celebrating birth of Sri Krishna ~ : கண்ணன் பிறந்த 'ஸ்ரீஜெயந்தி' : Sri Jayanthi 2026

 

celebrating birth of Sri Krishna ~ Sri Jayanthi 2026 :

கண்ணன் பிறந்த 'ஸ்ரீஜெயந்தி'

Imp Pre-script :  A lengthy post – more of a historical perspective about the land of Krishna – Mathura, how it was plundered and yet survived to remind us the noble Sree Krishna.  Do respond with your feedback!! 

 

Today  Friday, Sept, 4 – 2026 – 18^th day of Aavani – Rohini Nakshathiram – Ashtami is -  Sri Jayanthi – the day of Thiruvavatharam of Bhagwan Sree Krishna -  being celebrated grandly  at Thiruvarangam, Thiruvallikkeni and every other divyadesams.. ..  at  every home -  in the manner of Lord Krishna being born there  – devotees are elated.  We, the followers of the lotus feet of Sri Krishna,  paint the footsteps of little Krishna – exhibiting His walking inside our home,  do Thirumanjanam for the vigraha at home, make Him adorn new  clothes; offer Him choicest dishes made with love at home. We also offer Him variety of fruits including blue jamuns.  But the circumstances of Sree Krishna's birth were far removed from such festivity and splendour — He was born in a prison, in the most testing of times for His parents! 

கண்ணன் பிறந்த நந்நாளை எல்லா திருகோவில்களிலும், எல்லோருடைய இல்லங்களிலும் சிறப்புற கொண்டாடுகிறோம்.  நம் இல்லத்துக்கு பால கிருஷ்ணன் தளர்நடை நடந்து வருவதை வியந்து  கண்ணனின் திருப்பாதங்களை வரைந்து,  பூஜை அறையில், கண்ணபிரானை நீராட்டி, புது ஆடை உடுத்தி, அவருக்கு பலவித பழங்களையும்,  பக்ஷணங்களையும் படைத்தது நாம் கொண்டாடுகிறோம். இன்று 'ஸ்ரீஜெயந்தி' என்று சிறப்புற கொண்டாடப்படுகிறது.  இன்றைய கால கட்டத்தில், 'ஜெயந்தி' என்பது 'பிறந்த தினத்தை'  குறிப்பது என்பது போல - பல 'ஜெயந்திகள்' மக்களால் கொண்டாடப்படுகின்றன !  ஆனால் 'ஸ்ரீ ஜெயந்தி' என்பது பகவான் ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் பிறந்த தினத்தை மட்டுமே குறிக்க வல்லது.

Sree Krishna’s birth occurred at Madura – have had the fortune of worshipping at Janmasthan no, of times – in earlier days used to travel from Faridabad – Ballabgarh – Delhi-Agra Road – reach Mathura.  The best   and fastest road route from Delhi to Mathura is via the Yamuna Expressway, taking about 3 to 3.5 hours for a distance of roughly 160–180 km.   Path: Delhi → Noida → Greater Noida → Yamuna Expressway → Exit near Jewar/Mathura via NH-19.

Mathura! – the very name transports us to that dark prison cell where Devaki and Vasudeva awaited the birth of the Divine Child.   Bhagwan Sree Krishna was born at Mathura, the capital of the ancient Surasena country, ruled then by Kamsa, the maternal uncle of Krishna. On that sacred Ashtami night, with Rohini Nakshatram, the Lord descended amongst us – “அவதரித்தார் ” – not in a palace amidst royal splendour, but inside a prison!

Mathura is the heart of what we fondly call Braj Bhoomi – the sacred landscape associated with Krishna's birth, childhood and leelas: Mathura, Gokul, Mahavan, Vrindavan, Govardhan, Nandgaon, Barsana and the many other places sanctified by association with Kannan.  The antiquity of Mathura goes far beyond the historical age. In our Itihasa-Purana tradition, this region was Madhuvana, associated with the asura Lavana. Sri Rama's brother Shatrughna slew Lavana and established his city here, traditionally called Madhupuri or Mathura.

The Q – how old is Mathura in recorded history could spring up !!  ~  The absence of very ancient standing temples in Mathura cannot by itself be used to argue for the absence of an ancient sacred landscape. Repeated destruction and rebuilding over many centuries have inevitably erased much of its earlier architectural record.  

The grandeur of ancient Mathura need not be reconstructed merely from Hindu tradition. Even the chroniclers who recorded its conquest stood amazed before the city and its temples. More than a century ago, in 1906, Rev. J. E. Scott published Braj — The Vaishnava Holy Land. Scott was no admirer of Vaishnavism; indeed, his avowed purpose was missionary and his comments on Sri Krishna and Hindu worship are often deeply prejudiced. Yet, perhaps for that very reason, some of the historical testimony preserved in his book is fascinating. For when Scott turns from theology to the history of Mathura, there emerges before us the picture of an ancient sacred city of extraordinary splendour — a city of massive stone buildings, innumerable shrines and a principal temple whose magnificence astonished even the chroniclers of its conquerors.

Then came destruction — not once, but repeatedly.

Scott presents Mathura as a city of extraordinary antiquity, passing through Hindu, Buddhist and again Hindu phases. By the early eleventh century, he says, it had again become an overwhelmingly Brahmanical/Hindu city. He then introduces Mahmud of Ghazni's sack of Mathura in 1018. The contemporary/early Muslim description quoted by Scott is particularly striking. Mathura, he says, was a city built of hard stone, with great gateways towards the Yamuna and massive foundations protecting the city from floods. He records that there were “thousands of houses with idol temples attached”.

Scott reproduces the description of Mathura found in the Muslim historical tradition when Mahmud of Ghazni reached it in 1017. The city, he says, was built of hard stone, with massive foundations along the Yamuna. There were thousands of houses with temples attached, built in masonry and strengthened with iron.  But what astonished Mahmud's chronicler was the principal temple in the middle of Mathura. Scott quotes him: “In the middle of the city was a temple, larger and finer than the rest”  ~  and says that neither painting nor description could adequately represent it. The chronicler estimated that reproducing such a structure would require an almost unimaginable expenditure and two hundred years of work, even with the most accomplished craftsmen.

 

Illustrations from Mathura District Memoirs – FS Growse 1883

That is remarkable evidence because the praise comes through the literature of the conquerors, not from a Vaishnava source. Scott then changes abruptly from admiration of Mathura to its destruction.  He records that Mahmud descended upon the sacred city in 1017 and “gave it up to plunder.” Temples were demolished; Scott records more than one hundred camel-loads of costly images, including five large gold images ornamented with rubies and other precious stones.  

He impactfully states :  “For twenty days this ruthless work of plunder went on”.  Scott gives the traditional estimate as three million rupees in booty and more than five thousand captives.  The gold-and-silver figures are not something invented by Scott in 1906. Accounts derived from the earlier Muslim chronicles similarly speak of five large gold images and an enormous quantity of silver images.  There is an interesting way of looking at this: the magnitude of the loot indirectly measures the prosperity of pre-conquest Mathura.

Scott's description of the reign of Sikandar Lodi (1488–1516) is unusually graphic. He quotes the account that Sikandar: “entirely ruined the shrines of Mathura” and converted principal temples into sarais and colleges. Scott then records the deliberate indignity of giving stone images to butchers to be used as meat weights. Religious bathing and even access to barbers for customary shaving were restricted.  Scott himself pauses at this point. He observes that when one understands Hindu aversion to meat and the importance of ceremonial bathing and shaving, one can appreciate the deliberate humiliation involved.

Then comes one of the most evocative descriptions. Scott cites the seventeenth-century French traveller Jean-Baptiste Tavernier, who saw the great Kesava Deva temple before its destruction. Tavernier regarded it as: “one of the most sumptuous edifices in all India”. Scott says the temple had cost around thirty lakhs of rupees and quotes Tavernier saying that it was so lofty and magnificent that it could be seen from five or six kos away.  Imagine the skyline of seventeenth-century Mathura: the great Kesava Deva temple rising above the city and visible to an approaching traveller from miles away.

Scott (1906), though mistaken about the precise year, records the destruction of the great Kesava Deva temple under Aurangzeb; archaeological and contemporary historical evidence places the event around 1669–70.  Scott also reproduces the striking account that images from the shrine were taken to Agra and placed beneath mosque steps so that people would walk over them. Cunningham quotes essentially the same passage from the Maasir through Growse.

Scott, though certainly not writing with such an intent, nevertheless leaves us an evocative description of Krishna-bhakti.   He observes that pilgrims came to Braj from throughout India, “especially from the south,” travelling the sacred 84-kos circuit through Govardhan, Nandgaon, Barsana, Vrindavan and Mahavan. He writes: “To spend some time along the Jamuna with Krishna is the highest ambition of the devout Hindu.” He even records the Vaishnava belief that one day in Mathura is more meritorious than an entire lifetime in Benares.  

Mahmud of Ghazni's forces plundered Mathura for twenty days in 1017. Centuries later came the depredations under Sikandar Lodi. The magnificent Kesava Deva temple, which the European traveller Tavernier regarded as one of the most sumptuous edifices in India and which could reportedly be seen from miles away, was destroyed under Aurangzeb. Scott finally observes that centuries of “plunder and rapine” had almost wiped away the physical traces of the magnificent older Hindu city.

Yet Mathura survived.  The Yamuna continued to flow past Vishram Ghat; pilgrims continued their Braj Parikrama; Govardhan, Gokul, Nandgaon and Vrindavan continued to draw devotees. Dynasties disappeared and monuments were destroyed, but the sacred geography and memory of Krishna remained alive. Perhaps therein lies the greater glory of Mathura — not merely in what once stood there, but in what could not be erased.

 

Mathura Sri Krishna Janmasthan

 

This is Mathura – the birth land Brij bhoomi of Bhagwan Sree Krishna. The Lord who chose a prison for His birthplace did not require the magnificence of a palace. Devaki and Vasudeva were imprisoned; The doors were locked; Kamsa appeared all-powerful; Yet when the ordained moment arrived, neither the prison walls nor the chains nor the might of Kamsa could prevent His Avatharam.

Perhaps the subsequent history of Mathura carries an unintended parallel; Temples could be demolished; Images could be carried away; The city could be plundered; Even its name could be ordered to be changed.  Yet centuries later, countless devotees continue to come to Mathura, Gokul, Vrindavan and Govardhan, chanting the name of the same Kannan  Emperuman.

The physical city suffered repeatedly. The sacred geography survived. The memory survived. The faith survived. and on Sri Jayanthi, our thoughts naturally travel from wherever we are to that sacred prison at Mathura where Devaki Piratti gave birth to the Lord of the Universe. In the beautiful words of Swami Nammalwar:

ஆறு எனக்கு நின் பாதமே

சரணாகத் தந்தொழிந்தாய்

உனக்கோர் கைம்மாறு நான் ஒன்றிலேன்

எனதாவியும் உனதே !!

The refuge is His lotus feet alone. On this sacred Sri Jayanthi, let us remember the little child of Mathura, the darling of Gokulam, the Govardhanadhari, Gitacharyan and our own Thiruvallikkeni Sri Parthasarathi – Kannan!

கண்ணன் கழலிணை நண்ணும் மனமுடையீர்

எண்ணும் திருநாமம் திண்ணம் நாரணமே.

Sri Krishnarpanam. Jai Sri Krishna!

இனிய ஸ்ரீ ஜெயந்தி நல்வாழ்த்துகள்.
 ஸர்வம் ஸ்ரீ கிருஷ்ணார்ப்பணம்.

 

adiyen Srinivasadhasan
Mamandur Veeravalli Srinivasan Sampathkumar
4^th Sept 2026 – celebrating birth of Sree Krishna – Sree Jayanthi today!   

 

 

 

Sri Ranganathar Pallava Uthsavam 1 - 2026 : “பல்லவம் திகழ் பூங்கடம்பேறி"

 

Sri Ranganathar Pallava Uthsavam 1 - 2026 : “பல்லவம் திகழ் பூங்கடம்பேறி"

"கோட்டை மதிலைச் சேர்ந்தாற்போல் பெரிய அகழி இருந்தது. அதன் அகலம் சுமார் நூறு அடி இருக்கும். குனிந்து பார்த்தால் கிடுகிடு பள்ளமாயிருந்தது. அடியில் இருண்ட நிறமுள்ள ஜலம் காணப்பட்டது. நமது பிரயாணிகள் வந்த இராஜ பாதையானது அகழியின் அருகில் வந்ததும் இரண்டாகப் பிரிந்து ஒன்று வலப்புறமாகவும் ஒன்று இடப்புறமாகவும் கோட்டை மதிலைச் சுற்றி அகழிக் கரையோடு சென்றது. சாலையோடு வந்த வண்டிகளும், மனிதர்களும் இடப்புறமாகவோ வலப்புறமாகவோ மதிலைச் சுற்றிக் கொண்டு போனார்கள்"  .. .. ..  ஒரு தலைநகரத்தை பற்றிய விளக்கம் : "சிவகாமியின் சபதம்" , கல்கி எழுதிய புகழ் பெற்ற தமிழ் புதினம். 

பல்லவர்கள் கி.பி.மூன்றாம் நூற்றாண்டிலிருந்து கி.பி.ஒன்பதாம் நூற்றாண்டு வரை தமிழகத்தின் வட பகுதியையும் தற்போதைய ஆந்திர மாநிலத்தின் சில பகுதியையும் தக்காண  பீடபூமி (தற்போதைய கர்நாடகாவில்)யின் சில பகுதியையும் காஞ்சியை தலைநகராகக் கொண்டு ஆண்டவர்கள். வரலாற்றில் தமிழகத்தின் கலைகளின் பொற்காலம் என குறிப்பிடப்படுவது பல்லவர்களின் காலம் தான்.  

The holy divyadesam of  Thiruvallikkeni is replete with festivals all the time -  after  then  Theppothsavam [float festival];  Thavana Uthsavam,  Sree Rama Navami uthsavam, it is  now  Pallava Uthsavam for Sri Ranganathar.

பங்குனி உத்திரத்தில் முடியுமாறு   ஐந்து நாட்கள் பல்லவ உத்சவம் நடக்கிறது. ஐந்தாம் நாள் - பங்குனி உத்திரத்தன்று ஸ்ரீரங்கநாதர் கருட சேவை.  பல்லவ உத்சவம்:  திருவல்லிக்கேணி தொண்டை மண்டலத்தில் உள்ள கோவில் ஆதலால், இது பல்லவர் கால அல்லது பல்லவ மன்னர்கள் சம்பந்தப்பட்ட உத்சவம் என நினைக்க வாய்ப்பு  உள்ளது. வடபெண்ணையாற்றைத் தென் எல்லையாகவும் சோணையாற்றை வடஎல்லையாகவும் அரபிக்கடலை மேற்கு எல்லையாகவும் கலிங்கத்தையும் வங்க மாகாணத்தையும் கிழக்கு எல்லையாகவும் கொண்ட ஆந்திரப் பெருநாடு கி.மு 184 முதல் கி.பி. 260 வரை செழிப்புற்று இருந்தது. வடபெண்ணை முதல் தென்பெண்ணை வரை இருந்த நிலப்பரப்பே அக்காலத் 'தொண்டை மண்டலம்' எனப்பட்டது. சென்னைக்கு ஆரம்ப காலத்தில் மதராஸ் பட்டினம் என்று பெயர்.    தொண்டை மண்டலத்தின் தலைநகரமாக காஞ்சிபுரம் விளங்கியது.      

The recorded  history begins with three copper plate grants, all in Prakrit, all dating from the time of Skandavarman, and all belonging possibly to the latter part of the third century. The earliest of his grant was issued when Skandavarman was the Yuvaraja; the others after he had become king. The title Yuvaraja suggests that he was not the first Pallava ruler. But it is not known who his predecessors were, although among them there was probably one Simhavarman, a king mentioned in a Prakrit stone inscription recently discovered in the Guntur district. Bkandavamian belonged to the Bharadvaja gotra, performed agnistoma, vajapeya and asvamedha sacrifices and bore the title ‘ Supreme King of Kings devoted to dharma. His capital was Kanchi and his kingdom extended up to the Krishna in the north and the Arabian Sea in the west.  

Nandivarman II (731-793) who is known as Pallavamalla had  long reign bristling with wars and invasions. Early in his resign, the Pandyan king, Maravarman, Bajasimha.I, espoused the pause of Chitramaya and inflicted a number of defeats upon him and besieged him.   He was succeeded by his son Dantivarman (795— 845}. He seems to have married a Eadamba princess and made many gifts of lands to the temples, including the Parthasarathi temple at Triplicane.  

The Pallava army consisted of elephants, horses and infantry. Elephants in it occupied a chief place as is evident from the sculptures. It had its war trumpets (katumukhavaditra) and its' war drum (samudra ghosha), and  was well organised. This is testified by its various victories on the battle-field. The Pallava navy too seems to have been well organized  as is clear from Narasimhavarman’s naval expeditions to Ceylon and Rajasimha’s overseas connection with China and Siam. Its principal base was Mababalipuram and its secondary base Nagapattinam.

Pallavas patronized arts and culture.  The Pallava age was also the age in which classical dancing as expounded by Bharatha in its  Natya Sastra was practised and admired. That this is so, is clear from the dancing poses exhibited in the numerous sculptures found in the Sittannavasal cave temple, the Siva temple at Tiruvottiyur, the Vaikuntaperumal temple and the Kailasanatha temple at Kanchi. It is equally clear from the descriptions of the dances in the Mattavilasa. 

தமிழ் கோப்பில்  பல்லவம் என்ற சொல்லுக்கு அர்த்தங்கள் தேடினபோது : 

·         பல்லவம் - இலை : கிளை : கொப்பு : கையணி : சாயம் : தளிர் : தேயம்   

·         ஐம்பத்தாறின் ஒன்று : பதத்தின் ஓர் உறுப்பு : விசாலித்தல்.

·         பல்லவராயன் - மூடன் : இளிச்சவாயன்.

·         பஞ்சி ஒளிர், விஞ்சு குளிர் *பல்லவம் *அனுங்க,  செஞ்செவியகஞ்சம் 

·         நிகர், சீறடியள் ஆகி,  -  கம்பராமாயணம். 

·         சூர்ப்பணகை ராமனுக்கு எதிரில் வந்ததைப் பாடும்போது கம்பன் சொல்வது.  ‘விளக்கம்  மிக்க  செழித்த தளிர்களும் வருந்தும்படி’ என்பது வைமுகோ உரை. 

Pallava here does not refer to Empire but Pallavam is a period – it is the period when tender shoots spring up. During Pallava Uthsavam,  ‘Brindaranya Sthala mahimai’ is read before Sri Ranganathar  at Thiruvaimozhi mandapam inside Sri Parthasarathi Swami Temple.  After this there is periya maada veethi purappadu everyday.  On Panguni Uthiram day, Pallava Uthsavam concludes with Sri Ranganathar astride ‘kannadi Garudan’ and later there is Sri Vedavalli Thayar Srimannathar Thirukkalyanam.   

பங்குனி உத்திரத்தில் முடியுமாறு ஐந்து நாட்கள் பல்லவ உத்சவம் நடக்கிறது. பல்லவம் என்பது காலம்.  பூந்தளிர்கள் துளிர் விடும் பருவம். ஸ்ரீரங்கநாதர் திருவாய்மொழி மண்டபத்தில் எழுந்தருளி அவர் முன் ப்ருந்தாரண்ய தல மகிமை படிக்கப்படுகிறது. பெருமாள் புறப்பாடு கண்டு அருளுமுன் ஏழு மெல்லிய திரைகள் விலக்கி கற்பூர ஆர்த்தி கண்டு  அருள்வார்.  தினமும் ஸ்ரீரங்கநாதர் பெரியவீதி புறப்பாடு கண்டருள்கிறார். பங்குனி உத்திரத்தன்று அழகான கண்ணாடி கருடசேவையும் பிறகு ஸ்ரீரங்கநாதர்  ஸ்ரீவேதவல்லித்தாயார் திருக்கல்யாணமும்  சிறப்பாக நடக்கிறது. பெருமாளின் திருப்பாதங்களில் அன்றலர்ந்த மாந்தளிர்களை காணலாம்.     

One odd reference to Pallavam is found in Thirumangai Azhwar in  Thirumozhi ~: “பல்லவம்  திகழ்  பூங்கடம்பேறி  அக்காளியன்  பணவரங்கில்*, ஒல்லை வந்துறப்பாய்ந்து அருநடஞ்செய்த  உம்பர்கோனுறை கோயில்” – Kaliyan describes the glory of Emperuman at Van Purudothamam ~ a divyadesam at Thirunangur (Perumal here is Sri Purushothaman) ... Azhwar calls him the King of Kings – says the Lord ascended a Kadamba tree with plenty of tender leaves, jumped on the hood of Kalinga  ... .. .. .. .  

திருமங்கை மன்னன் 'வண்புருடோத்தமம்' திவ்யதேசத்தை மங்களாசாசனம் செய்யும் பாடலில் -   தளிர்கள் பூத்து குலுங்கிய கடம்பமரத்தின் மேல் ஏறி, கொடியனான காளியனின் படமெடுத்த தலை மீது திடீரென்று வந்து சிக்கெனக் குதித்து அருமையான கூத்தாட்டம் செய்த தேவாதி தேவன் வாழுமிடம் என அருளுகிறார். 

This is the season of blooming mangoes – season whence you get fresh ‘maavadus’ – the tender mangoes.  Today 28.3.2026, on day 1 of Pallava Uthsavam  Sri Ranganathar adorned leaves of mango tree, fresh ones at that along with other beautiful garlands. 

adiyen Srinivasa dhasan.
Mamandur Veeravalli Srinivasan Sampathkumar
  
History excerpted  from the book “Pallavas “ by G Jouveau – Dubreuil, Doctor of Univ of Paris. 

 

Ugadi Subhakankshalu 2026 ఉగాది శుభాకాంక్షలు : Sree Rama Navami Uthsavam 2026

 ஸ்ரீ ராம நவமி உத்சவம் -  Ugadi Subhakankshalu  2026

  ఉగాది    శుభాకాంక్షలు

 

 

“Ugadi Subhakankshalu” -  Today (19.3.2026)  is Ugadi Panchanga Sravanam  – birth of Telugu new year  when the panchangam is read in Temples  . .. .. today is also day 1 of    Sree Rama Navami Uthsavam at Thiruvallikkeni  & other divyadesangal.  

Azadirachta indica, also known as Neem, is a tree in the mahogany family Meliaceae. It is one of two species in the genus Azadirachta, and is native to India, and parts of Asia, growing in tropical and semi-tropical regions. Neem tree is the official tree of the Sindh Province and is very common in all cities of Sindh.  The neem tree is noted for its drought resistance.  

Yugādi, is the New Year's Day for the people of the Deccan region of India. The name Yugadi or Ugadi is derived from the Sanskrit words yuga (age) and ādi (beginning): "the beginning of a new age". In Temples on the occasion of Ugadi ‘panchangam’ will be read.  It is also celebrated as  Gudi Padwa, Ugadi and Cheti Chand inv arious places.  Gudi Padwa is celebrated by Marathi speaking people; Ugadi is celebrated in Karnataka and Andhra Pradesh; . Cheti Chand is the festival of the Sindhi community.  In Maharashtra, Gudi Padwa has the legend that it on this day Lord Rama returned victorious to Ayodhya.  

Ugadi 2026, celebrated today, marks the beginning of the Telugu Shaka Samvat 1948 in AP and Telangana. Falling on a Thursday, it is considered exceptionally auspicious, signifying growth and wisdom, often highlighted by special Panchanga Sravanam (almanac reading), Ugadi Pachadi preparation, house decorations, and the beginning of new ventures.  The upcoming Telugu New Year starting in 2026 is named Sri Parabhava Nama Samvatsaram. Parabhava is the 40th year. It will officially begin on the day of Ugadi, which falls on Thursday, 19 March 2026; the year that passed by was  Sri Vishwavasu Nama Samvatsaram.

In Andhra, Ugadi pachhadi is a delicacy made on the occasion and shared with all. It  is a specific mixture of six tastes – with neem buds; jaggery; green chilli/pepper; salt; tamarind; unripened mango being its ingredients.   Sweet, sour, salty, pungent, bitter, and spicy — reminiscent of the six flavours of Ugadi Pachadi, which symbolise the diverse experiences of life.   

At Thiruvallikkeni divaydesam, from today on, it is  9 days of  Sree Ramanavami Uthsavam.  The Thiruvavathara Mahothsvam of Lord Rama is Sree Ramanavami.

மன்னுபுகழ்  கௌசலை  தன் மணி  வயிறு  வாய்த்த சக்கரவர்த்தி திருமகனாம் ஸ்ரீ ராமபிரானின்  திருவவதார மகோத்சவம்     ஸ்ரீராம நவமி.    அனைத்து உத்தம குணங்களும் நிரம்பிய அற்புத யுக புருஷன் ஸ்ரீராமபிரான். “இராமன்” என்ற திருநாமத்திற்கு, “ஸ்வேச்சயா ரமணீய வபுர்வஹன்வா தாசரதி ராம” என்று சங்கரர் ஸ்ரீ விஷ்ணு ஸஹஸ்ரநாம உரையில் (394-வது நாமத்திற்கு) விளக்கியுள்ளார். இதன் பொருள், “மனதைக் கவரும் திவ்யமான ரூபத்தைத் தன்னிச்சையாலே எடுக்கவல்ல தசரத புத்திரனாகிய இராமன்” என்பதாகும். “இந்த புண்ணிய பாரத தேசத்தில் இமயம் முதல் குமரி முதல் எல்லா பிராந்தியங்களில், மக்கள் அனைவரும்  “மரியாதா புருஷோத்தம் ராம்” என்று இராகவனை விரும்பி அழைப்பர். இராகவன் தருமத்தின் வழியே நடந்து தருமம் காத்தவன்.  அந்த இராமபிரான் சத்யம் காக்க இப்புவியில் அவதரித்தான்.

ஒரு காலத்தில், தீவுகளுடன் கூடிய மொத்த பூமியைப் பிரஜாபதிகள் {குடிமுதல்வர்கள்} தொடங்கி பல ஜயசீலர்களும் {வெற்றியாளர்களும்} ஆண்டனர்.  சகரன் என்ற பெயரைக் கொண்டவன் அறுபதாயிரம் புத்ரர்கள் சூழப் போரிடப் புறப்பட்டு பெருங்கடலை  ஆழமாக்கினான்.  இத்தகைய மஹாத்மாக்கள் தோன்றியதும், இக்ஷ்வாகு என்ற பெயரைக் கொண்டதுமான ராஜவம்சத்திலேயே உயர்வாக மதிக்கப்படும் இந்த ராமாயணம் தோன்றியது.  தனதானியங்களில் செழித்ததும், மகிழ்ச்சி நிறைந்ததும், பெரியதுமான ஒரு மஹாஜனபதம், சரயு தீரத்தின் அருகில் கோசலம் என்ற பெயரில் அமைந்திருந்த அயோத்தி மாநகரம், இது மானவேந்திரனான  மனுவால் கட்டப்பட்டது.    புகழும்  செழிப்பும்  நிறைந்ததும், நன்கு வகுக்கப்பட்ட மஹாபதங்களை {நெடுஞ்சாலைகளைக்} கொண்டதுமான அந்த மஹாபுரி, பனிரெண்டு யோஜனைகள் நீளமும், மூன்று யோஜனைகள் அகலமும் கொண்டதாக இருந்ததாம்.   

அந்த புண்ணிய பூமியில் வசித்தவர்கள் -  அனைவரும் தர்மசீலர்களாகவும், நல்ல தற்கட்டுப்பாட்டையும், நல்ல பண்பையும், நல்ல ஒழுக்கத்தையும் கொண்டவர்களாகவும், தன்னிறைவு அடைந்தவர்களாகவும், மஹரிஷிகளைப் போன்றவர்களாகவும், மாசற்றவர்களாகவும் இருந்தனர்.  அங்கே  முழு நிறைவின்றி உணவை உண்பவனும், ஈகை குணம் இல்லாதவனும், அங்க ஆபரணங்களாலும், தோள் வளைகளாலும் அலங்கரிக்கப்படாதவனும், இதயமற்றவனுமான எவனும் அங்கே காணப்படவில்லை.  வேள்வி நெருப்புகளை மூட்டாதவனும், யஜ்ஞங்களைச் செய்யாதவனும், அற்ப வாழ்வு வாழ்பவனும், கள்வனும், முறையற்ற கலவியில் பிறந்தவனுமான எவனும் அந்த அயோத்தியில் இல்லவே இல்லை.  வேதம் பயிலும்   தியான சீலர்க கோட்பாட்டுடன் கூடிய மேன்மக்களும் தங்கள் செயல்களை வழுவறச் செய்து வந்தார்கள்.  அங்கே நாத்திகர்களோ, பொய்யர்களோ, சாத்திரங்கேளாதவர்களோ, பொறாமையுள்ளவர்களோ, சக்தியற்றவர்களோ, கல்வி கல்லாதவர்களோ ஒருவரும் காணப்படவில்லை.

அந்த தேசத்தை ஆண்ட தசரத சக்கரவர்த்தி, பல யாகங்களை சிறப்புற நடத்திட,  வேள்வி நெருப்பில்  இருந்து ஒப்பற்ற பிரகாசத்துடனும், மஹாவீரியத்துடனும், மஹாபலத்துடனும் கூடிய மஹாபூதமானவன் {யஜ்ஞ புருஷன்} வெளிப்பட்டு  சூரியனைப் போன்ற தோற்றத்தைக் கொண்டதும், தழலின் நாவுகளைப் போலப் பிரகாசிப்பதும், புடம்போட்ட பொன்னாலானதும், வெள்ளி மூடியால் மறைக்கப்பட்டதும்,  திவ்ய பாயஸத்தால் நிறைந்ததும், மாயாமயமானதுமான ஒரு பாத்திரத்தைத்  மன்னனுக்கு அருளினார்.  மஹீபதியின் உத்தம ஸ்திரீகள், அந்த உத்தம பாயஸத்தைப் பருகி,  விரைவில் கர்ப்பந்தரித்தனர்.  [இராமாயண காதை - திரு அருட்செல்வப்பேரரசன் எழுத்துகளில் இருந்து] 

வால்மீகி முனிவர், நாரதரிடம், மிக மிக சிறந்த  நல்லொழுக்கமுடைய மனிதன் உலகில்  உண்மையில் வாழ்கிறாரா என்ற கேள்வியுடன் பால காண்டம் துவங்குகிறது. நாரதர், இராமனின் குணநலன்கள், உடல் அமைப்புகள், இராமனின் கதையைச் சுருக்கமாக வால்மீகி முனிவருக்கு விளக்குகிறார். பின்னர் இராமகாதையை எழுதிய வால்மீகி முனிவர், தனது ஆசிரமத்தில் வாழும் சீதையின் பிள்ளைகளான லவன் மற்றும் குசனுக்கு எடுத்துரைக்கிறார்.   தமிழ் இலக்கியத்தில் மிகச் சிறப்பாகப் போற்றப்படும் காப்பிய நூல்களுள் ஒன்று  கம்ப ராமாயணம்.  கம்பர்,  அடிப்படையில் அறமும், சமயமும் காப்பியத்தின் பொருளாக கொண்டு இந்நூலை அமைந்துள்ளார்.  மனிதர் யாவருக்கும் பயன் தரும் ஒழுக்க முறைகளையும் பண்பாட்டினையும் குறிக்கோளினையும் ஆட்சிச் சிறப்பினையும் விளக்கும் அருமையான இலக்கியமாகத் திகழும் சிறப்புடையது கம்பராமாயணமாகும்.

Here are some photos of Sree Ramapiran purappadu during Sree Rama Navami Uthsavam of 2025

adiyen Srinivasa dhasan,
Mamandur Veeravalli Srinivasan Sampathkumar