Thiruvallikkeni Vimanangalum and Gopurangalum

 

Panoramic night view of Thiruvallikkeni Sri Parthasarathi perumal thirukkovil vimanangal and gopurangal – taken a decade ago [in 2016]

Thirumangai Mannan travels and travails ~ this time across Oceans !!

 

In our School days, the most sought after prize was ‘Oxford Dictionary’ acclaimed Worldwide as the best reference to English language vocabulary.   On a different note, how long would it take for the Administrators to realize that a very important possession has been stolen !?!?

Thirumangai Āḻwār saritham  is especially fascinating because his life is closely associated with travel and pilgrimmage. Tradition presents him as one of the most widely travelling of the Āḻvārs, and his Periya Tirumozhi gives us a remarkable geographical record of the sacred places he visited and the Perumals,  he did  mangalasasanam .  He travelled length and breadth of the country - broadly from Chola country → Pallava/Thondaimandalam → Kongu/Chera country → Karnataka/Andhra regions → Northern India,  

One particularly interesting point is that his travels were not simply a pilgrimage itinerary: the very structure of the Periya Tirumozhi  suggests an Āḻvār who actually moved from one kṣhetra to another and described the local landscape, temple, deity and his own experience there.

A post not on the mangalasasanam or pasuram of the Azhwar but about the recent travel  - a pain in our throat reading how Azhwar was moved out – he was not alone !!  His Thirumeni  was stolen from the temple in Kumbakonam, along with Kalinganarthana Krishna,  Sriman Narayana  and Sridevi idols between 1957 and 1967. And years later … ..rather decades later – the guardians of the Temple workup.  Based on the complaint lodged by the temple’s executive officer on February 12, 2020, the Idol Wing traced the Thirumangai Alvar idol to Oxford University’s Ashmolean Museum, which had acquired it from an unidentified seller in 1967.  !!!! 

நாராயணா எனும் நாமம் நல்ல சுற்றத்தைத் தரும்,  ஐசுவரியத்தைத் தரும்,  அடியவர்கள் படும் துயரங்களையெல்லாம் தரைமட்டமாக்கி (நிலந்தரம்), பரமபதத்தைக் கொடுக்கும் (நீள்விசும்பு), அருளோடு கைங்கரியம் என்னும் ஸ்தானத்தையும் கொடுக்கும், வலிமை கொடுக்கும், மற்றெல்லாம் தரும். பெற்ற தாயை விட அதிகமான பரிவைத் தரும். நல்லதே தரும் சொல் ‘நாராயணா என்னும் நாமம்’.  

இத்தகு சிறப்பு வாய்ந்த பாசுரங்களை நமக்கு அளித்த கலியனது பங்கு,  ஸ்ரீ நாலாயிர திவ்யப்ரபந்தத்தில் அதீதம்.  பெரிய திருமொழி, திருக்குறுந்தாண்டகம், திருநெடுந்தாண்டகம், திருவெழுகூற்றிருக்கை, பெரிய திருமடல், சிறிய திருமடல்  என 1137 பாசுரங்கள் நமக்கு அளித்துள்ளார்.

ஸ்ரீவைணவ திவ்யதேசங்களில் அதிகமானவை மங்களாசாசனம் செய்தது நம் கலியன் எனும் திருமங்கை மன்னன்தான்.  திருநாங்கூர் திவ்யதேசங்கள் தொடங்கி, தமிழகத்தில் உள்ள பற்பல திவ்யதேசங்கள் - உயர்ந்த மலைமேல் பதரி நாராயணன், இந்தியாவை தாண்டி பனிபடர் மலைகள் கொண்ட நேபாள தேசத்தில் சாளக்ராமம் எனும் முக்திநாத் என பல திருத்தலங்களை மங்களாசாசனம் செய்துள்ளார்.  திருவல்லிக்கேணி சிறப்பு விற்பெரு விழவும் என தொடங்கும் பத்து பாசுரங்கள்.   அவர் சென்ற வரிசையிலேயே அதை எல்லாம் பாடியுள்ளார் என்பது மேலும் சிறப்பு.  கலியன் என்றால் அவரது குதிரை 'ஆடல்மா' மற்றும் அவரது சிஷ்யர்கள் நினைவுக்கு வரக்கூடும்.  

இத்தகைய சிறப்பு வாய்ந்த கலியன் கடல் தாண்டி வெளிநாடு சென்றதில் வியப்பு இல்லை - சென்ற விதம் தான் நமக்கு வருத்தம் தர வல்லது.         

பழையாறை சோழர்களின் 5 தலைநகரங்களில் ஒன்றாகும். சோழர்கள் பல்லவர்களுக்கு அடங்கி இருந்த காலங்களில் வசித்த ஊரான பழையாறை பின்னாளில்  சோழர்கள் தலை எடுத்தபின் அவர்களின் 2-ஆவது தலைநகராக மாறியது. ஆறை, பழைசை, மழபாடி, பழையாறு என்ற பெயர்களெல்லாம் பழையாறை என்ற பெருநகரத்திற்குரிய பண்டைய பெயர்களாகும். காவிரிப்பூம்பட்டினம் கி.பி.4ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் கடல்கோளால் அழிந்தது. பின்பு உறையூரைச் சோழர்கள் அரசியல் தலைநகராகக் கொண்டாலும் தங்கள் வாழ்விடமாகத் தேர்வு செய்த பெருநகரம்தான் பழையாறை. 

இன்றைக்கு 1500 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நிறுவப்பெற்ற அவ்வூர் சோழப்பேரரசர்கள் ஆட்சி செய்த 430 ஆண்டு காலம் தமிழக வரலாற்றில் மிக முக்கியத்துவம் பெற்ற பெருநகரமாக விளங்கியது. மாமன்னன் முதலாம் இராஜராஜ சோழன் காலம் வரை பழையாறை என்றழைக்கப்பட்ட இக்கோநகரம் இராஜேந்திர சோழன் காலம் முதல் ‘முடிகொண்ட சோழபுரம்‘ என்ற சிறப்புப் பெயரினைப் பெற்றது.   பின்னர் சுந்தர சோழன் காலத்தில் தஞ்சைக்கு தலைநகர் மாற்றப்படும் வரை பழையாறை சோழர்களுக்கு தலைநகராக விளங்கியது.

கல்கியால் எழுதப்பட்ட பொன்னியின் செல்வன் நாவலில் பழையாறையின் சிறப்புகள் பல இடங்களில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. ராஜராஜனின் தமக்கை குந்தவை வசித்த இடமாக பழையாறை குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அதேபோல் ராஜராஜனின் முதல் மனைவியான வானதியும் பழையாறை நகரத்தில்தான் வசித்து வந்தார். ராஜராஜனின் தமக்கை குந்தவை பிராட்டியார் பழையாறை நகரத்தில் வசித்து வந்ததால் அரசு விஷயங்கள் பலவும் அங்கே முடிவெடுக்கப்பட்டன. இதனை சோழ அரசின் முக்கிய முடிவுகள் அனைத்தும் பழையாறையில் எடுக்கப்படுவதாக அவரது கதாபாத்திரங்கள் பல முறை கூறுகின்றன.

கல்கியின் கூற்றுப்படி பாண்டியனின் ஆபத்துதவிகள் சுந்தர சோழனை தீர்த்துக்கட்ட முயற்சித்ததால் பாதுகாப்பு கருதி அவரை தஞ்சாவூருக்கு அழைத்துச் சென்று விட்டனர். அதன்பின் பழையாறையின் முக்கியத்துவம் குறைந்தது.

அருள்மிகு ஸ்ரீ சுந்தரபெருமாள் கோவில் (Sundaraperumal kovil)  தஞ்சாவூர் மாவட்டத்திலுள்ள கும்பகோணத்திலிருந்து - தஞ்சை செல்லும் சாலையில் 9 கி.மீ. தொலைவில் அமைந்துள்ள ஒரு சிற்றூராகும். சோழர்கள் ஆட்சிகாலத்தில் தலைநகராக இருந்த பழையாறை இந்த ஊரிலிருந்து தென் கிழக்குத் திசையில் 8 கி. மீ தொலைவிலுள்ளது.

The University of Oxford is a collegiate research university in Oxford, England. There is evidence of teaching as early as 1096, making it one of  the oldest universities in the English-speaking world.    After disputes between students and Oxford townsfolk in 1209, some academics fled north-east to Cambridge where they established what became the University of Cambridge.  The museum opened on 24 May 1683, with naturalist Robert Plot as the first keeper.  The Ashmolean Museum of Art and Archaeology on Beaumont Street, Oxford, England, is Britain's first public museum.  

Back home the Temple town of Kumbakonam has hundreds of Temples and one can see Temple Gopurams everywhere in the city and its vicinity.  Located about 8kms West of Kumbakonam is the historical several centuries old temple of the handsome Sri  Soundara Raja Perumal in Sundara Perumal  thirukkoil  near Papanasam.  According to the sthala purana, Sundara Raja Perumal is said to be the Abhimana Perumal  for Pullam Bhoothang Kudi Rama, Lord of Azhagar Koil and Oppiliappan.There is a separate sannidhi at this temple for 18 step Karuppiah(similar to Azhagar Koil) who is the  security chieftain  for this temple.  .. .. and there is a tragic story !! 

This temple village is very much in the vicinity and buses between Kumbakonam and Thanjavur stop near the Railway station named Sundara Perumal Koil, around 2km west of Swami Malai and 5km east of Papanasam.. 

The good news today is -  Oxford has handed over  a “stolen” statue to India in the university’s latest repatriation pledge.     The university’s Ashmolean Museum was asked to return the 500-year-old sculpture of Hindu holy man Tirumankai Alvar, alleged to have been stolen from a temple.  The Oxford museum agreed to hand over the artwork following pressure from India, which has been conducting a quiet campaign to reclaim treasures from Britain.   

A press release of the Ashmolean museum read : 

In Nov 2019, an independent scholar brought new research to our attention relating to the provenance of an Indian 16th-century bronze of Saint Tirumankai Alvar which was acquired by the Ashmolean at Sothebys in 1967.  Research in the photo archives of the Institut Français de Pondichery and the Ecole française d’Extrême Orient (IFP-EFEO) appears to show the same bronze in the temple of Shri Soundarrajaperumal Kovil in Tamil Nadu in 1957.  The Ashmolean was informed that the bronze is one of a number of objects in collections in Europe and the United States identified by this researcher through the IFP-EFEO archive.

Although there was no claim against the object, the Museum brought the matter to the attention of the Indian High Commission on 16 December 2019, requesting any further information (including possible police records) that would help establish the object’s provenance; and noting that we were open to holding discussions about the possible repatriation of the sculpture. The Indian High Commissioner acknowledged our letter on 24 December 2019 and informed us that the matter and the information we provided had been forwarded to the Indian authorities; and expressed appreciation that the University of Oxford and the Ashmolean had been proactive in this matter.

The Museum received a formal claim for the bronze from the Indian High Commissioner on 3 March 2020.  In order to complete ‘due-diligence’ investigations and build a more accurate provenance for the object, a member of Ashmolean staff planned to visit India in May 2020, but this was postponed by the pandemic.  The journey took place in July 2022 when the Ashmolean’s Curator of Indian Art met police officers from the Idol Wing and senior officials of the Archaeological Survey of India (ASI), the French Institute, Shri Nagaswamy Temple (Icon Centre), and Shri Soundararaja Perumal Temple.  ASI officials asked the Museum to undertake metal analysis of the bronze, which has been submitted to the ASI who will, in turn, complete a report on the object and its known provenance.

The Museum acquired the statue in good faith in 1967.  According to the Sotheby’s catalogue, the bronze was sold by the private collector, Dr J R Belmont (1886-1981).   

A monumental win for heritage restitution and living temple culture! This Chola-style bronze depiction of Thirumangai Azhwar—holding his trademark sword (Vel) and shield—is not just an exquisite artifact, but a sacred figure integral to local temple rituals. Returning a stolen icon back to Sundaraperumal Kovil after nearly seven decades restores crucial cultural memory and continuity. Immense gratitude to the researchers, historians, and legal custodians who tirelessly trace provenance and bring lost sacred bronzes home.

Now after many decades, the vigraham of Kaliyan, [Thirumangai Mannan] is restored to   Arulmigu Soundararaja Perumal Temple in Kumbakonam, Thanjavur District. Through the coordinated efforts of the Idol Wing, Archaeological Survey of India and other agencies and great persons like Mr Vijayakumar [@poetryinstone; Co-founder India Pride Project , Author : The Idol Thief. Art Enthusiast, Blogger vj.episteme@gmail.com] the vigraham  was successfully recovered and brought back to Tamil Nadu on 16.08.2026. 

600-year-old Thirumangai Alwar statue belonging to Sri Soundararaja Perumal Kovil, Kumbakonam, Tamil Nadu, which was stolen in the 1950s, has returned to its motherland after a long struggle.It is no showpiece or art – it is Lord meant for worship in a Temple, not meant to be kept in Art galleries for viewing – such religious ones going missing, people not even knowing that they went missing is heart-breaking.  Worser still,  the idols of Kalinganarthana Krishna,  MahaVishnu and Sridevi also Thirumangai Azhwar had been  replaced with fake images at the temple about 60 years ago and this had gone unnoticed all these years, the police said.  

Blissfully unaware of all such occurrences with nil reaction, meantime, we continue to go to Temples once a while and complain about we having to wait sometime for darshan and not getting Prasad and more !   

"நம்மை உய்விக்கும் - நலம் தரும் சொல் - நாராயணா என்னும் நாமமே''

என அறுதியிட்டு உரைத்த திருமங்கை மன்னன் தாள்கள் பணிவோம்.

வாட்கலியன்  பரகாலன் மங்கையர்கோன் வாழியே .. .. ..

 
 
adiyen Srinivasa dhasan
Mamandur Veeravalli Srinivasan Sampathkumar
8.6.2024
 
Dedicated to Sri Vijayakumar, Pon Manickavel and the few individual who have done so much in protecting our heritage 

 

En route Kumbakonam to Thanjavur line – lies this small Railway station Sundara Perumal Koil Rl Station, Vellalapillayampetta, TN 614208. In the Railway line, after Kumbakonam, it is Darasuram – Swamimalai – Sundaraperumal Kovil – Papanasam … .. ..

For a change, the photos here are not the ones taken by me but taken from various web sources of Twitter & FB 

 

 

Andal Thiruvadipura Uthsavam 2 2026 : கணமா மயில்காள்! கண்ணபிரான் திருக்கோலம்

 

The bird we call மயில் in Tamil literature is the Indian Peafowl, scientifically Pavo cristatus. The male is the peacock, while the female is the peahen; together they are called peafowl. The Indian Peafowl (Pavo cristatus) is India's national bird, officially adopted in 1963.

Peacocks are  native to the Indian subcontinent, particularly India and Sri Lanka, and is found in a remarkably wide range of habitats—open woodland, scrub, agricultural landscapes, grasslands and areas around villages. It does not require dense forest and is often seen close to human habitation.  In India, they are seen  across much of the country, from the dry regions of Rajasthan and Gujarat to the forests and agricultural landscapes of central and southern India; however not found in the concrete jungle of Chennai. It is especially associated culturally with the Indian landscape because it can thrive alongside cultivation and human settlements.

What we commonly call the peacock's tail is actually largely the elongated upper tail-coverts. During courtship the male raises these feathers into the spectacular circular train, displaying the numerous “eyespots” (ocelli).  The display is primarily associated with courtship and sexual selection. The peahen chooses a mate, and the elaborate train is therefore a classic example of a sexually selected ornament.

The traditional association between peacocks and the monsoon has a genuine behavioural basis. Increased humidity, changing weather and the breeding season coincide with increased calling and display activity. Thus the familiar literary image of the peacock dancing when rain clouds gather is not simply poetic invention. This helps explain why the peacock occurs so naturally in Indian poetry alongside clouds, rain, mountains and the onset of the monsoon.

There is an interesting historical reference in the Arthashastra, traditionally associated with Kautilya, which discusses peafowl among animals and birds subject to state regulation. Peacock imagery also appears in the Mauryan period; the famous Ashokan artistic tradition includes peacock motifs.  There  is a  rather unusual reference in Book II, Chapter 30, the Superintendent of Horses (2.30.4).  Kautilya says that the royal horse establishment should contain, among other creatures:

वानर-मयूर-पृषत-नकुल-चकोर-शुक-सारिक…

— monkeys, peacocks, spotted deer, mongooses, chakora partridges, parrots and mynas.

At first this sounds almost decorative—why would a royal stable be filled with peacocks and other birds? There is an interesting practical/traditional explanation. Peacocks and mongooses were associated with detecting or countering danger from snakes and poison, and the presence of these animals in royal establishments may have had a protective function. The scholarly discussion of the passage notes this association.  The Arthaśāstra elsewhere explicitly says that releasing peacocks, mongooses and spotted deer can help destroy snakes:

mayūra-nakula-pṛṣatotsargaḥ sarpān bhakṣayati

—   “the release of peacocks, mongooses and spotted deer causes snakes to be consumed.”

நம் தொன்மை வாய்ந்த சங்க இலக்கியங்களில் - மயில் (மஞ்ஞை / மயில்) வெறும் அழகிய பறவையாக மட்டும் விளங்கவில்லை - அதன் தோகை, ஆட்டம், கூவல், மழையுடனான தொடர்பு, மலைநில வாழ்வு ஆகியவை பல்வேறு உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் விதமாக இலக்கியம் உள்ளது.

சங்க இலக்கியத்தில் மயில் மழையை எதிர்நோக்கும் இயற்கையின் ஒரு முக்கிய அறிகுறி. கருமேகங்கள் திரளும்போது மயில் மகிழ்ந்து ஆடுவது போன்ற காட்சி பல இடங்களில் வருகிறது. இதனால் மயில் → மேகம் → மழை → மகிழ்ச்சி என்ற இயற்கைத் தொடர்பு குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. மயில் குறிப்பாக குறிஞ்சி நிலத்தின் இயற்கையோடு நெருக்கமாக இணைக்கப்படுகிறது. மலை, அருவி, மூங்கில், வேங்கை, காந்தள், மழை, மேகம் ஆகியவற்றுடன் மயிலும் சங்கக் கவிதைகளில் தோன்றுகிறது. அதனால் சங்கக் கவிதையில் ஒரு மயில் ஆடும் காட்சி, அது நடக்கும் இடத்தின் இயற்கைச் சூழலையும் நமக்கு உணர்த்துகிறது.

கோதை நாச்சியார் ஆண்டாள் தமது நாச்சியார் திருமொழியில் கூறும் மிக அழகான “மயில்” குறிப்பு இங்கே .: “கணமா மயில்காள்! கண்ணபிரான் திருக்கோலம்…” இங்கு ஆண்டாள் மயில்களைப் பார்த்து கண்ணனின் திருக்கோலத்தை நினைத்து ஏங்குகிறாள்.  இங்கு மயிலின் தோற்றம் கண்ணனின் திருக்கோலத்துடன் ஒப்பிடப்படுகிறது — மயிலின் நீல/பச்சை நிறம், அதன் அழகு, தோகை விரித்த தோற்றம் ஆகியவை கண்ணனின் திவ்ய ரூபத்தை நினைவூட்டுகின்றன.

கணமா மயில்காள்! கண்ணபிரான் திருக்கோலம் போன்று

அணிமா நடம் பயின்றாடுகின்றீர்க்கு, அடிவீழ்கின்றேன்

பணமாடரவணைப் பற்பல காலமும் பள்ளிகொள்

மணவாளர் நம்மை வைத்த பரிசிது காண்மினே.

 கூட்டமாகத் திரளும் அழகிய பெரிய மயில்களே!  கண்ணபிரானுடைய திருமேனியின் அழகிய நிறத்தைப் போன்ற தோற்றத்துடன்,  அழகிய நடனத்தைப் பழகி ஆடும் உங்கள் திருவடிகளில் நான் விழுகின்றேன். படம் விரித்து ஆடும் ஆதிசேஷனைப் படுக்கையாகக் கொண்டு எப்போதும் பள்ளிகொள்ளும் என் மணவாளன், என்னை இவ்வாறு உங்கள் கால்களில் விழும்படி செய்திருக்கும் நிலையைப் பாருங்கள்!

Aadi month has special significance because of Andal thiruvadipuram and here are some photos of Kothai Nachiyar day 2 purappadu at Thiruvallikkeni divaydesam on 6.8.2026 

adiyen Srinivasa dhasan

Mamandur Veeravalli Srinivasan Sampathkumar

 

Adhyatma Ramayanam Kilippattu @ Chengannur Sri Mahadevan Temple

 

Thiruchengannur Thiruchirraru divyadesam :

திருச்செங்குன்றூரில் திருச்சிற்றாற்றங்கரையானை,

Thiruchengannur has a divyadesam – “Thiruchirraru” – this is a post on a rendition at another famous temple ‘Mahadevan Temple” at  Chengannur ..

രാമനാകും മന്നവനു തന്നേ ഭഗവാനാകും മായാപരൻ... >

"For King Rama himself is none other than the Supreme Lord, the master beyond all Maya (illusion)..."

சபரிமலைக்கு செல்லும் ஐயப்ப பக்தர்கள் பம்பை நதியில் நீராடிச்செல்வார்கள்.  பம்பை ஆறு மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் புளிச்சமலைப்பகுதியில் உற்பத்தியாகிறது. ஆலப்புழா, பத்தனம்திட்டா மாவட்டங்களின் வழியே பாயும் இந்த ஆறு இறுதியாக வேம்பநாட்டு ஏரியில் கலக்கிறது. சுமார் 176 கி.மீ பாய்ந்து கேரளத்தை செழிப்பாக்கும் இந்த நதி புராண வரலாற்றில் மிகப்பெரிய இடத்தினைப் பெற்றுள்ளது.  ஸ்வாமி நம்மாழ்வார் - திருச்சிற்றாறு எனும் நதி தீரத்தில் உள்ள இமயவரப்பர் எனும் பெருமாளை மங்களாசாசனம் செய்துள்ளார்.     திருசெங்கன்னூர் திருச்சிற்றாற்றரங்கரையின் மீபால் நின்ற எம்பெருமான் என நம்மாழ்வார் மங்களாசாசனம் !!

கேரளாவில் உள்ள செங்கன்னூர் ஒரு பிரசித்த பெற்ற ரயில் நிலையம். சபரிமலை செல்லும் பக்தர்கள் இங்கே இறங்குவர்.   இதிகாசம் மஹாபாரதத்துடன் தொடர்புள்ள ஊரிது  !  பாரதப்போர் முடிந்தவுடன் தனது குரு மரணத்துக்கு காரணம் ஆனதை நினைத்து வருத்திய தர்மர் தனது சகோதரர்களுடன் இங்கே வழிபடு செய்தார்.  தேவர்கள் அனைவரும் ஒன்றாகக் கூடி ஸ்ரீமந்நாரணனை  நினைத்து பிரார்த்தனை செய்தனர். அவர்களுக்கு அதே இடத்தில் எம்பெருமான் காட்சியளித்து அருளினார். இந்தப் பெருமையுடன் பாண்டவர்களில் ஒருவரான தருமர் புதுப்பித்து வழிபட்ட கோவில் என்கிற சிறப்பும் பெற்ற கோவிலாகக் கேரள மாநிலம், ஆலப்புழா மாவட்டம், செங்கண்ணூர் அருகே உள்ள திருச்சிற்றாறு (திருச்செங்குன்றூர்) விஷ்ணு கோவில். 

On Makara Sankaranthi day, millions of devotees would have darshan of Swami Aiyappan at Sabarimala.  Those travelling by train would get down at Chengannur or Chengannassery.  They would take bath in holy Pamba river,   third longest river in  Kerala after Periyaru and Bharathappuzha and the longest river in the erstwhile former princely state of Travancore. Sabarimala temple   is located on the banks of the river Pamba.  The river is also known as 'Dakshina Bhageerathi'. During ancient times it was called 'River Baris'.  The River Pamba enriches the lands of Pathanamthitta District and the Kuttanad area of Alappuzha District and few areas of Kottayam  .. .. on its banks is located Thiruvaranvilai divyadesam (Aramula) and on the banks of ‘thiruchitraru’ is located another divyadesam – “Thiruchengannur’ sung by Swami Nammalwar. 

                 Chera dynasty popularly ruled South India in an era whence Cholas, Pandyas and Pallavas too were the rulers.   Cheras ruled from Kerala and the Chera country was geographically well placed to profit from maritime trade via the extensive Indian Ocean networks. Exchange of spices, especially black pepper, with Middle Eastern and Graeco-Roman merchants are attested in several sources.  

Changanassery is a municipal town in Kottayam district in the state of Kerala.  Changanassery is the gateway to the Western Ghats and Kuttanad. It is one of the major educational   centres of Kerala, with nearly 100% literacy. The first recorded history on the origin of Changanacherry is obtained from Sangam period literature. According to Sangam era documents, Uthiyan Cheralathan (Perum Chorru Udiyan Cheralathan, Athan I, or Udiyanjeral - AD c. 130) is the first recorded Chera dynasty ruler.   He had his capital at a place called "Kuzhumur" in Kuttanad and expanded the kingdom northward and eastward from his original homeland.   Nearer lies – Chengannoor, a  municipal town   located in the extreme eastern part of the Alappuzha district, on the banks of Pamba River.  Chengannur is 117 kilometres (73 mi) north of the state capital Thiruvananthapuram on the MC Road (State Highway 1). Chengannur is connected to Kollam and Kottayam by NH 220. 

Chengannur is famous  for the Chengannur Mahadeva Temple as also the Srivaishnavaite shrine of Imayavarappan thirukovil.  The taluk comprises villages such as Kurattissery, Mannar, Ennakkad, Pandanad, Thiruvanvandoor, Chengannur, Mulakuzha, Ala, Puliyoor, Cheriyanad, Budhanoor and Venmony. The name Chengannur (chen - kunnu- ur/noor) is derived from the words 'Che' (Malayalam) which means red soil 'kunnu' (Malayalam) means hill and 'ur/oor' (Malayalam) that means land. Land of red hills ... Almost all those red hills are gone now due to excessive soil mining for land filling.  Chengannur was a part of Kayamkulam dynasty and which later came under Travancore kings when Kayamkulam was ceded by Marthandavarma in the 18th century.  Pepper, popularly known as "black gold", was a major export item of Chengannur.    

The tradition associated with Chengannur says that Shiva and Parvathi subsequently came south and visited Agastya  Shiva and Devi in one principal complex is perhaps the most fascinating aspect for someone interested in temple traditions.          Mahadeva facing east /   Parvathi facing west  -         the Shiva lingam covered by a gold plate depicting Ardhanarishvara, the inseparable Shiva–Shakti principle.  The temple is an excellent example of traditional Kerala temple architecture, with a circular/conical copper-covered principal shrine, substantial wooden structures and elaborate mandapams. Kerala Tourism particularly highlights the Mukhamandapam, mandapams and Koothambalam for their woodwork.  Tradition attributes the architectural design to Perumthachan, the legendary master architect and carpenter of Kerala.

What you can hear in this clip [in fact two merged] -  traditional Kerala-style devotional recitation/singing, and there is  reference to Rama.  Adhyatma Ramayanam Kilippattu is one of the most important forms in which the Ramayana is read, recited and sung in Malayalam, particularly in Kerala homes and temples.  It is based on the Sanskrit Adhyatma Ramayana, traditionally attributed to the Brahmanda Purana. Unlike Valmiki's Ramayana, it places considerable emphasis on the spiritual identity of Rama as the Supreme Reality and on devotion (bhakti). Kilippattu literally means "parrot song" or "song narrated by a parrot." The Malayalam poet Thunchaththu Ezhuthachan rendered the Adhyatma Ramayana into Malayalam.    Ezhuthachan uses a parrot (kili) as the narrator. The work begins with the poet invoking the bird and asking it to narrate the story.  It is not merely a Malayalam translation of Valmiki Ramayana. The theological outlook is different in important places.

There is a beautiful Kerala tradition of reading the Adhyatma Ramayanam throughout the Malayalam month of Karkidakam and it is popularly   Ramayana Masam in Kerala.  Here is a rendition at Sri Mahadevan Temple, Chenganur :  https://youtu.be/E6weU7hqcWg

Malayalam Text:

പുത്രവാത്സല്യാദ് ദശരഥങ്കണ്ണോളം

മർത്ത്യർക്കാർക്കുമില്ലെന്നതല്ലോ മൂലം

ഇനിയിതു പോരുകിൽ എന്തൊരു കാരണം

എന്നതു കേട്ടുടൻ ചൊല്ലിനാൻ അന്യേൻ...

കൈകേയി പുത്രിക്ക് രണ്ടു വരം തന്നു

വാനിലതു കാരണം രാമനും...

          This section describes the intense love King Dasaratha has for his son Rama and details the pivotal turn of events leading to Rama's exile due to Kaikeyi's boons.  

Putra-vātsalyād Daśarathankkaṇṇōḷam

Marttyarkkārkkum illennatallō mūlam

Inniyitu pōrukil enthoru kāraṇam

Ennatu kēṭṭuṭan chollinān anyēn...

and:

Kaikeyī putrikkŭ raṇṭu varaṁ tannu...

 In the second clip  

...ദുഃഖിയായാലും കോമളഗാത്രിയാം

ജാനകി മൂലം തത്ത്വമായുള്ളതു

ചൊല്ലുന്നതുണ്ട് ഞാൻ ചിത്തം തെളിഞ്ഞു കേട്ടീടുവിൻ വരും...

രാമനാകും മന്നവനു തന്നേ ഭഗവാനാകും മായാപരൻ...

  These lines transition into spiritual discourse, explaining the divine nature of Rama and Janaki (Sita) as manifestation of the Supreme.

This clip was recorded on  July 20, 2026— Karkidakam 4, 1201 in the Malayalam calendar (Kollavarsham). In 2026, the holy month of Karkidakam (also widely known as Ramayana Masam) began on July 17 (Karkidakam 1) and runs through August 16 (Karkidakam 31).

The 2^nd part of the clip is :  "Even though the tender and beautiful Janaki is sorrowful, I shall now explain the underlying ultimate truth of these events. Listen attentively with a clear mind to what lies ahead: King Rama himself is the Supreme Bhagavan, existing beyond all cosmic illusion."

Regards – S Sampathkumar