Andal Thiruvadipura Uthsavam 2 2026 : கணமா மயில்காள்! கண்ணபிரான் திருக்கோலம்

 

The bird we call மயில் in Tamil literature is the Indian Peafowl, scientifically Pavo cristatus. The male is the peacock, while the female is the peahen; together they are called peafowl. The Indian Peafowl (Pavo cristatus) is India's national bird, officially adopted in 1963.

Peacocks are  native to the Indian subcontinent, particularly India and Sri Lanka, and is found in a remarkably wide range of habitats—open woodland, scrub, agricultural landscapes, grasslands and areas around villages. It does not require dense forest and is often seen close to human habitation.  In India, they are seen  across much of the country, from the dry regions of Rajasthan and Gujarat to the forests and agricultural landscapes of central and southern India; however not found in the concrete jungle of Chennai. It is especially associated culturally with the Indian landscape because it can thrive alongside cultivation and human settlements.

What we commonly call the peacock's tail is actually largely the elongated upper tail-coverts. During courtship the male raises these feathers into the spectacular circular train, displaying the numerous “eyespots” (ocelli).  The display is primarily associated with courtship and sexual selection. The peahen chooses a mate, and the elaborate train is therefore a classic example of a sexually selected ornament.

The traditional association between peacocks and the monsoon has a genuine behavioural basis. Increased humidity, changing weather and the breeding season coincide with increased calling and display activity. Thus the familiar literary image of the peacock dancing when rain clouds gather is not simply poetic invention. This helps explain why the peacock occurs so naturally in Indian poetry alongside clouds, rain, mountains and the onset of the monsoon.

There is an interesting historical reference in the Arthashastra, traditionally associated with Kautilya, which discusses peafowl among animals and birds subject to state regulation. Peacock imagery also appears in the Mauryan period; the famous Ashokan artistic tradition includes peacock motifs.  There  is a  rather unusual reference in Book II, Chapter 30, the Superintendent of Horses (2.30.4).  Kautilya says that the royal horse establishment should contain, among other creatures:

वानर-मयूर-पृषत-नकुल-चकोर-शुक-सारिक…

— monkeys, peacocks, spotted deer, mongooses, chakora partridges, parrots and mynas.

At first this sounds almost decorative—why would a royal stable be filled with peacocks and other birds? There is an interesting practical/traditional explanation. Peacocks and mongooses were associated with detecting or countering danger from snakes and poison, and the presence of these animals in royal establishments may have had a protective function. The scholarly discussion of the passage notes this association.  The Arthaśāstra elsewhere explicitly says that releasing peacocks, mongooses and spotted deer can help destroy snakes:

mayūra-nakula-pṛṣatotsargaḥ sarpān bhakṣayati

—   “the release of peacocks, mongooses and spotted deer causes snakes to be consumed.”

நம் தொன்மை வாய்ந்த சங்க இலக்கியங்களில் - மயில் (மஞ்ஞை / மயில்) வெறும் அழகிய பறவையாக மட்டும் விளங்கவில்லை - அதன் தோகை, ஆட்டம், கூவல், மழையுடனான தொடர்பு, மலைநில வாழ்வு ஆகியவை பல்வேறு உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் விதமாக இலக்கியம் உள்ளது.

சங்க இலக்கியத்தில் மயில் மழையை எதிர்நோக்கும் இயற்கையின் ஒரு முக்கிய அறிகுறி. கருமேகங்கள் திரளும்போது மயில் மகிழ்ந்து ஆடுவது போன்ற காட்சி பல இடங்களில் வருகிறது. இதனால் மயில் → மேகம் → மழை → மகிழ்ச்சி என்ற இயற்கைத் தொடர்பு குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. மயில் குறிப்பாக குறிஞ்சி நிலத்தின் இயற்கையோடு நெருக்கமாக இணைக்கப்படுகிறது. மலை, அருவி, மூங்கில், வேங்கை, காந்தள், மழை, மேகம் ஆகியவற்றுடன் மயிலும் சங்கக் கவிதைகளில் தோன்றுகிறது. அதனால் சங்கக் கவிதையில் ஒரு மயில் ஆடும் காட்சி, அது நடக்கும் இடத்தின் இயற்கைச் சூழலையும் நமக்கு உணர்த்துகிறது.

கோதை நாச்சியார் ஆண்டாள் தமது நாச்சியார் திருமொழியில் கூறும் மிக அழகான “மயில்” குறிப்பு இங்கே .: “கணமா மயில்காள்! கண்ணபிரான் திருக்கோலம்…” இங்கு ஆண்டாள் மயில்களைப் பார்த்து கண்ணனின் திருக்கோலத்தை நினைத்து ஏங்குகிறாள்.  இங்கு மயிலின் தோற்றம் கண்ணனின் திருக்கோலத்துடன் ஒப்பிடப்படுகிறது — மயிலின் நீல/பச்சை நிறம், அதன் அழகு, தோகை விரித்த தோற்றம் ஆகியவை கண்ணனின் திவ்ய ரூபத்தை நினைவூட்டுகின்றன.

கணமா மயில்காள்! கண்ணபிரான் திருக்கோலம் போன்று

அணிமா நடம் பயின்றாடுகின்றீர்க்கு, அடிவீழ்கின்றேன்

பணமாடரவணைப் பற்பல காலமும் பள்ளிகொள்

மணவாளர் நம்மை வைத்த பரிசிது காண்மினே.

 கூட்டமாகத் திரளும் அழகிய பெரிய மயில்களே!  கண்ணபிரானுடைய திருமேனியின் அழகிய நிறத்தைப் போன்ற தோற்றத்துடன்,  அழகிய நடனத்தைப் பழகி ஆடும் உங்கள் திருவடிகளில் நான் விழுகின்றேன். படம் விரித்து ஆடும் ஆதிசேஷனைப் படுக்கையாகக் கொண்டு எப்போதும் பள்ளிகொள்ளும் என் மணவாளன், என்னை இவ்வாறு உங்கள் கால்களில் விழும்படி செய்திருக்கும் நிலையைப் பாருங்கள்!

Aadi month has special significance because of Andal thiruvadipuram and here are some photos of Kothai Nachiyar day 2 purappadu at Thiruvallikkeni divaydesam on 6.8.2026 

adiyen Srinivasa dhasan

Mamandur Veeravalli Srinivasan Sampathkumar