பஞ்ச பாண்டவர்கள் பரமபதம் ஏகிய கதை
எம்பெருமான் ஸ்ரீகிருஷ்ண பரமாத்மாவின் ஆசியுடன் குருக்ஷேத்திர யுத்தத்தில் பகைவர்களை அடியோடு நாசம் செய்து அரியணை கண்டா பாண்டவர்கள் - காலப்போக்கில் சில துயரங்களை எதிர் கொண்டனர். இறுதியில் ஹிமாலய பர்வதத்தை கடந்து அவர்கள் எம்பெருமான் உறைவிடத்தை நோக்கி நடந்தனர்.
Even in modern
days, a trip to Badrinath dham is arduous.
Sri Badrinath Dham —
Badari Vishal — is among the most reverred Vaishnava
kshetras, set high in the Garhwal Himalayas of Uttarakhand at about 3,133 metres, on the bank of
the sacred Alaknanda. Beyond Badrinath, is the
Mana village, touted as India’s first village, customary for people to go,
drink chai, and post on social media.
A few kilometers up - begins
the sacred trail traditionally associated with the Pandavas’ Mahaprasthan —
their final journey towards Swarga. The route past Bhim Pul and Vasudhara,
towards the high Himalayan region of Satopanth and the Swargarohini glacier,
evokes the timeless story of Yudhishthira’s ascent to heaven.”
Nestled in the Garhwal Himalayas of Uttarakhand, Mana is a picturesque mountain village situated about 3–4 km from Sri Badrinath Temple, at an altitude of approximately 3,200 metres. Located near the India–Tibet frontier, it has long been celebrated for its extraordinary natural beauty, ancient traditions and deep connections with Hindu mythology. The Uttarakhand government has designated it a Tourism Village. Beyond the village, the trail winds through the magnificent Himalayan landscape towards Vasudhara Falls and the remote Satopanth region, forever associated in popular tradition with the Pandavas' ascent to Swarga. Mana is thus much more than a scenic mountain hamlet. It is a place where the grandeur of the Himalayas, the sanctity of Badrinath and the timeless narratives of the Mahabharata converge — leaving the pilgrim with a profound sense of wonder and reverence.
Bhim Pul, a natural rock bridge over the
Saraswati River - . Bhima placed this
enormous rock across the river to enable Draupadi to cross. Beyond Mana, the trail leads towards
Vasudhara Falls and the remote Satopanth region, which is traditionally
associated with the Pandavas' ascent to heaven.
ஸ்வர்க்காரோஹணிக
பர்வம் (स्वर्गारोहणिक पर्व) என்பது வியாசர் அருளிய மூல மகாபாரதத்தின்
ஒரு பகுதி - 18-ஆவது, இறுதிப் பர்வம். மகாபாரதத்தின்
இறுதிப் பகுதியில், பாண்டவர்கள் தங்கள் அரசாட்சியைப் பரீக்ஷித்துவிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு,
திரௌபதியுடன் உலக வாழ்வைத் துறந்து புனிதப் பயணமாகப் புறப்படுகிறார்கள். அவர்கள் இமயமலைப்
பகுதியைக் கடந்து, மேரு மலையை நோக்கிச் செல்லும் வழியில், திரௌபதியும் நான்கு பாண்டவர்களும்
ஒருவர் பின் ஒருவராக வீழ்கிறார்கள். இறுதியில் தர்மபுத்திரரான யுதிஷ்டிரர் மட்டுமே
தொடர்ந்து செல்கிறார்.
ஸ்வர்க்காரோஹணிக
பர்வம்:
யுதிஷ்டிரன் தனது மனித உடலோடு சொர்க்கத்திற்குச் செல்வதையும், அங்கு அவர் எதிர்கொள்ளும்
இறுதிச் சோதனைகளையும், இறுதியில் பாண்டவர்கள் மற்றும் கௌரவர்கள் அனைவரும் தங்களின்
மனிதப் பகைமைகளை மறந்து ஆன்ம வடிவில் இணைவதையும் விவரிக்கிறது.
Swargarohana Parva notes that after entering heaven, Yudhishthira
is frustrated to find people in heaven who had sinned on earth. He then asks
for a visit to hell and there he finds people who he thought were good and
virtuous on earth. He questions whether Gods were fair at all, whether virtue
during earthly life means anything ever and then in anger demands that he be
sent to hell so he can be with those people who were good, just, virtuous, who
he loved and who loved him. The Gods then remove the fake hell they had created
for show. Lord Dharma appears and says that this has been a third test of
Yudhishthira, and congratulates him for always standing up for justice, truth,
virtue and other aspects of Dharma.
மஹாபாரத இதிகாசம் - ஜனமேஜயன் வைசம்பாயனரிடம் உரைப்பதாக சொல்லப்படுகிறது. விருஷ்ணிகளின் பெரும் படுகொலையைக்
குறித்துக் கேட்ட யுதிஷ்டிரன்}உலகை விட்டுச்
செல்வதில் தன் இதயத்தை நிலைநிறுத்தி, தன சகோதரர்களுடன் கலந்தாலோசித்து யுயுத்சுவை மன்னன் ஆக்குகின்றனர். நீதிமானான மன்னன் யுதிஷ்டிரன், தன் சகோதரர்களுடன் சேர்ந்து, பெரும் நுண்ணறிவைக்
கொண்ட வாசுதேவனுக்கும் {கிருஷ்ணனுக்கும்}, முதியவரான தங்கள் தாய்மாமனுக்கும் {வசுதேவருக்கும்},
ராமருக்கும் {பலராமருக்கும்}, பிறருக்கும் முறையாக ஆகுதிகளைக் காணிக்கையாக்கினான்.
தர்மனின் மகனும், குருக்களின் மன்னனுமான யுதிஷ்டிரன்,
தன் ஆபரணங்களை அகற்றி, மரவுரிகளைத் தரித்தான். பீமன், அர்ஜுனன், இரட்டையர் மற்றும்
பெரும்புகழைக் கொண்ட திரௌபதி ஆகியோரும் அதே
போலவே மரவுரிகளையே உடுத்திக் கொண்டனர். ஐந்து சகோதரர்களும், ஆறாவதாகத் திரௌபதியும், அப்படி
நடை பயணம் மேற்கொள்ள ஒரு நாயும் அவர்களுடன் சேர்ந்து கொண்டது. பாண்டவர்கள் வடக்கு நோக்கிச் சென்று மிகப் பெரும்
மலையான ஹிமவானை {இமயத்தைக்} கண்டனர். ஹிமவானைக்
கடந்த அவர்கள், மணல் நிறைந்த ஒரு பெரிய பாலைவனத்தைக் கண்டனர். பிறகு அவர்கள், உயர்ந்த
சிகரங்கள் கொண்ட மலைகளில் முதன்மையான மேரு மலையைக் கண்டனர். அனைவரும் வேகமாகச் சென்று
கொண்டிருந்தபோது, யாஜ்ஞசேனி {திரௌபதி} யோகத்தில் இருந்து வீழ்ந்து பூமியில் விழுந்தாள் இப்படி இதிகாசத்தில் சொல்லப்பட்டிருந்தாலும், இங்கே
உள்ள சிலைகள் - சஹதேவன், திரௌபதி, நகுலன், அர்ஜுனன், பீமன், தர்மன் என வரிசைப்படுத்தி
உள்ளன.
பெரும் கல்வி கற்றவனான சகாதேவன் பூமியில் விழுந்தான். யுதிஷ்டிரன் - சகாதேவன், ஒருபோதும் ஞானத்தில் தனக்கு
இணையானவரென ஒருவரையும் கருதவில்லை. அந்தக் குற்றத்தின் காரணமாகவே இந்த இளவரசன் {சகாதேவன்}
விழுந்தான்" என்றான். நகுலன் - அற ஆன்மா கொண்டவனாகவும், நுண்ணறிவு மிக்க மனிதர்கள்
அனைவரிலும் முதன்மையானவனாகவும் இருந்தான்.
எனினும், மேனியெழில் தனக்கு நிகராக எவரும் இல்லையென நினைத்தான்.
அது அவனுக்கு வீழ்ச்சி ! வெண்குதிரைகளைக் கொண்டவனும், பகைவீரர்களைக் கொல்பவனும்,
பாண்டுவின் மகனுமான அர்ஜுனன், பகைவர்கள் அனைவரையும்
ஒரே நாளில் எரித்துவிடுவேன் என்று தன் வீரத்தில்
செருக்குக் கொண்டவனாக இருந்தது அவன் தவறானது.
பராக்கிரமசாலியான பீமன் அதிகம் உண்டு, பலம் குறித்துத் தற்பெருமை பேசியது தவறானது.
இப்படி
ஒருவர் பின் ஒருவராக மற்றவர் வீழ , யுதிஷ்டிரன்,
திரும்பிப் பார்க்காமல் தொடர்ந்து சென்றான். அவனுடன் அந்த நாயும் பின் தொடர்ந்தது.நீதிமானான
மன்னன் யுதிஷ்டிரன், தன் தம்பிகள் பூமியில் விழுந்ததைக் கண்டு, தேவனிடம்
- "என் தம்பிகள் அனைவரும் கீழே விழுந்து
விட்டனர். அவர்களும் என்னுடன் வர வேண்டும். ஓ! தேவர்கள் அனைவரின் தலைவா, அவர்கள் அனைவரும்
என்னுடன் இல்லாமல் நான் சொர்க்கத்திற்குச் செல்ல விரும்பவில்லை இளவரசியும் (திரௌபதியும்)
எங்களோடு வர வேண்டும். இதை அனுமதிப்பதே உனக்குத் தகும்" என்றான்.
சக்ரன்
"உன் தம்பிகளை நீ சொர்க்கத்தில் காண்பாய். அவர்கள்
உனக்கு முன்பே அங்கே சென்றுவிட்டனர். உண்மையில், கிருஷ்ணையுடன் {திரௌபதியுடன்} சேர்த்தே
அவர்கள் அனைவரையும் அங்கே காண்பாய். ஓ! பாரதர்களின் தலைவா, நீ துயரடையாதே என்றான்.
இதற்கு
மேல் தர்மன் - இந்த நாய் என்னிடம் மிகுந்த
அர்ப்பணிப்புடன் இருக்கிறது. இதுவும் என்னுடன்
வர வேண்டும். இதனிடம் நான் இதயம் நிறைந்த கருணை கொண்டிருக்கிறேன்" என்றான். இந்திரன்
"நாய்களுடன் இருக்கும் மனிதர்களுக்குச் சொர்க்கத்தில் எவ்விடமும் கிடையாது.
த சிந்தித்துச் செயல்படுவாயாக. நீ இந்த நாயைக்
கைவிடுவாயாக. இதில் கொடுமையேதும் இல்லை" என்றான்.
என்
மகிழ்ச்சியை விரும்பி நான் இன்று இந்த நாயைக் கைவிட மாட்டேன். அச்சமடைந்தவனையோ, என்னிடம் அர்ப்பணிப்புள்ளவனையோ,
என் பாதுகாப்பை நாடுபவனையோ, ஆதரவற்றவனையோ, துன்பத்தால் பீடிக்கப்பட்டவனையோ, என்னிடம்
வந்தவனையோ, தன்னைத் தானே பாதுகாத்துக் கொள்வதில் பலவீனனையோ, உயிரை வேண்டுபவனையோ ஒருபோதும்
கைவிடமாட்டேன் என்பது என் உறுதியான நோன்பாகும். இத்தகைய ஒருவனை என் உயிர் போகும் வரை
ஒருபோதும் நான் கைவிட மாட்டேன்" என்றான் தர்மன். . "நீதிமானான மன்னன் யுதிஷ்டிரனின்
இந்தச் சொற்களைக் கேட்டு (நாயாக இருந்த) அறத் தேவன் மிகவும் நிறைவடைந்தவனாகப் சொன்னான். மன்னர்களின் மன்னா, நீ நற்குடியில் பிறந்தவனாகவும், நுண்ணறிவையும், பாண்டுவின்
நல்லொழுக்கத்தையும் கொண்டவனாக இருக்கிறாய். நாயைத் துறப்பதற்குப் பதில் தேவர்களின்
தேரையே நீ துறந்துவிட்டாய். உன்னுடைய கதி உயர்ந்ததும்,
தெய்வீகமானதுமாகும்" என்றான்
இந்த அற்புதமான காவிய நிகழ்வு பதரிகாச்ரமம் - மானா கிராமம், சரஸ்வதி நதி உருவாகும் வ்யாஸர் கோவில், பீமன் பாலம் அருகே சிலா வடிவில் உள்ளது. ஒரு சிறிய காணொளி இங்கே : [taken by me on 17.9.2026]: https://youtu.be/WFgtwJwtCZI
அன்புடன் - அடியேன் ஸ்ரீனிவாச தாசன்
மாமண்டூர் வீரவல்லி ஸ்ரீனிவாசன் சம்பத்குமார்
தமிழ் பகுதி ... : திரு அருள் செல்வபேரரசன் - திரு.கிசாரி மோஹன் கங்குலியின்
முழு மஹாபாரதத்தை அற்புதமாக மொழி பெயர்த்துள்ள நூலில் இருந்து. அவருக்கு நன்றிகளும் ஒப்புகைகளும் !
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)