Sri Parthasarathi Perumal muthangi sevai 2026

 

Sri Parthasarathi Emperuman muthangi sevai

–  Thiruvallikkeni Pavithrothsavam day 5 26082026

Triplicane Sri Durai Sarathi battar

 

…a candid capture of a luminous personality who prefers the shadows to the spotlight. : 

Thiruvallikkeni Periya murai archaga kainkaryam – Sri Durai Sarathi battar

Most people are drawn to the flash, eager to be in the limelight. Then there are those who are camera-shy, preferring to remain quietly in the background—a candid capture of one such bright personality.

Chaturbhuja Sriman Narayana at Halebedu !!

 

A treasure in stone from Halebidu!  the countenance of Chaturbhuja Sriman Narayana

“சங்கசக்ர கதாபாணே துவாரகா நிலைய அச்சுத
கோவிந்த புண்டரீகாக்ஷ ரக்ஷமாம் சரணாகதாம்”

சங்கையும் சக்கரத்தையும் கதையையும் கைகளில் ஸ்ரீமன் நாரணன் தரித்திருப்பது சரணாகத ரஷணத்துக்கு !’ தன்னை அடைந்தாரை என்றென்றும் காக்கும் உலகரக்ஷகரே தாமரை போன்ற கண்களையுடையவரே சரணடைந்த என்னைக் காத்தருளும்.

Exquisitely ornate Emperuman Sriman Narayana holding Sangu & Chakram,  standing tall at Halabedu

Sriman Narayana  stands in stately samabhaṅga, almost perfectly upright, conveying stability, serenity and divine sovereignty. The tall kirīṭa-makuṭa, composed of layer upon layer of miniature ornament, rises like a temple tower above the composed face. The deity is sumptuously adorned: multiple necklaces and long beaded hāras; elaborate earrings, armlets, bracelets and anklets; an ornamental girdle and richly patterned lower garment; the sacred thread and delicate chains carved as though they were pliable jewellery rather than stone.

Behind Him is an extraordinarily ornate makara-toraṇa. Its curling foliage and fantastic aquatic creatures rise towards the crowning kīrtimukha, forming both a protective arch and a frame of celestial splendour. The smaller figures near His feet are attendant divinities or worshippers, deliberately reduced in scale to emphasise Viṣṇu’s majesty. 

The most remarkable feature  is the contrast between the deity’s calm, unperturbed countenance and the almost restless profusion of decoration surrounding Him. The ornaments, foliage and mythical creatures seem to move and multiply, while Sriman Narayana remains serenely still at the centre—the eternal principle of preservation amidst the ceaseless movement of creation.

Halebidu—formerly Dorasamudra—was the great capital of the Hoysala Empire. Its Hoysaleśvara Temple was begun around 1121 CE under King Viṣṇuvardhana and fashioned mainly from soapstone, whose relative softness enabled sculptors to produce remarkably minute, jewellery-like detail. Although the twin temple is dedicated to Śiva, its exterior embraces an expansive sacred world containing Śaiva, Vaiṣṇava and Śākta imagery. In 2023, Halebidu, Belur and Somanathapura were jointly inscribed by UNESCO as the Sacred Ensembles of the Hoysalas.  

A photo taken during my visit in Oct 2022

Regards – S Sampathkumar

25.8.2026

Thiru Mylai Sri Adhi Kesava Perumal 2022

 

Thiru Mylai Sri Adhi Kesava Perumal – vanabhojanam 2022

Thiruvallikkeni maadu purappadu 2026

 

“ஆயர் குலக் கோமகன் கண்ணன் — ஆநிரை மேய்த்த நல்ல மேய்ப்பன்; ஆன்மாக்களைக் காக்கும் ஒப்பற்ற பேராயன்!”

                           மாட்டுக் கொம்புகளுக்கு நடுவே பெருமாள் சேவை தருவது, ஆயர்பாடிக் கண்ணனின் கோபாலத் திருக்கோலத்தை இயல்பாக நினைவூட்டுகிறது.

Thiruvallikkeni Thirupavithrothsavam 3 24.8.2026 – Sri Parthasarathi Emperuman

“granite gallops—the immortal horsemen of Srirangam’s Sesharaya Mandapam.”

 

“granite gallops—the immortal horsemen of Srirangam’s Sesharaya Mandapam.”

அரங்கனார்க்கு ஆட்செய்யாதே அளியத்தேன் அயர்க்கின்றேனே. !!!

The holy Thiruvarangam is an island, a kingdom of Thiruvaranga Chelvan – the prime temple for Srivaishnavaites. As we happily have darshan of Thiruvarangar, Ranganayaki thayar, Chakkarathazhwar and .. .. and come for darshan of Emperumanar Ramanujar  - there is architectural beauty of 1000 kaal mandapam and Sesharaya Mandapam.  

The Horsemen of Srirangam stand eternally poised between stillness and motion. Horses rear, warriors strike, attendants grapple and fierce creatures resist—all within a single mass of granite. The sculptor has not merely portrayed a battle; he has arrested its most dramatic instant and made it endure for centuries. Here, stone does not remain still—it gallops!

A magnificent rearing horse, its warrior firmly holding the reins and weapon, springs forth from a monolithic pillar of the Sesharaya Mandapam at Srirangam, overlooking the famous  Vellai gopuram. Even the smaller attendants and the creature beneath the horse are rendered with remarkable vitality. Behind this warm-toned sculptural drama rises the pristine white gopuram—a beautiful juxtaposition of the temple’s architecture and artistry.

Centuries have passed, yet the horse appears ready to leap, the warrior ready to strike, and the entire battle ready to resume!  The Sesharaya Mandapam—also called the Seshagiriraya Mandapam—is one of the sculptural marvels of the Sri Ranganathaswamy Temple at Srirangam. Situated near the Thousand-Pillared Hall in the fourth prakaram, it is generally attributed to the late Vijayanagara–Nayaka period, around the sixteenth century.

Its celebrated pillars portray rearing horses carrying armed warriors, accompanied by attendants and locked in dramatic combat with wild or mythical creatures. These are not merely decorative carvings: the raised forelegs, taut reins, flying ornaments and poised weapons create an astonishing impression of movement in unyielding granite. The northern portion of the mandapam is noted for about forty such leaping animal-and-rider compositions carved into monolithic pillars.  

Srirangam suffered two devastating incursions from the Delhi Sultanate in the early fourteenth century. The first is associated with Malik Kafur’s southern campaign of 1311. The far more destructive second invasion, remembered in Sri Vaishnava tradition, occurred around 1323, when an army associated with Ulugh Khan—the son of Sultan Ghiyasuddin Tughluq and the future Muhammad bin Tughluq—entered the Tamil country.

According to the temple chronicle Kōyil Oḻugu and later Guruparamparā traditions, the army attacked Srirangam when a large number of devotees had assembled there. Priests, scholars and Sri Vaishnavas remained within the temple and many were slaughtered. Tradition remembers the calamity as “Pannīrāyiravar Muḍi Tiruttiya Paṇḍri Aḻagiyān”—the invasion in which twelve thousand heads were severed. The figure of 12,000 belongs primarily to temple tradition; while the killing and devastation are historically accepted, the exact number cannot be independently verified from contemporary Sultanate records.

The invasion was therefore not merely the plunder of a wealthy temple; it was aimed at shattering entire sacred community—its worship, scholarship, administration and living traditions. Namperumal remained away from Srirangam for decades, returning only after Vijayanagara power re-established security in the region, traditionally dated to 1371.

adiyen Srinivasa dhasan
Mamandur Veeravalli Srinivasan Sampathkumar
24.8.2026

 

Thirupavithrothsavam day 2 2026 - Sri Parthasarathi Perumal

 

Sri Parthasarathi Emperuman, ornately adorned with choicest flowers, silken Pavithram, Yagnopavitham,  golden bracelet, Thirumarbu Lakshmi Pathakkam a precious-stone-studded necklace —  “effulgent” splendor  Thirupavithrothsava Sevai,  Day 2 | 23.8.2026.  [Photographed with Nikon Z6 — background edited].

Alaka Nanda ~ Bhageerathi Sangamam ~ Deva Prayagai - Kandam enum Kadi Nagar divyadesam

 

A trip to Bhadrinath dham offers great opportunity to bathe in holy Ganges, be it at Haridwar, Rishikesh and … the Pancha Prayags ! – it will be a great sight to see holy rivers flowing along your path as one makes the pilgrimage for darshan of Shri Bhadri Narayanar.

Here is something on Pancha Prayag :  Vishnuprayag → Nandprayag → Karnaprayag → Rudraprayag → Devprayag -  the first four Prayāgs are successive confluences along the Alaknanda. It is only at the fifth—Devprayag—that the Alaknanda meets the Bhāgīrathī and the combined river takes the name Ganga. The Uttarakhand Tourism Department explicitly describes Devprayag as the place where the two merge and “take the name Ganga.”

The Panch Prayāgs — upstream to downstream

1. Vishnuprayagai : -        Dhauliganga joins Alaknanda

2. Nandprayagai :             Nandakini joins the now-enlarged Alaknanda

3. Karnaprayagai : Alaknanda  Pindar joins Alaknanda

4. Rudraprayagai: Mandakini—coming from the Kedarnath region—joins Alaknanda

5. Devprayagai :     Bhagirathi joins  Alaknanda      - the combined river becomes GANGA

On the banks of Ganges at Devaprayagai is our Srivaishnava divyadesam – ‘gangaiyin karaimel kaithozha ninra’ – Kandam enum Kadinagar – Devaprayagai – Shri Ragunathji mandir.  :  https://youtu.be/34ial72DyY0

தேவப்பிரயாகை -  திருக்கண்டமென்னும் கடிநகர் 108 வைணவத் திருத்தலங்களில் ஒன்று.  பெரியாழ்வாரால் பாடல் பெற்ற இத்தலம் உத்தராகண்டம் மாநிலத்தில் தெஹ்ரி கர்வால் மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ளது. இத்தலம் ரிஷிகேசத்திலிருந்து பத்திரிநாத் செல்லும் வழியில் 45வது மைலில் கடல் மட்டத்திலிருந்து 1700 அடி உயரத்தில் அமைந்துள்ளது.   இத்தலத்து எம்பெருமான்  கிழக்கு நோக்கி நின்ற திருக்கோலத்தில் புருஷோத்தமன்..  பெரியாழ்வாரால் 10 பாக்களால் பாடல் பெற்ற இத்தலத்தில் அலகனந்தாவும் பாகீரதியும் சங்கமிக்கின்றன.   ஆழ்வாரால் பாடல் பெற்ற பெருமாளை இங்கு ரகுநாத்ஜி என்று அழைக்கிறார்கள். நம் இராமானுசர் மங்களாசாசனம் செய்த புண்ணிய பூமி.  ஆதி சங்கரர் இங்கே விஜயம் செய்து புனர் நிர்மாணம் செய்துள்ளார்.

 

Bhagirathi itself comes from Gangotri/Gaumukh and is traditionally regarded as the Ganga's source, while from the hydrological perspective the Alaknanda is the longer and larger headstream. But the river is officially called Ganga downstream of the Alaknanda–Bhagirathi confluence at Devprayag.

And this makes your Rishikesh → Devprayag → Rudraprayag → Karnaprayag → Nandprayag → Vishnuprayag → Joshimath → Badrinath journey particularly interesting: travelling up from Rishikesh, Devprayag is actually the first of the Panch Prayāgs you encounter, and you are travelling progressively backward through the formation of the Alaknanda system.

According to the traditional account, King Bhagiratha's penance brought the celestial Ganga down to earth to redeem his ancestors. The stream descending through the Gangotri region is therefore called Bhāgīrathī, commemorating Bhagiratha.

There is also a geographical convention: the National Mission for Clean Ganga identifies Bhāgīrathī, emerging at Gaumukh from the Gangotri Glacier, as a source stream of the Ganga. It specifically states that at Devprayag, where Bhāgīrathī joins Alaknanda, the river acquires the name Ganga.

One important geographical clarification: if you travel from Badrinath toward Rishikesh, you encounter the Prayāgs in the reverse order:  Badrinath → Vishnuprayag → Nandprayag → Karnaprayag → Rudraprayag → Devprayag → Rishikesh.  The river itself flows the other way, so its sequence of confluences is Vishnu → Nand → Karna → Rudra → Deva. The five confluences are all part of the Alaknanda system, with Devprayag being the final merger with Bhāgīrathī.

                      Badrinath is not itself on the Alaknanda's main confluence sequence at Vishnuprayag; the Alaknanda's headwaters are associated with the Satopanth/Bhagirath Kharak glacier region, while Badrinath is the major pilgrimage landmark on this upper route. The District Tehri source also describes Bhāgīrathī as coming from Gangotri and Alaknanda from the Satopanth/Bhagirath Kharak glacier region.

Interesting !

adiyen Srinivasa dhasan –  Mamandur Veeravalli Srinivasan Sampathkumar
22.8.2026

 

Imposing Shiva at Himalayas ~ என்பெலாம் உருக்கி எளியையாய் ஆண்ட .. ஈசனே மாசிலா மணியே

 

An  imposing 20-foot+ [or more]  standing Shiva, His trident rising several feet higher, against the Himalayan slopes…” 

முத்திக்கலப்புரைத்தல் என்பது முத்தியில் (இறைவனுடன் கலந்த பெருவாழ்வில்) அடைந்த பேரின்ப அனுபவத்தை அல்லது நிலைமையை எடுத்துக்கூறுதல் ஆகும்.  மாணிக்கவாசகர் அருளிய திருவாசகம் நூலில் உள்ள பிடித்த பத்து என்ற பகுதி இத்துறைக்குச் சான்றாகும். இதோ இங்கே ஒரு பாசுரம்.:

   புன்புலால் யாக்கை புரைபுரை கனியப்*

.. பொன்னெடுங் கோயிலாப் புகுந்தென்

என்பெலாம் உருக்கி எளியையாய் ஆண்ட

.. ஈசனே மாசிலா மணியே

துன்பமே பிறப்பே இறப்பொடு மயக்காந்

.. தொடக்கெலாம் அறுத்தநற் சோதீ

இன்பமே உன்னைச் சிக்கெனப் பிடித்தேன்

.. எங்கெழுந் தருளுவ தினியே.

 

The big Shiva - “an imposing 20-foot+  standing Shiva, his trident rising several feet higher, against the Himalayan slopes…”  This  Shiva statue stands on the Rishikesh–Devprayag highway in the Teen Dhara sector, overlooking the Ganga valley, roughly 9–10 km south-west of Devprayag.  Devprayag lies on the Rishikesh–Badrinath highway and is the sacred confluence where the Bhagirathi and Alaknanda become the Ganga.

முதலில் கூறிய பாசுர வரிகள்  மாணிக்கவாசகர் அருளிய திருவாசகம் எட்டாம் திருமுறையில் உள்ள பிடித்த பத்து பதிகத்தின் இறுதிப் பாடலாகும். அற்பமான புலால் உடலை, கோயிலாக மாற்றி எளியவனாய் என்னை ஆட்கொண்ட ஈசனே என்று இறைவன் அருளைப் போற்றும் வரிகள் இவை :

இழிந்த புலால் நாற்றம் அடிக்கின்றது என் உடம்பு . அதில் உள்ள துளைகள் தோறும் நெகிழச் செய்தாய். அந்த என் உடம்பைப் பொன்னாலாகிய பெரிய கோயிலாகக் கருதி நீ எழுந்தருளினாய். என் எலும்பனைத்தையும் உருக்கி எளியனாக எழுந்தருளி ஆட்கொண்ட முதல்வனே!  குற்றமில்லாத மாணிக்கமே! பிறப்பு, இறப்பு , வாழ்வின் துன்பங்கள், அறியாமை என்பவற்றின் சார்புகள் யாவும் ஒழித்த ஒளி  வடிவானவனே! பேரின்பமானவனே! உன்னை உறுதியாகப் பற்றினேன்:  இனி நீ எங்கு எழுந்தருளுவாய்?

Regards – S Sampathkumar

21.8.2026

Photographed by me on 3.10.2019 – acknowledge : https://shaivam.org for pasuram and meaning !

Udayavar arulicheyal goshti 2009

 

This photo came up in FB memory today – arulicheyal goshti coming out of Gangaikondan mandapam – Udayavar vellai sarruppadi kuthirai vahana purappadu  2009.

In the first line Sri U.Ve  :  Kuvalai Kannan Swami, MA Venkatakrishnan swami,  Kuram Bahsyam Swami, Kavanoor Srinivasaraghavan swami, Ashtagothram NC Parthasarathi swami

.. .. in the second line – four swamis, who are now adhyapakars. .. .. adiyen also there in the goshti ..[may be I had circulated this earlier too !!]

21.8.2026

sacred snan at Har ki pauri ... Haridwar

 

Never miss a chance to have holy bathe in Ganga .. .. more specifically here at Haridwar !

Haridwar   the   sacred gateway to the Himalayas, a city famed for Har Ki Pauri, the Ganga aarti, and its deep Hindu pilgrimage tradition. The phrase “the mystic Haridwar” usually points to that spiritual atmosphere rather than a formal title.  It is one of the oldest living cities in India and is closely linked with the Ganga’s descent into the plains. 

Haridwar is associated with legends of Bhagirath, the Kumbh Mela, and the holy footprint of Vishnu at Har Ki Pauri.  Har Ki Pauri literally means “the steps of Hari”. It is regarded as the most sacred bathing place  

The most sacred portion is traditionally known as Brahma Kund. Hindu tradition holds that drops of amṛta, the nectar of immortality, fell at Haridwar during the legendary churning of the ocean. Consequently, bathing here is considered especially meritorious, and Har Ki Pauri becomes extraordinarily crowded during major religious occasions such as Kumbh Mela.

The name Hari Ki Pauri is deeply  associated with  Sriman Narayana [Hari (Vishnu)]. A footprint on a stone at the principal bathing area is traditionally revered as that of Lord Vishnu. Another traditional association connects the place with King Vikramāditya, who is said to have constructed the steps in memory of his brother Bhartṛhari.

The Ganga Ārati at Har Ki Pauri, held every evening, has become one of the defining sights of Haridwar. Hundreds of lamps are offered to the river while bells, conches and devotional chanting fill the ghāṭ. One particularly interesting geographical point is that Haridwar marks the point where the Ganga emerges from the Himalayan foothills and enters the plains. Thus, Har Ki Pauri is not merely a bathing place but occupies an important position in the sacred geography of the Ganga. 

Here is a picture of  the ghāṭ from a higher vantage point, with the old city rising against the Shivalik hills and several bridges spanning the Ganga.

Interesting !

Regards – S Sampathkumar

21.8.2026

Thiruvallikkeni Vimanangalum and Gopurangalum

 

Panoramic night view of Thiruvallikkeni Sri Parthasarathi perumal thirukkovil vimanangal and gopurangal – taken a decade ago [in 2016]

Andal Thiruvadipura Uthsavam 2 2026 : கணமா மயில்காள்! கண்ணபிரான் திருக்கோலம்

 

The bird we call மயில் in Tamil literature is the Indian Peafowl, scientifically Pavo cristatus. The male is the peacock, while the female is the peahen; together they are called peafowl. The Indian Peafowl (Pavo cristatus) is India's national bird, officially adopted in 1963.

Peacocks are  native to the Indian subcontinent, particularly India and Sri Lanka, and is found in a remarkably wide range of habitats—open woodland, scrub, agricultural landscapes, grasslands and areas around villages. It does not require dense forest and is often seen close to human habitation.  In India, they are seen  across much of the country, from the dry regions of Rajasthan and Gujarat to the forests and agricultural landscapes of central and southern India; however not found in the concrete jungle of Chennai. It is especially associated culturally with the Indian landscape because it can thrive alongside cultivation and human settlements.

What we commonly call the peacock's tail is actually largely the elongated upper tail-coverts. During courtship the male raises these feathers into the spectacular circular train, displaying the numerous “eyespots” (ocelli).  The display is primarily associated with courtship and sexual selection. The peahen chooses a mate, and the elaborate train is therefore a classic example of a sexually selected ornament.

The traditional association between peacocks and the monsoon has a genuine behavioural basis. Increased humidity, changing weather and the breeding season coincide with increased calling and display activity. Thus the familiar literary image of the peacock dancing when rain clouds gather is not simply poetic invention. This helps explain why the peacock occurs so naturally in Indian poetry alongside clouds, rain, mountains and the onset of the monsoon.

There is an interesting historical reference in the Arthashastra, traditionally associated with Kautilya, which discusses peafowl among animals and birds subject to state regulation. Peacock imagery also appears in the Mauryan period; the famous Ashokan artistic tradition includes peacock motifs.  There  is a  rather unusual reference in Book II, Chapter 30, the Superintendent of Horses (2.30.4).  Kautilya says that the royal horse establishment should contain, among other creatures:

वानर-मयूर-पृषत-नकुल-चकोर-शुक-सारिक…

— monkeys, peacocks, spotted deer, mongooses, chakora partridges, parrots and mynas.

At first this sounds almost decorative—why would a royal stable be filled with peacocks and other birds? There is an interesting practical/traditional explanation. Peacocks and mongooses were associated with detecting or countering danger from snakes and poison, and the presence of these animals in royal establishments may have had a protective function. The scholarly discussion of the passage notes this association.  The Arthaśāstra elsewhere explicitly says that releasing peacocks, mongooses and spotted deer can help destroy snakes:

mayūra-nakula-pṛṣatotsargaḥ sarpān bhakṣayati

—   “the release of peacocks, mongooses and spotted deer causes snakes to be consumed.”

நம் தொன்மை வாய்ந்த சங்க இலக்கியங்களில் - மயில் (மஞ்ஞை / மயில்) வெறும் அழகிய பறவையாக மட்டும் விளங்கவில்லை - அதன் தோகை, ஆட்டம், கூவல், மழையுடனான தொடர்பு, மலைநில வாழ்வு ஆகியவை பல்வேறு உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் விதமாக இலக்கியம் உள்ளது.

சங்க இலக்கியத்தில் மயில் மழையை எதிர்நோக்கும் இயற்கையின் ஒரு முக்கிய அறிகுறி. கருமேகங்கள் திரளும்போது மயில் மகிழ்ந்து ஆடுவது போன்ற காட்சி பல இடங்களில் வருகிறது. இதனால் மயில் → மேகம் → மழை → மகிழ்ச்சி என்ற இயற்கைத் தொடர்பு குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. மயில் குறிப்பாக குறிஞ்சி நிலத்தின் இயற்கையோடு நெருக்கமாக இணைக்கப்படுகிறது. மலை, அருவி, மூங்கில், வேங்கை, காந்தள், மழை, மேகம் ஆகியவற்றுடன் மயிலும் சங்கக் கவிதைகளில் தோன்றுகிறது. அதனால் சங்கக் கவிதையில் ஒரு மயில் ஆடும் காட்சி, அது நடக்கும் இடத்தின் இயற்கைச் சூழலையும் நமக்கு உணர்த்துகிறது.

கோதை நாச்சியார் ஆண்டாள் தமது நாச்சியார் திருமொழியில் கூறும் மிக அழகான “மயில்” குறிப்பு இங்கே .: “கணமா மயில்காள்! கண்ணபிரான் திருக்கோலம்…” இங்கு ஆண்டாள் மயில்களைப் பார்த்து கண்ணனின் திருக்கோலத்தை நினைத்து ஏங்குகிறாள்.  இங்கு மயிலின் தோற்றம் கண்ணனின் திருக்கோலத்துடன் ஒப்பிடப்படுகிறது — மயிலின் நீல/பச்சை நிறம், அதன் அழகு, தோகை விரித்த தோற்றம் ஆகியவை கண்ணனின் திவ்ய ரூபத்தை நினைவூட்டுகின்றன.

கணமா மயில்காள்! கண்ணபிரான் திருக்கோலம் போன்று

அணிமா நடம் பயின்றாடுகின்றீர்க்கு, அடிவீழ்கின்றேன்

பணமாடரவணைப் பற்பல காலமும் பள்ளிகொள்

மணவாளர் நம்மை வைத்த பரிசிது காண்மினே.

 கூட்டமாகத் திரளும் அழகிய பெரிய மயில்களே!  கண்ணபிரானுடைய திருமேனியின் அழகிய நிறத்தைப் போன்ற தோற்றத்துடன்,  அழகிய நடனத்தைப் பழகி ஆடும் உங்கள் திருவடிகளில் நான் விழுகின்றேன். படம் விரித்து ஆடும் ஆதிசேஷனைப் படுக்கையாகக் கொண்டு எப்போதும் பள்ளிகொள்ளும் என் மணவாளன், என்னை இவ்வாறு உங்கள் கால்களில் விழும்படி செய்திருக்கும் நிலையைப் பாருங்கள்!

Aadi month has special significance because of Andal thiruvadipuram and here are some photos of Kothai Nachiyar day 2 purappadu at Thiruvallikkeni divaydesam on 6.8.2026 

adiyen Srinivasa dhasan

Mamandur Veeravalli Srinivasan Sampathkumar

 

fountain in holy Thirumala

 

வண்ண நீரூற்று ~ திருமலையில் யாதாகினும் பேரின்பமே .. 

  beautiful fountain at the entrance of holy Thirumala   - taken in .. 2017

Thiruvallikkeni Thiruvadipura purappadu 2026

 

Today 14.8.2026  is Thiruvadipuram – at Thiruvallikkeni

Sri Andal & Sri Parthasarathi purappadu  in eka-kedayam

Aadi Thiruvathirai 2026 - Udayavar purappadu at Melukote

 

Aadi Thiruvathirai - Udayavar purappadu at Melukote Thirunarayanapuram 2026

Today 10^th of August 2026 is – Aadi 25 – Thiruvathirai thirunakshatiram –   of Swami Emperumanar Yathirajar Ramanujacharya.

நலந்தரும் சொல் 'நமோ நாராயணா' என்னும் நாமம்  .. ... ஸ்ரீவைணவர்களான நாம் அனுதினமும் அனுசந்திக்க வேண்டியது - நம் ஆசார்யனின் திவ்யநாமம். ஸ்ரீராமாநுஜ திவ்யநாமத்தை வாயாரச் சொல்லுவோர்க்கு  எல்லாவிதமான நன்மைகளும் உண்டாகும் என்பது திண்ணம்.  எம்பெருமானுடைய ஸம்பந்தமுள்ள தேசத்தில் தருமத்திற்கு மாறான கலிபுருஷன் நிற்கப்பெறமாட்டான்;   அத்திருநாமங்கள் நாவுக்கும் இனிதாயிருக்கும். சொல்லிப்பாருங்கள் - எம்பெருமானாரே !, உடையவரே !!  பாஷ்யகாரரே !  நம்மிராமனுசரே  ~ என விளியுங்கோள் .  !!

Worshipping Sri Ramanujar at his Avathara sthalam and elsewhere will cure us of all sins and rid all diseases, keeping away mental distress and strain.   Bhagwad Ramanuja with his aesthetic beautiful interpretations occupies the central place.  Sri Ramanujar hailed as Udayavar, Emperumanar, Bashyakarar, Ilayazhwaar amongst other names was born in the year 1017 at Sri Perumpudur on ‘Thiruvathirai’ thirunakshathiram in the month of Chithirai.     

The greatest reformer Sri  Ramanuja gave us many vedantic treatises:  Sri Bashyam, Vedarta sangraha, Vedanta deepa, Vedanta sara, the three Gadyams and more.  Blessed are the people, who regularly recite the 108 songs rendered by his disciple Thiruvarangathu Amuthanar known as “Ramanuja Noorranthathi”.   

We must fall and do service to the lotus feet of Swami Ramanuja ~ immerse ourselves to Him -  “ Ramanujam Yatipatim pranamami moordna”  - prostrate by putting our head at his feet saying  I am worshipping (pranamami!).     There are so many places connected  to him – Thiruvallikkeni, Sriperumpudur, Thirukachi, Thiruputkuzhi, Thiruvarangam, Thiruvellarai, Thirumalai, Maduranthakam, Thirunarayanapuram – the list extends to Delhi, Kashmir, Simhachalam, Puri, Thiruvananthapuram and more 

His birth nakshathiram is celebrated widely ~ at every divya desam, for sure there would be rendering of ‘Ramanuja noorranthathi’ of Thiruvarngathu Amuthanar. 

திருவரங்கத்து அமுதனார், ஒரு அளப்பரிய பக்தர். எம்பெருமானாரிடத்திலே அளவற்ற பற்று கொண்டவர்.   அவர் தமது  இராமாநுச நூற்றந்தாதி பிரபந்தத்தில், ஒவ்வொருபாட்டிலும் இராமாநூசனது திருநாமங்களை, அவரது பெருமைகளையும் சொல்லி மகிழ்கிறார்.   இதோ இங்கே ஒரு பாசுரம்.    

இயலும் பொருளும்   இசையத்தொடுத்து, ஈன் கவிகள்   அன்பால்

மயல்கொண்டு வாழ்த்தும் இராமானுசனை,  மதியின்மையால்

பயிலும் கவிகளில் பத்தியில்லாத  என் பாவி  நெஞ்சால்

முயல்கின்றனன் அவன்றன்   பெருங்கீர்த்தி மொழிந்திடவே. 

கவிதை பாடுதல் மிகவும் கடினம்.  மொழி இலக்கணம் பழக வேண்டும், நல்ல கருத்தாழமுள்ள பொருளை சரியான சொற்களால், சந்தத்தோடு விவரிக்க தெரிய வேண்டும்.   அத்தகைய விலக்ஷணரான கவிகள், தங்கள் அன்பின் வெளிப்பாடாக சப்தமும் அர்த்தமும்,  நன்கு பொருள் வரும்படியாக  தொடுத்து - அவ்வளவு உயர்ந்தவன் அல்லாதவனும்,   பக்தியற்றதான பாவி நெஞ்சையுடையவனும் ஆன நான்  அவ்வெம்பெருமானாரிடம் பெரும் மையல் கொண்டவனாய் அவரையே துதித்து அவர்தம்  அளவற்றகீர்த்திகளை மொழிந்திட முயல்வது, என் மதியின்மையே !  எனினும் கருணை கடலான நம் இராமானுச முனியை நினைந்துருகி அவரை போற்றி பாடுகிறேன் என்கிறார் - அளவறிய ஞானம் படைத்த திருவரங்கத்து அமுதனார்.  திறமையோ, வார்த்தைகளோ, பக்தியோ முக்கியம் அல்ல, எம்பெருமானார் இராமானுஜரை புகழ்தலே நமக்கு சரியான பாதை.

உய்ய ஒரே வழி, உடையவர் திருவடி.  நம் ஆசார்யர்  ஸ்ரீ ராமானுசரின்

புகழ் பாடும் இராமானுச நூற்றந்தாதியினை  கற்று, பாடி  அனுபவிப்போம். 

This year we had the fortune of being at Melukote on 8.8.2026 – and had darshan of Krishna Rajamudi Uthsava theervari at Kalyani Pushkarini.     Here are some photos of Udayavar  purappadu at Melukote Thirunarayanapuram. 

adiyen Srinivasa dhasan.
Mamandur Veeravalli Srinivasan Sampathkumar