Har har Madadev !! ~ Shiva standing tall at Haridwar

 

.**नागेन्द्रहाराय त्रिलोचनाय ।   तस्मै नकाराय नमः शिवाय ॥**

Hara Hara Mahadev !!

 

Towering above the sacred landscape of Haridwar, Mahādeva stands in majestic tranquillity — the crescent moon adorning His locks, the serpent coiled around Him, and the Trishula held aloft. With one hand raised in abhaya, He seems to offer assurance to all who seek refuge in Him. At the gateway to the holy Ganga, the presence of Gangādhara evokes the timeless union of divine grace, cosmic power and infinite compassion  Hara Hara Mahādeva!  

Śiva Pañcākṣara Stotram

नागेन्द्रहाराय त्रिलोचनाय    भस्माङ्गरागाय महेश्वराय ।

नित्याय शुद्धाय दिगम्बराय   तस्मै नकाराय नमः शिवाय ॥

Nāgendrahārāya trilocanāya  -  Bhasmāṅgarāgāya Maheśvarāya |

Nityāya śuddhāya digambarāya  -  Tasmai nakārāya namaḥ śivāya ||

 

Salutations to Lord Shiva, who wears the king of serpents as His garland, who has three eyes, whose body is adorned with sacred ash, and who is the Great Lord. He is eternal, pure and clothed in the directions themselves. Salutations to that divine form represented by the syllable Na in the sacred mantra Namaḥ Śivāya

The magnificent statue of Lord Shiva at Haridwar, near the sacred Har Ki Pauri, is one of the most recognisable landmarks in this  holy city in Uttarakhand.  Standing majestically in the vicinity of the Ganga, the towering Shiv Murti forms a striking presence in Haridwar’s spiritual landscape.  

The statue is rich in the traditional symbolism associated with Lord Shiva: 

ü Abhaya Hasta:   signifies fearlessness, protection and reassurance to devotees.

ü Trishula: The trident  represents  His divine power.

ü The serpent: The nāga adorning   symbolises   mastery over fear and death.

ü The crescent moon  adorning His matted locks is associated with time and the cosmic order.

ü The blue complexion:   evokes the legend of Neelakantha, the Lord who consumed the halāhala poison during the churning of the ocean.

ü The serene countenance:  calm expression conveys the profound stillness of the supreme yogi, undisturbed by the ceaseless activity of the world.

 

The setting of this statue is particularly meaningful. Haridwar — Hari-dvāra, the gateway to the divine — is one of the most sacred destinations on the banks of the Ganga. The river, the ghats, the chanting of mantras and the evening Ganga ārati together create an atmosphere of devotion. Shiva is revered as Gangādhara, the Lord who received the celestial Ganga upon His matted locks and moderated her descent to the earth. Thus, a monumental image of Mahadeva overlooking the sacred landscape of Haridwar carries a significance that extends beyond its sheer size.

The statue is a prominent landmark near Har Ki Pauri,  and not any principal deity enshrined in a traditional temple sanctum

Regards – S Sampathkumar
25.9.2026 (pictured on 20.9.2026)

Thiruvallikkeni Rajagopuram

वन्दे वृन्दावनान्ते मणिगणविलसत्सौधहर्म्ये गृहाढ्ये
सम्राजत्कैरविण्यास्तटभुवि घृणिमद्गोपुरे सालरम्ये ।

வந்தே³ வ்ரு’ந்தா³வநாந்தே மணிக³ணவிலஸத்ஸௌத⁴ஹர்ம்யே க்³ரு’ஹாட்⁴யே ஸம்ராஜத் கைரவிண்யா ஸ்தடபு⁴வி க்⁴ரு’ணிமத்³ கோ³புரே ஸாலரம்யே ।

Thiruvallikkeni Sri Parthasarathi Thirukkovil Raja Gopuram (unedited)

– the inner side, taken from Peyalwar koil street terrace in late evening of Dec 2017

dwaja arohanam at most reverred Badrinath dham

 

It perhaps is the ultimate dream of a Srivaishnavaite – darshan at the most holy Sri Badrinath dham.  It is not easy even in the modern World.  As we travelled, the bus would stop – one would find scores  of vehicle in a line  (mostly disciplined !) – the gorges on the mountain   offer a very pleasant at the same time a fearsome view !  One could see river flowing all the way – yet the vehicle passing on a ridge could evoke fear.  

In most Srivaishnava temples, there is dwajasthambam and we start with prostration before the kodimaram.  This post is not about dwajasthambam but about the holy flag that flutters atop garbagraham at some temples and the hoisting of it.

At holy Puri,  for a pilgrim approaching Puri, the flag and Nilachakra can be seen from afar, even before entering the temple. Traditionally, therefore, the distant sight itself becomes a kind of first darśana — Jagannath's presence reaching the devotee before the devotee reaches Him.  Here - “the daily ceremonial changing of the Patitapāvana Bana atop the Nilachakra of Sri Jagannath Temple is a great spectacle.” “Every evening at Sri Jagannath Dham, a hereditary sevaka climbs the soaring śikhara and ceremonially replaces the sacred Patitapāvana flag above the Nilachakra — a spectacular act of devotion performed high above Puri.”

Sri Badrinath Dham — Badari Vishal — is among the most  reverred Vaishnava kshetras, set high in the Garhwal Himalayas of Uttarakhand at about 3,133 metres, on the bank of the sacred Alaknanda. The temple is dedicated to Sri Badarinarayana, Sriman Narayana  in a meditative posture, and stands amid the great mountain setting associated with Nara and Narayana.   When Narayana performed tapas here, Sri Mahalakshmi is   assumed the form of a Badari tree—a wild berry or jujube tree—to shelter Him from the harsh Himalayan elements. Hence the Lord became Badarinatha, the Lord of Badari. The region is also traditionally regarded as the tapas-bhumi of Nara–Narayana Rishis.     

In daylight, one sees the bright temple, rushing Alaknanda and immense mountains enclosing the valley. As evening descends, the character changes dramatically: the sunlight disappears behind the mountains, temperatures fall quickly, and the illuminated temple seems almost isolated in the vast darkness of the Himalayas. For a pilgrim who has actually stood there after nightfall, “Dham” begins to feel more appropriate than simply “temple.”

At Sri Jagannath Temple, Puri, the flag-changing ceremony atop the Nilachakra is a remarkable daily ritual. The temple flag, commonly called Patitapāvana Bana, is replaced every day, traditionally around sunset. The servitor climbs the towering temple spire barefoot and without modern climbing equipment, reaches the Nilachakra at the summit, removes the existing flag and fixes the fresh one. The act is not treated as ordinary hoisting and lowering of a national-style flag; it is a seva to Lord Jagannath, carried out according to temple tradition. Odisha Tourism even includes witnessing the evening “Flag Hosting ritual” as a specific part of its Puri pilgrimage itinerary

On 17.9.2026 was fortunate to have darshan at holy Badrinath – at around 5.20 pm, it was very cold – some reports put it around 2 deg C  .. .. and as we stood in the queue inside the temple waiting for Harathi darshan – we fortunately had the opportunity to see  Badrinath dhwaja-arohana  

Here is a short video  -  Jai Bolo Badrinath   :  https://youtu.be/NYs-PGG7BIY

adiyen Srinivasa dhasan

Mamandur Veeravalli Srinivasan Sampathkumar

24.9.2026

The Divyaprabandha recital heard in the background of the video  is   Thirumangai Azhwar's pasurams on Thiruvathari Asramam (Badrinath), recited by Dr. M. A. Venkatakrishnan, myself, P Lakshmi Narasimhan and Dr. MA Madusudanan.

Sri Vedanthachar sarrumurai 2026 ~ அகிஞ்சனன் என்பவன் யார் ?

Sri Vedanthachar sarrumurai  2026   ~   அகிஞ்சனன் என்பவன் யார் ?

 

அகிஞ்சனன் என்பவன் ““தன்னிடம் எதுவும் இல்லை என்று உணர்ந்தவன்”!  ஸ்ரீவைஷ்ணவ சம்பிரதாயத்தில் இதற்கு மிக ஆழமான பொருள் உள்ளது.  “அகிஞ்சனன் என்பது, மோக்ஷத்தை அடைவதற்கு தனக்கென எந்தச் சாதனமும் இல்லை; எம்பெருமானுடைய அருளே ஒரே ஆதாரம் என்று உணர்ந்தவன்.”

अकिञ्चननिधिं सूतिम् अपवर्गत्रिवर्गयोः ।
अञ्जनाद्रीश्वरदयाम् अभिष्टौमि निरञ्जनाम् ॥

akiñcana-nidhiṁ sūtim apavarga-trivargayoḥ |
añjanādrīśvara-dayām abhiṣṭaumi nirañjanām

 

 

Thirukachi (Kanchipuram) is a beautiful place with so many temples.  Thiruthanka is one of the 108 Divya Desams of Sriman Narayana  situated in Kanchipuram, this temple is just ½ kms away from Ashtabuyakaram divyadesam. More  significantly, this is the birth place of Sri Vedantachar.  Today – Purattasi  5, 22.9.2026  is Ekadasi – also  ‘thiruvonam nakshathiram’ in the month of Purattasi marking the birth of Sri Vedanthacharyar.   The temple is believed to have been expanded during the Medieval Cholas and Vijayanagar kings. The temple has inscriptions on its walls dating from the period of Rajaraja Chola III (1223 CE).  

இன்று  புரட்டாசி திருவோணம்.  ஸ்ரீ தூப்புல் பிள்ளை என்ற கவிதார்க்கிக சிம்மம் என்ற ஸர்வதந்திரஸ்வதந்தரர் என்ற ஸ்ரீமந்  வேதாந்தாசாரியார்  -   கிபி 1268ல் புரட்டாசி விபவ ஆண்டில்  அவதரித்தார்.  758 திருநட்சத்திரம் இன்று ! காஞ்சியில் திருத்தண்கா என்கிற திவ்யதேசம் உண்டு. 'கண்ணன் வெஃக்கா' எனப்படுகிற ஸ்ரீயதோக்தகாரி எம்பெருமான் ஸன்னிதிக்குச் சமீபத்தில் உள்ள ' தேனிளஞ்சோலையே' தண்கா (குளிர் சோலை) என்பர் பெரியோர். அதற்கருகில் இருக்கும் அக்ரஹாரத்தில்   முன்பு, உத்தமமான புரட்டாசித் திருவோண நன்னாளில் உதித்தவர் குருவான வேதாந்தாசாரியார்   எனும் வேதாந்த தேசிகன் !    

திருத்தண்கா எனும்  ‘தூப்புல்’ வேதாந்த தேசிகனின்  அவதாரஸ்தலம்.  'தூப்புல்’ தூய்மையான புல். வைதிகர்கள் உபயோகிக்கும் தர்ப்பத்தை குறிக்கும்.   உபய வேதாந்தத்துக்கும், [தமிழ், ஸம்ஸ்க்ருதம்]  என்ற இரண்டிலும் சிறந்து விளங்கியதால்  'வேதாந்தாச்சார்யர்’.  நமக்கு நல்வழி காட்டிடும் ஆசானை நாம் குரு, ஆசாரியன், தேசிகன் என்று பல பெயர்களால் குறிப்பிடுகின்றோம்.  தேசிகன் என்றால் ஆசாரியன் என்று பொருள். 

திருவரங்கனுடைய பாதுகையைப் பற்றி, பாதுகா சகஸ்ரம் என்ற தலைப்பிலே விடிவதற்குள்ளே 1000 ஸ்லோகங்களைத்  சுவாமி பாடியதால் - கவிதார்க்கிக சிம்மம் என்ற பட்டமும் இவருக்குக் கிடைத்தது. இவர்  “சர்வ தந்திர சுதந்திரர்”,  என்று போற்றப்படுகிறார்      

எவை எவற்றை உண்ணக்கூடாது என சுவாமி வேதாந்தாச்சார் எழுதிய "ஆகார நியமம்" என்ற நூல்.  பகவானுடைய அடியவர்கள் பகவத்பக்தியை வளர்ந்துக்கொள்ள ஸாத்விக ஆஹாரங்களையே உட்கொள்ள வேண்டும். சில ஆஹாரங்களை விட்டே தீர வேண்டும். எவையெவைகளை விட வேண்டும் என்று ஆசார்யர்  21 பாசுரங்களாலே காட்டியுள்ளார்.   இவற்றையெல்லாம் கடைபிடிப்பது கடினம் எனும் நல்லோர் தங்கள் ஆக்கையின் வழி உழலலாம்.  நாம் நிறுவனத்தில் டை கட்டச்சொன்னால் கட்டுவோம் !  - அதிகாரி நினைப்பதற்கு முன்பே கை காட்டுவோம் - ஆனால் நமது நல்வாழ்க்கைக்கு நியமனங்கள் பற்றி கூறினால் உதாசீனம் செய்வோம் !!   

மும்மணிக்கோவை என்பது பிரபந்தம் எனப்படும் சிற்றிலக்கிய வகைகளுள் ஒரு வகையாகும். இதில், ஆசிரியப்பா, வெண்பா, கட்டளைக் கலித்துறை என்னும் பாவகைகளில் அமைந்த பாடல்கள் மாறி மாறி வரும். 30 பாடல்களைக் கொண்டு அமையும் இந்தச் சிற்றிலக்கியவகையில் பாடல்கள் அந்தாதி வடிவிலும் இருக்கும். ஸ்வாமி வேதாந்தச்சார் எம்பெருமான் மீது ஒரு மும்மணிக்கோவையை அளித்துள்ளார்.

Sri Venkatanathan was the  amsam of  “Thirumani” (bell).  One day, Kidambi Appular, Venkatanathan’s Maternal Uncle, took him to the “Kalakshepam”  of Guru Nadathur Ammal. On seeing Venkatanathan’s “divya thejas” (brilliance), Nadathur Ammal stopped the Kalakshepam and asked the boy to come on stage. Young Venkatanathan grew up to become an astute scholar, a preacher of Srivaishnava siddhantam.  Venkatanathan travelled to Thiruvahindirapuram and did “mangalasasnam” to Lord Deivanayagan and his consort. He then went to Lord Nrusimha’s sannidhi in Oushadagiri, sat under an “Ashwattha” tree and recited the Garuda Mantram.    He also composed  Hayagreeva Sthotra, Garuda-dhandakam, Devanayaga-panchasath, Achyutha-sadakam, and many more literary gems in future.  Swami was well versed in Sanskrit, Prakritham, Tamil and was great in debate earning the title  “Kavitarkikasimham”(A lion among poets). Of his many skills, he confronted a mason in building a well which is now seen at his thirumaligai at Thiruvahindrapuram. 

Swami Vedanthachar  lived a full and fruitful life for 102 years. In the misfortune when Islamic invaders looted Thiruvarangam, alongwith Swami Pillai Logachar, he emerged at the forefront in protecting our sampradhayam.   In the year 1369, he rested his head on the lap of his son Kumara Varadhachariar and left his mortal coil. During his lifetime, Swami lived in Karnataka for 12 long years in a place know as Sathyagalam. 

இந்த பதிவின் ஆரம்பத்தில் நாம் கண்ட பாசுரம் :

அகிஞ்சந நிதிம் ஸூதிம் அபவர்க்க த்ரிவர்க்கயோ:

அஞ்சனாத்ரி ஈஸ்வர: தயாம் அபிஷ்டௌமி நிரஞ்ஜநாம்.

தயா சதகம் என்பது திருமலை ஸ்ரீநிவாஸப் பெருமானின் கருணையைப் போற்றி வேதாந்தாச்சார்யரால்  வடமொழியில் இயற்றப்பட்ட  ஸ்தோத்திர நூல்.  இங்கே “தயை” என்பது வெறும் இரக்கம் அல்ல.  எம்பெருமானின் தயையே நம்மைப் போன்ற குறையுடைய ஜீவர்களை அவரிடம் சேர்க்கும் புருஷகார சக்தி. அதனால் தயையைத் தனி தேவதையாகவே உருவகித்து, “தயா தேவி” என்று போற்றுகிறார்.  எம்பெருமான்  ஸ்ரீநிவாஸனுடைய தயை என்னும் தேவியைத் துதித்து இயற்றப்பட்ட நூல் இது.

“வேறு புகலோ, சாதனமோ இல்லாதவர்களுக்கே பெரும் செல்வமாக இருப்பவளும், மோக்ஷத்தையும் தர்ம–அர்த்த–காமங்களையும் அளிப்பதற்குக் காரணமாக இருப்பவளும், மாசற்றவளுமான அஞ்சனாத்ரி நாதன் ஸ்ரீநிவாசனின் தயையை நான் போற்றுகிறேன்.” இதில் “அகிஞ்சன நிதிம்” என்பது மிக முக்கியமான சொல். தன்னிடம் சாதனை, ஞானம், பக்தி, தகுதி என்று எதையும் சொந்தமாகக் காட்டிக்கொள்ள முடியாத ஜீவனுக்குக் கூட, பெருமாளின் தயையே செல்வம் என வேதாந்தாசார்  கூறுகிறார்.  அகிஞ்சனன் என்பவன் “என்னிடம் எதுவும் இல்லை” என்று பொருளாதார வறுமையை மட்டும் குறிக்கவில்லை. இங்கு, என்னுடைய முயற்சி, ஞானம், பக்தி, அனுஷ்டானம், புண்ணியம் — இவற்றில் எதையும் மோக்ஷத்திற்கு உரிய சாதனமாக நான் நம்பவில்லை என்று நிற்பவனே அகிஞ்சனன். அத்தகைய ஜீவனுக்கு எம்பெருமானுடைய தயையே நிதி, அதாவது உண்மையான செல்வம்.  இதுவே பிரபத்தியில் வரும் ஆகிஞ்சன்யம். “என்னால் என்னை நான் காப்பாற்றிக் கொள்ள முடியாது” என்ற உணர்ச்சி. அதனுடன் அநன்யகதித்த்வம் — “உன்னைத் தவிர எனக்கு வேறு புகல் இல்லை” — சேர்கிறது. ஸ்ரீவைஷ்ணவ சரணாகதியின் உள்ளார்ந்த நிலை இதுவே.

At Thiruvallikkeni divyadesam, today it was periya maaddaveethi purappadu for  Vedanthachar   with    Sri Parthasarathi Emperuman. Here are some photos of Sri Vedanthachar and one close up of Sri Parthasarathi Emperuman new muthangi sevai. 

-adiyen Srinivasa dhasan
Mamandur Veeravalli Srinivasan Sampathkumar