Agni in our religion) -  as a personification of fires in general, and He is  believed to reside in some sense in any particular ritual fire, or the fire may represent worship of another deity. 

In Hinduism, Purifying Fire symbolizes transformation and purification, embodying Agni's essence as a powerful cleanser that impacts both spiritual and physical domains, highlighting fire's significant role in enabling renewal and change. Fire is thus viewed as a powerful transformer of the negative to the positive.   

Enji  is the old name of the fire god in the Albanian pagan mythology evidently contained in the week day name that was dedicated to him – e enjte – the Albanian word for Thursday.  The Fire – Zjarri – is deified in Albanian tradition as releaser of light and heat with the power to ward off darkness and evil, affect cosmic phenomena and give strength to the Sun (Dielli, who is worshiped as the god of light, sky and weather, giver of life, health and energy, and all-seeing eye), and as sustainer of the continuity between life and afterlife and between the generations. The divine power of Fire is used for the hearth and the rituals, including calendar fires, sacrificial offerings, divination, purification, and protection from big storms and other potentially harmful events. 

A hearth is the place in a home where a fire is or was traditionally kept for home heating and for cooking, usually constituted by at horizontal hearthstone and often enclosed to varying degrees by any combination of reredos (a low, partial wall behind a hearth), fireplace, oven, smoke hood, or chimney. Hearths are usually composed of masonry such as brick or stone. For millennia, the hearth was such an integral part of a home, usually its central and most important feature, that the concept has been generalized to refer to a homeplace or household, as in the terms "hearth and home" and "keep the home fires burning".   

In ancient Greek religion and mythology, Hestia  (lit. 'hearth, fireplace, altar') is the virgin goddess of the hearth and the home. In myth, she is the firstborn child of the Titans Cronus and Rhea, and one of the Twelve Olympians.  As the goddess of sacrificial fire, Hestia received the first offering at every domestic sacrifice. In the public domain, the hearth of the prytaneum functioned as her official sanctuary. Whenever a new colony was established, a flame from Hestia's public hearth in the mother city would be carried to the new settlement. The goddess Vesta is her Roman equivalent. 

 

यस्य सर्वे समारम्भा: कामसङ्कल्पवर्जिता: |

ज्ञानाग्निदग्धकर्माणं तमाहु: पण्डितं बुधा: ||

yasya sarve samārambhāḥ kāma-saṅkalpa-varjitāḥ

jñānāgni-dagdha-karmāṇaṁ tam āhuḥ paṇḍitaṁ budhāḥ   

 The enlightened sages call those persons wise, whose every action is free from the desire for material pleasures and who have burnt the reactions of work in the fire of divine knowledge.  

நமது சனாதன தர்மத்தில் 'தீ' (அக்னி) சிறப்பானது.  தீ எல்லா பிழைகளையும், குறைகளையும் அழிக்க வல்லது. மாயச்செயல்களில் வல்லவனை, பகவத் சம்பந்தத்தை நித்யமாகப் பெற்றுள்ள வடமதுரைக்கு தலைவனை, தூய்மையான பெரிய யமுனை ஆற்றங்கரையில் ஆடிப்பாடி மகிழ்ந்தவனை, ஆயர்குலத்தில் தோன்றி, ஆயர்குலத்தின் மங்களதீபம் போன்று விளங்குபவனை,  தாமோதரனை, நாம் தூய மனத்தினோடு தூயமலர்களைத் தூவித் தொழுது, வாயினால் அவன் திருநாமங்களைப் போற்றிப் பாடி, மனத்தினால் அவன் கல்யாண குணங்களை தியானித்தால், நம்முடைய கடந்தகால பாவங்களும், நம்மை அறியாமல் நாம் செய்ய இருக்கும் பாவங்களும், தீயினில் விழுந்த தூசைப்போல மறைந்து விடும், என்று ஆண்டாள் நாச்சியார் நமக்கு எடுத்து உரைக்கின்றார்.   

கடந்த காலத்தில் செய்த பிழைகளும் இனிவரும் நாட்களில் செய்யப் போகும் பிழைகளும் தீயினில் தூசாகும் !!  -  தீ தானும் தூயதாய் தன்னிடத்து வரும் பொருள் எப்படிப்பட்டதாயினும் அதையும் தூய்மைப்படுத்தும் இயல்புடையது. அப்படியாயின் தன் பிழைகள் தூசாகவும் இறைவன் பேரருட்திறன் தீயாகவும் உவமித்துக் கூறுகிறாள். எப்படிப்பட்ட பிழையாயினும் அவை ஒன்றுமில்லாமல் போகும் என்கிறாள். நோற்றால் மக்கள் நலனுற மழை பெய்யும்; சுவர்க்கம் புகலாம் என்றும் கூறுகிறாள்.

 

ஆண்டாள் புகழ் பாடி எம்பெருமானை அனுதினமும் சேவித்து உய்வோமாக!!  

Here are couple of photos of chokkapanai fire that is lit to ward off all evils and a photo of Sri Parthasarathi Emperuman taken on Thirukarthigai 2024.

 
adiyen Srinivasa dhasan
Mamandur Veeravalli Srinivasan Sampathkumar
1.1.2025 

Smritis - Vedas - Sage Yajnavalkya

Imp Pre-script :  Trying to write something about our ancient scriptures and Sages in English collating info from the web is not exactly the right thing.  An attempt to write something on a great Sage.  If there are mistakes / distortions / wrong presentation, please bear and point out them – will learn and correct (adiyen dhasan)

 

The  Mitākṣarā, written by,  is a vivṛti (legal commentary) on the Yajnavalkya Smriti.  Vijñāneśvara was a scholar in the Kalyani Chalukya court.  The Salutation starts thus : He, in whom there exist under complete subjugation, the Dharma and non-Dharma, with their three-fold results, as well as the five kinds of pains, which overpower all living beings and who is untouched by qll these, is the Lord. I praise that Vishnu who is designated by the syllable Om. 

The sacred literature of the Hindus is known as Sruti & Smriti.  Sruti literally means – what is heard.  The Vedas, Aranyakas, Upanishads are included in this class.  Smriti means that which is remembered – hence traditions.  The law books, puranas, Ithihasas, et. al belong to this.   Smritis, therefore, are not like tho Vedas, considered to be eternal and unchangeable. Every Yuga or cycle had its own Smriti, hence  It is not necessary to enter into the question as to the origin of Smritis. Suffice to know that Smritis were brought into existence as circumstances called for them.   

Eternal truths of Hinduism, either in philosophy, or religion or dharma have come down to us through the Maharishis in the past. Vedas are the records of Maharishis, who comprehended the truths through their divine power, otherwise called tapas and yoga. Puranas describe penance for several years without food, which are only a description of such divine power. That divine power is revealed to mankind through some sages, who propagate the truths and tenets recorded in the eternal Vedas. 

Staal notes that though the name Yajnavalkya is derived from yajna, which connotes ritual, Yajnavalkya is referred to as "a thinker, not a ritualist." Yajnavalkya was a disciple  of Vaisampayana and the compiler of the Shukla Yajurveda Samhita. Yajnavalkya was the pupil of Uddālaka Āruṇi, whom he defeated in debate. 

Yajnavalkya was the seer who received the Shukla Yajurveda from the Divine. Thus, he is known as the founder of the Sukla Yujurveda tradition. Yajnavalkya or Yagyavalkya is a  Vedic sage featured  in the Brihadaranyaka Upanishad and Tattiriya Upanishad. Yajnavalkya proposes and debates metaphysical questions about the nature of existence, consciousness and impermanence, and expounds the epistemic doctrine of neti neti ("not this, not this") to discover the universal Self and Ātman.  Yajnavalkya himself mentions, “Anyone who desires to master yoga should know the Aranyaka that I received from the sun as well as the yoga treatise that I proclaimed.” (Yajnavalkya Smriti 3. It is written as a discourse from Yajnavalka to his sagely disciples about the laws or dharmas of society.  The scripture is broken into three sections discussing: (1) achara (i.e., behavior), (2) vyavahara (i.e., legal procedure), and (3) prayascita (i.e., atonement).  In the second section, Yagnavalkya breaks down the entire court process into four steps: plaint, plea, evidence and verdict. In the third section, Yajnavalkya claims that through prayascita, the soul and the world are pleased. 

Near Mithila, there lived in an ashram a Maharishi named Katyayana. His daughter Katyayani  was very beautiful and intelligent. She was proficient in many branches of learning.   Yagnavalkya accepted his offer and the marriage was conducted in an auspicious day. The couple led an ideal life of enjoyment, happiness, contentment and peace. In the course of time Katyayani presented Yagnavalkya with four sons and they were named Katyayana, Chandrakanta, Mahamedha and Vijaya. All these sons in their own time became great scholars and renowned for their knowledge in Vedas and Sastras. 

In the town of Janakpur, near the city of Mithila, assisting King Janaka as a minister was a learned Vedic scholar and sage name Mitra. He had an accomplished and extremely beautiful daughter called Maitreyi.  She had a thirst for theological truths and was interested in gaining knowledge of the Vedas, Upanishads and Sastras.  Maitreyi learnt and trained under Gargi.  Since Yagnavalkya was already married to Katyayani , she with the consent of her parents  went, along with Gargi, to Katyayani and dwelt in detail her objective of learning from the great sage and she said the only way was to become the second wife. She requested Katyayani to grant her the boon and consent for the marriage. Katyayani, realising Maitreyi's bent of mind, acceded to her request.   

Maitreyi  was a great scholar, studied metaphysics and was engaged in theological dialogues with her husband in addition to "making self-inquiries of introspection”.  The dialogues of wisdom  between Yajnavalkya and Maitreyi as husband and wife in Brihadaranyaka Upanishad explores the concept of Atman (soul or self) & its undisputed relationship with God Almighty to throw light on idea of "Non dual" nature of "living creature & their Creator".

 

sa hovāca maitreyī, yenāhaṁ nāmṛtā syām, kim ahaṁ tena kuryām, yad eva bhagavān veda tad eva me brūhīti.

 

"Then, what is the good of all this? If one day, death is to swallow me up, and transiency is to overwhelm me, impermanence of the world is to threaten us, and if everything is to be insecure at the very start; if all that you regard as worthwhile is, after all, going to be a phantom; because it is not going to assure us as to how long it can be possessed, how it may not be taken away from us and at what time we shall be dispossessed of all the status that we have in life; if this is the uncertainty of all existence, what good can accrue to me from this that you are bestowing upon me, as if it is a great value?"

 

Here is a vigraha of Sage Yajnavalkya at Athur Padashala for Vedas, run by - Sri Chaturvedha Vidhya Ganapathi Trust.  Couple of photos of Veda vidyarthis at the Padashala also feature here. 

Johan Frederik "Frits" Staal (1930 – 2012), a German,  was the department founder and Emeritus Professor of Philosophy and South/Southeast Asian Studies at the University of California, Berkeley.  Staal specialized in the study of Vedic ritual and mantras, and the scientific exploration of ritual and mysticism. He was also a scholar of Greek and Indian logic and philosophy and Sanskrit grammar. 

Lot of inputs extracted from Yagnavhlkya Smriti with commentary of Vijñāneśvara called ‘The  Mitākṣarā’,  and the notes from the gloss of Balambatta.   

Please condone mistakes, if any – in this post.
 
adiyen Srinivasa dhasan
Mamandur Veeravalli Srinivasan Sampathkumar
18.12.2024