Battle of Thakkolam ~ some history and sad story of Sri Azhagu Raja Perumal Aalayam

In the history of Tamil Nadu, have read about Cheras, Chozhas, Pandiyas and Pallavas .. ..  Vijayanagara Empire and Chalukyas  .. .. heard of Rashtrakuts !! (this is no post on history though – but a reproduction of sordid state of affairs of a Vaishnavaite temple – source article being Sakthi Vikadan of 2016)

 

Rashtrakuta was a royal dynasty ruling large parts of the Indian subcontinent between the sixth and 10th centuries. The earliest known Rashtrakuta inscription is a 7th-century copper plate grant detailing their rule from Manapura, a city in Central or West India. Other ruling Rashtrakuta clans from the same period mentioned in inscriptions were the kings of Achalapur and the rulers of Kannauj. Several controversies exist regarding the origin of these early Rashtrakutas, their native homeland and their language. The Elichpur clan was a feudatory of the Badami Chalukyas, and during the rule of Dantidurga, it overthrew Chalukya Kirtivarman II and went on to build an empire with the Gulbarga region in modern Karnataka as its base. This clan came to be known as the Rashtrakutas of Manyakheta, rising to power in South India in 753 AD. At the same time the Pala dynasty of Bengal and the Prathihara dynasty of Malwa were gaining force in eastern and northwestern India respectively.

Of the many kings of this dynasty – this post draws reference to Krishna, more because of the place Thakkolam !  Krishna III whose Kannada name was Kannara (r. 939 – 967 C.E.) was the last great warrior and able monarch of the Rashtrakuta Dynasty of Manyakheta. He was a shrewd administrator and skillful military campaigner. He waged many wars to bring back the glory of the Rashtrakutas and played an important role in rebuilding the Rashtrakuta empire. He patronised the famous Kannada poets Sri Ponna, who wrote Shanti purana, Gajankusha, also known as Narayana, who wrote on erotics, and the Apabhramsha poet Pushpadanta who wrote Mahapurana and other works. His queen was a Chedi princess and his daughter Bijjabbe was married to a Western Ganga prince. During his rule he held titles such as Akalavarsha, Maharajadhiraja, Parameshvara, Paramamaheshvara, Shri Prithvivallabha etc. At his peak, he ruled a vast empire stretching from the Narmada river in the north to the Kaveri river delta in the south. A copper grant of 993 issued by the Shilahara king of Thana claims the Rashtrakuta control extended from the Himalayas in the north to Ceylon in the south and from the eastern sea to the western seas. The grant states that when King Krishna III mobilised his armies, the kings of Chola, Bengal, Kannauj, Andhra and Pandya regions used to quiver.

The Battle of Takkolam (948–949) was a military engagement between a contingent of troops led by Rajaditya, crown prince and eldest son of the Chola king Parantaka I (907–955), and another led by the Rashtrakuta king Krishna III (939–967) at Takkolam in southern India. The battle resulted in the death of Rajaditya on the battlefield and the defeat of the Chola garrison at Takkolam. The battle is considered as the climax of the confrontation between the two imperials powers, the Cholas and the Rashtrakutas, for mastery of south India. Chola prince Rajaditya Chola was killed "while seated on his elephant with a well-aimed arrow". From the famous Atakur inscription it is known that Krishna III gave Buthuga II extensive Ratta territories near Banavasi in return for this victory.   With the fall of the Cholas, he was able to extract tribute from the Pandyas and the Chera ruler of Kerala. This victory is narrated in Somadeva's writing Yashatilaka Champu of 959 as well.

There existed a beautiful old temple with ornate stone pillars Sri Azhagu Raja Perumal temple dating back to 7^th century or so but in dilapidation now. Uncared for, neglected and usurped like many other temple properties !! Sordid  

'Thirucoral' alias 'Thakkolam' is historically important as the battle-field where the Rashtrakudas and the Cholas fought in 949 A.D. It is about seven miles from PalIur on the Kancheepuram-Arkonam road. Vellore, the district headquarters and Arkonam the taluk headquarters are 45 and 8 miles away respectively. Buses plying frequently between Madras and Vellore pass through this village. In the north-eastern corner of this village is a small temple dedicated to Sri Gangadharar.

Now with a heavy heart read this article that appeared in Sakthi vikadan in 2016 [photos too are from the article]

ஆலயம் தேடுவோம்!

ஆக்கிரமிப்பில் அழகுராஜ பெருமாள் ஆலயம்!

 

கோயில் சொத்துக்களும் நிலங்களும் ஆக்கிரமிப்புக்கு உள்ளாவது நாம் எல்லோரும் அறிந்த, வேதனைக்குரிய ஒரு விஷயம்தான். ஆனால், ஓர் ஆலயமே ஆக்கிரமிக்கப்பட்டு இருக்கும் அவலமும் இந்தப் புண்ணிய பூமியில் நடந்திருக்கிறது என்பதை அறிய வரும்போது, நமக்கு உண்டான அதிர்ச்சிக்கு அளவே இல்லை. கோயிலுக்கு உள்ளே தெய்வ சந்நிதிகள் இருப்பதற்குப் பதிலாக, மனிதர்கள் அந்த இடங்களைக் கையகப்படுத்தி, வீடு கட்டி வசிக்கும் அவலத்தை என்னவென்று சொல்வது!

புராண பிரசித்தியும் வரலாற்றுப் பிரசித்தியும் பெற்ற திருவூறல் என்கிற தக்கோலம் திருத்தலத்தில்தான், இப்படி ஓர் அநியாயம் நடந்திருக்கிறது. ஏழு சிவாலயங்கள் அமைந்திருக்கும் காரணத்தால் 'சப்த சிவ க்ஷேத்திரம்’ என்று போற்றப்பெறும் தக்கோலம் திருத்தலத் தில் அமைந்திருக்கும் அழகுராஜ பெருமாள் ஆலயம்தான் சிலரின் ஆக்கிரமிப்புக்கு உள்ளாகியிருக்கிறது. நேரில் சென்று பார்த்தபோது, சக்தி விகடன் 'நாரதர் உலா' பகுதியிலும் இடம்பெறவேண்டிய ஆலயமாயிற்றே இது எனத் தோன்றவே, உடனடியாக நாரதரின் கவனத்துக்கு விஷயத்தைக் கொண்டு சென்றுவிட்டோம்!

ஒரு காலத்தில், இந்தக் கோயில் எழிலார்ந்த அழகுடன் திகழ்ந்திருக்க வேண்டும் என்பதை அதன் தோற்றத்தைப் பார்க்கும்போதே நம்மால் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. ஆனால், இன்றைக்குச் சிதிலம் அடைந்த ராஜகோபுரத்தையும், அரைகுறையாகக் காட்சி தரும் மண்டபம் மற்றும் கருவறைகளையும் காணும்போது, நெஞ்சம் பதைக்கிறது. 'நமக்கெல்லாம் அருள்புரிவதற்காக பெருமாள் தானுகந்து கொண்ட திருக்கோயில் இப்படி ஆக்கிரமிப்புக்கு உள்ளானதற்குக் காரணம் என்ன என்று ஆராய்வதை விடவும், இனியாகிலும் அந்த ஆக்கிரமிப்புகளைச் சட்ட ரீதியாக அகற்றி, சிதிலம் அடைந் திருக்கும் ஆலயத்தைச் சீரமைக்க திருப்பணிகள் மேற்கொண்டு, விரைவில் அக்கோயில் கும்பாபிஷேகம் காண வழி செய்வதுதான் நமக்கான கடமையும், அழகுராஜ பெருமாளுக்கான நன்றிக்கடனும் ஆகும்!  

கோயில் என்பது பொதுச்சொத்து. ஊர் மக்களின் நலனுக்காகவே அக்காலத்தில் மன்னர் பெருமக்கள் இதுபோன்ற பெரிய பெரிய கோயில்களை நிர்மாணித்து, அவற்றில் பூஜை புனஸ்காரங்களும், விழாக்களும் நடைபெற நிவந்தங்களை எழுதி வைத்தார்கள். இப்போது இதை உணர்ந்துகொண்ட தக்கோலம் ஊர்மக்கள், அழகுராஜ பெருமாள் கோயில் ஆக்கிரமிப்புகளை அகற்றி, பெருமாளுக்கு ஆலயத் திருப்பணிகள் செய்வதற்கான முயற்சிகளில் ஈடுபட்டுள்ளனர். அழகுராஜ பெருமாள் இந்தத் தலத்தில் ஆலயம் கொண்ட புராண நிகழ்ச்சி என்ன?

திருவூறல் தல புராணம் என்ற புராணத்தில், நைமிசாரண்யத்தில் தவம் இயற்றிக்கொண்டிருந்த முனிவர்களுக்கு வியாசரின் சீடரான சூத முனிவர் கூறியதாக இடம் பெற் றிருக்கிறது அந்தப் புராண வரலாறு. அமிர்தம் வேண்டி பாற்கடல் கடைந்தபோது, ஆலகால விஷம் தோன்றியது. அதன் கடுமை அசுரர்களையும் தேவர்களையும் பாதித்ததோடு நிற்கவில்லை; மகாவிஷ்ணுவையும் பாதிக்கவே செய்தது. விஷத்தின் கடுமையால், விஷ்ணு மூர்த்தி யின் மேனி கருநிறமாக மாறிவிட்டது. பெருமாள் மீண்டும் பொன்மேனி பெறவேண்டும் என்பதற் காக, 'பொன்னார் மேனியனும் புலித்தோலை அரைக்கசைத்த’வனுமாகிய சிவபெருமானைப் பிரார்த்தித்து, திருவூறல் என்னும் இந்தத் தக்கோலம் திருத்தலத்தில் தவமும் பூஜைகளும் செய்து வரலானார். விஷ்ணுவின் தவத்தால் மகிழ்ந்த மகேஸ்வரன் அவருக்குக் காட்சி கொடுத்து, ''நாராயண மூர்த்தியே, உம்முடைய மேனி கருநிறம் அடைந்தது நம் இருவருடைய திருவுள்ளத்தின்படியே நிகழ்ந்ததாகும்.ஒதுக்கப்பட்ட திதிகளான அஷ்டமிக்கும் நவமிக் கும் உம்முடைய அவதாரமானது சிறப்பு சேர்த்ததுபோல், அனைவராலும் ஒதுக்கப்படும் நிறமான கருமை நிறமும் இனி உம்மால் ஏற்றம் பெறும். இந்தக் கருத்த நிறமே உமக்கு மேலான அழகினையும் தரும். கோடி மன்மதர்களின் அழகும் உம் ஒருவருடைய அழகுக்கு ஈடாகாது. நீர் இத்தலத்திலேயே அழகுராஜ பெருமாள் என்ற திருப்பெயருடன் மங்களலட்சுமி தாயாருடன் வீற்றிருந்து, பக்தர்களுக்கு சகல மங்கலங்களையும் அருள்வீராக!''  என்று கூறி அருளினார். ஸ்ரீஅழகுராஜ பெருமாள் இங்கு கோயில் கொண்ட வரலாறு இதுதான்.  

எண்ணற்ற மன்னர்களால் திருப்பணிகள் செய்யப்பெற்றதும், மானியங்கள் வழங்கப்பட்டது மான அழகுராஜ பெருமாள் கோயில் எப்போது சிதைந்தது, எப்படிச் சிதைந்தது என்பதெல்லாம் அந்தப் பெருமாளுக்குத்தான் வெளிச்சம்! ஆனால், ஆலயம் சிதையத் தொடங்கியபோதே அப்போதிருந்த மக்கள், சுதாரித்துக்கொண்டு ஆலயத்தைச் சீர்படுத்த திருப்பணிகள் செய்யாமல் விட்டதன் விளைவுதான், காலப்போக்கில் யாருமே கவனிப்பாரின்றி கோயிலே இன்றைக்கு ஆக்கிரமிப்புக்கு உள்ளாகியிருக்கிறது.

அழகுராஜ பெருமாளின் திருவுள்ளப்படி இப்போது ஊர்மக்கள் இணைந்து ஒரு திருப்பணிக் கமிட்டி ஆரம்பித்து, ஆக்கிரமிப்பாளர்களிடமிருந்து கோயிலை மீட்டு, திருப்பணிகளை மேற்கொள்ளும் முயற்சியில் ஈடுபட்டுள்ளனர். அவர்களில் ஒருவரான புருஷோத்தமன் என்பவரைச் சந்தித்தோம்.

''எனக்குத் தெரிஞ்சு கோயில் பல வருஷமாவே இந்த நிலையிலதான் இருக்கு. யாருமே இது பற்றி அக்கறை எடுத்து, திருப்பணி செய்ய முன்வராத நிலையிலதான், கோயிலுக்கு உள்ளேயே சிலர் வீடுகள் கட்டிக் குடியேறும் அளவுக்குக் கொண்டு வந்துவிட்டிருக்கு. கோயில் குளமும் கூட ஆக்கிரமிக்கப்பட்டிருக்கு. அழகுராஜ பெருமாள், தாயார் மூல விக்கிரஹங்களை யாரோ உடைச்சிட்டாங்க. ராமர் மற்றும் சீதை விக்கிரஹங்கள் மற்றும் உற்ஸவ விக்கிரஹங்களை சிவன் கோயில்லயும், ஆஞ்சநேயர் கோயில்லயுமா வெச்சிருக்கோம். இப்பத்தான் ஊர்மக்களோட ஒத்துழைப்புடன் ஒரு கமிட்டி அமைச்சிருக்கோம்.  

ஸ்ரீபெரும்புதூர் ஸ்ரீமத் அப்பன் பரகால ராமாநுஜர் எம்பார் ஜீயர் சுவாமிகள் இந்தக் கோயிலுக்கு வந்து பார்வையிட்டு, திருப்பணிகள் செய்வதற்கு உத்தரவு கொடுத்திருக்கார். ஸ்ரீமத் ராமாநுஜரின் 1000வது ஜயந்தி கொண்டாடும் இந்த நேரத்துல, எப்படியாவது இந்தக் கோயில் திருப்பணிகளை முடித்து, சம்ப்ரோக்ஷணம் செய்ய நினைச்சிருக்கோம். எங்களோட முயற்சிகள் நல்லபடியாக நிறைவேற அந்தப் பெருமாள்தான் அனுக்கிரகம் செய்யவேண்டும்'' என்றார்.  

முதலில் ஆக்கிரமிப்புகளை முழுமையாக அகற்றவேண்டும்; பின்னர் கோயில் திருப்பணிகளைத் தொடங்கவேண்டும்; உடைக்கப்பட்ட மூல விக்கிரஹங்களுக்குப் பதிலாக புதிய விக்கிரஹங்கள் செய்யப்பட வேண்டும்; இன்னும் ராஜ கோபுரம், மண்டபம், கருவறைகள் கட்டுவது என ஏராளமான திருப்பணிகள், கமிட்டியினர் முன்பாகக் காத்துக் கொண்டிருக்கின்றன.  

அரசுத் தரப்பில் விரைவிலேயே உரிய நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டு, ஆக்கிரமிப்புகள் அகற்றப்பட்டு, உடனடியாக திருப்பணிகள் தொடங்கப்பட வேண்டும் என்பதுதான் ஊர் மக்களின் பிரார்த்தனை!  

அவர்களின் பிரார்த்தனை வெகு சீக்கிரம் பலிக்கவேண்டும். அழகுராஜ பெருமாளின் திருக்கோயில் திருப்பணிகளுக்கு நிதியுதவி உள்ளிட்ட நம்மால் இயன்ற உதவிகளைச் செய்வது நம்முடைய கடமையும் ஆகும். அப்படிச் செய்வ தால், அழகுராஜ பெருமாளின் அருளுடன், ஆயிர மாயிரம் பக்தர்களுக்குப் பெருமாளின் திருவருள் கிடைக்கச் செய்த புண்ணியமும் நமக்கும் நம் சந்ததியர்க்கும் கிடைக்கும் என்பது உறுதி.

திருத்தலக் குறிப்புகள்:

எங்கிருக்கிறது?: சென்னை பூவிருந்தவல்லி அரக்கோணம் சாலையில் அமைந்திருக்கிறது.

எப்படிச் செல்வது?: சென்னையில் இருந்து பேரம்பாக்கம் செல்ல பேருந்து வசதிகள் உள்ளன. பேரம்பாக்கத்தில் இறங்கி, ஆட்டோ அல்லது அரக்கோணம் செல்லும் பேருந்து மூலம் தக்கோலம் தலத்தை அடையலாம்.

 

https://www.vikatan.com/spiritual/temples/114918-thakolam-azagu-perumal-temple-encroachings

https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1359947687506825&id=775750842593182

Read further : உலக தமிழர் விழிப்புணர்வு குழுமம்  facebook post   2.11.2019.  

கோயில் நிலங்கள் கொள்ளையடிப்பதை பார்த்துள்ளோம், சிலைகள் திருடு போவதை கேட்டுள்ளோம். ஒரு கோயிலே கபளீகரம் ஆனதை பார்த்துள்ளோமா?  தெரு ஓர பிள்ளையார் கோயிலோ, சாலையோர மாரியம்மன் கோயிலோ இல்லை. ஒரு மிகப்பெரிய வைணவ ஆலயம்.  அதுவும் சென்னைக்கு அருகாமையில் 50-60 கிலோ மீட்டர் தொலைவில்.

சற்றே வியப்பு. வரலாற்று சிறப்பு வாய்ந்த தக்கோலம் ஊர் தான் அது. இங்கே ஜலனாதீஸ்வரர் சிவாலயம் இருப்பது மட்டுமே பலருக்கு தெரியும். மீதம் 7 சிவாலயம் பல பேருக்கு தெரியாது. சரி தக்கோலம் சைவ கோயில் உள்ள ஊர் தானே.  என்ன புது பிட்டா போடுரீங்க.  கொஞ்சம் கண்ணீர் கதை தான். அந்த கதையின் நாயகன் மங்கள லட்சுமி சமேத அழகிய கரிய வரதர் (அழகு ராஜ பெருமாள்). பாடல் பெற்ற சைவ கோயிலை விட மிகப்பெரிய வைணவ ஆலயம்.

இந்த அழகு ராஜ பெருமாளுக்கு அழகிய ஐந்து நிலை கோபுரம் ஏதோ மிச்ச சொச்ச எச்சமாக நோய் வாய்ப்பட்டு இருந்தாலும், அடிபட்ட சிங்கம் போல் கம்பீரம் குறையாமல் காட்சி அளிக்கிறது. மூலவர் என்ன ஆனார் என்றே தெரியவில்லை.  உற்சவர் ஜலனாதீஸ்வரர் கோயிலில் அடைக்கலம் புகுந்து விட்டார்.  கிட்டத்தட்ட தெரிந்தே 100 ஏக்கர் நிலத்திற்கு சொந்தக்காரர்.  சரி கோயில் கபளீகரம்னு தானே ஆராமிச்சோம்.  என்ன தான் ஆச்சி? என்ற கேள்விக்கு இப்படியெல்லாம் கூட ஆகுமா என்ற வியப்புக்குறியே விடையாய் கிடைக்கிறது.  வழக்கம் போல் ஆலய தரிசனம் தொடர் ஓட்டுவோம். இருப்பது ராஜ கோபுரம் மட்டுமே, சுற்று மதில்கள் மாயமாகி பல வருடம் ஆகிற்று.

உள்ளே நுழைந்தால் (வெளியூர் ஆட்கள் அவ்வளவு சீக்கிரம் நுழைய முடியாது என்றே சொல்லலாம்) அழகிய வெளிச்சுற்று  பிரகாரம் என்று வாய் எடுப்பதற்கு வாய்ப்பு அங்கேயே மறுக்கப்படுகிறது.  கிட்டத்தட்ட 60 வீடுகள். அழகிய திருக்குளம், தெருக்குளமாக உருக்குலைந்து போய் உள்ளது.  அழகிய மண்டபம் அலங்கோலமாய் காட்சி அளிக்கிறது. எந்த மன்னன் ரசித்து, ருசித்து கட்டினானோ தெரியவில்லை.   கருவறை குமுத பட்டை முழுவதும் முத்து முத்தாய் கல்வெட்டுகள் சிதறி கிடக்கின்றன.  

பிழைப்பற்றவனுக்கு பொன்னேரியில் திருவிழாவாம். என்ன செய்வது சில வரலாற்று ரசனை வருத்தெடுக்கும் போது, இது போல் கிறுக்கு புத்தி போகத்தான் செய்கிறது. ஊர் மக்கள் சிலரை அனுகி, நிலைமை பற்றி விசாரிக்கும் போது சில கண்ணீர் கதைகள் குவிய துவங்கியது.

சார்.  40-50 வருஷத்துக்கு முன்னாடி... Flashback இது ஒரு அழகான வடகலை அக்ரஹாரம். இவர் உண்மையிலேயே பெயருக்கு ஏற்றார் போல் அழகு ராஜா தான். தின்பதற்கும் (பிரசாதம்), திருவிழாவிற்கும்  எந்நேரமும் குறைவில்லை.  சிறுக சிறுக கோயில் நிலங்கள் கை விட்டு போயிடுச்சு, சரியா பூஜை செய்ய முடில. கோயிலை நம்பி இருந்த நயனக்காரர், வண்ணார், பண்டாரம் சிறுக சிறுக வெளியேறிட்டாங்க.  கோஷ்டி கோஷ்டியா இருந்த அந்தணர்கள், ஆங்காங்கே வயிற்று பிழைப்புக்கு புலம் பெயர்ந்துட்டாங்க.  சின்னதா ஒரு குடிசை உள்ளே புகுந்தது. அந்த விஷ செடி இன்னைக்கு 60 மாடி வீடு முளைத்த வெட்டி எரிய பட வேண்டிய விருட்சமா(மரமாக) மாறிடுச்சு. எப்படியோ சிலர் முயற்சித்து பெருமாளை (சிவாலயத்தில் உள்ள உற்சவர்) புரட்டாசி மாதம் ஒரு சனிக்கிழமை அவர் சொந்த இடத்திற்கு எடுத்து சென்றுள்ளனர். 

வெறி கொண்ட ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் இரும்பு பைப் கொண்டு தாக்க தொடங்கி உள்ளனர். தோளிலே பெருமாள். பெருமாளை தங்குவதா? அடி கொடுத்தால் வாங்குவதா?  தப்பித்தோம் பிழைத்தோம் என்று சுற்றி பார்த்து விட்டு திரும்பி விட்டார் பெருமாள்.  மாலிக்கப்பூர் படையெடுப்பின் போது கூட இவ்வாறு நடந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. எல்லாம் கடந்த 40-50 வருட திருட்டு ஆட்சியில் சுரண்ட பட்டு இருக்கிறது. 

எப்படியோ வேலூர் கலெக்டர் வரை விஷயம் கசிய, கடந்த ஞாயிறு அன்று நான்கு காவலர்கள் உதவியுடன் பெருமாள் ஏலனப்பட்டு சுதர்சன யாகம் செய்து கொண்டார்.  முன்னோர்கள் அடேய் பாத்துகோடா நம்ம ஊர் பொக்கிஷம் என்று விட்டு சென்றதை, எப்படி விஷமமாய் ஒவ்வொரு ஊரிலும் விட்டுவிட்டோம்.  

அல்ப பணத்திற்கா? டாம்பீக அரசியலுக்கா?

  

Vijayadasami parvettai ~ Virada paruvam

Vijayadasami Paarvettai purappadu at Thiruvallikkeni  2020    

  "விஜயதசமி"  

 

மகாஜனபதம்  என்பது பண்டைய  இந்தியாவில் கோலோச்சிய  16 அரசுகளைக் குறிக்கும்.   வடமேற்கிலுள்ள காந்தாரம் முதற்கொண்டு கிழக்குப் பகுதியில் காணப்பட்ட அங்கம் வரையிலான பதினாறு அரசுகளில் மத்சய நாடு என அறியப்பட்ட விராட நாடும் ஒன்றாகும்.    

Today is Sri Peyalwar sarrumurai ~ today is Vijayadasami – due to Corona there is no purappadu of Sri Parthasarthi Perumal.  Those regular would have had darshan of Emperuman in kuthirai vahanam in vijayadasami parvettai.  In the past few years regulars to Thiruvallikkeni Sri Parthasarathi Temple would have seen and wondered  a sudden tree in the middle of their way at the 36 pillared mantap.  That was significant !

 

 

மகாபாரதத்தின் 18 பருவங்களுள் நான்காவது விராட பருவம். இப்பருவத்தில், 12 ஆண்டுகள் வனவாசம் முடித்து, ஒராண்டு தலைமறைவு வாழ்க்கை வாழ, பாண்டவர்கள், மத்சய நாட்டின் மன்னர் விராடன் அரண்மனையில், தலைமறைவாக வேலைக்காரர்களாக வாழ்கின்றனர்.  தருமர்  மன்னருடன் சொக்கட்டான் ஆடும் நண்பனாக கங்கன் எனும் பெயரிலும்,  திரௌபதி, விராட இராணி சுதேஷ்ணையின் சிகை அலங்காரம் செய்யும் பணிப்பெண்னாக சைரந்திரி என்ற பெயரிலும், பீமன் விராட அரண்மனை சமையல் கலைஞராக வல்லபன் எனும் பெயரிலும், அருச்சுனன் விராட இளவரசி உத்தரைக்கு நடனம் கற்றுத் தரும் ஆசிரியராக பிருகன்னளை எனும் பெயரிலும், நகுலன் அரண்மனை குதிரைகளை பராமரிக்கும் கிரந்திகன் எனும் பெயரிலும், சகாதேவன் அரண்மனை பசுக்களை பராமரிக்கும் தந்திரிபாலன் எனும் பெயரிலும் வாழ்ந்தனர். 

மகா பராக்கிரம் பொருந்திய பாண்டவர்கள் ஐவரும் ஒளிந்து வாழ்வது எளிதல்லவே !  அவர்கள் விராட நகருக்குள் நுழையுமுன், , ருருவின் மகன் (யுதிஷ்டிரன்) அர்ஜுனனிடம், “நகரத்திற்குள் நுழைவதற்கு முன்பு, நமது ஆயுதங்களை எங்கே வைப்பது? ஆயுதங்களுடன் நுழைந்தால், நாம் நிச்சயம் குடிமக்களுக்கு அச்சத்தை ஏற்படுத்துவோம். மேலும், மிகப்பெரிய வில்லான காண்டீவத்தை மனிதர்கள் அனைவரும் அறிவார்கள். அதனால், சந்தேகமற, விரைவில் மக்கள் நம்மை அடையாளம் காண்பார்கள். நம்மில் ஒருவர் கண்டுபிடிக்கப்பட்டாலும், {நமது} வாக்குறுதியின் படி, நாம் மேலும் பன்னிரெண்டு வருடங்களைக் காட்டில் கழிக்க நேரிடும்" என்றான்  

அர்ஜுனன்  சொன்னான் :  -   “அடைய முடியா சிகரத்தின் அருகில் இருக்கும், அதோ அந்தக் கடுமை நிறைந்த மயானத்தில், விலங்குகளும் பாம்புகளும் நிறைந்த காட்டுக்குச் செல்லும் வழியை விட்டு விலகியிருக்கும்  இடத்தில, ஒரு பெரும் வன்னி மரம், ஏறுவதற்குக் கடினமானதாகவும், பெரும் கிளைகளை விரிந்து பரப்பியிருப்பியபடியும்  இருக்கிறது. நாம் நமது ஆயுதங்களை அந்த இடத்தில்  பாதுகாப்பாக வைத்துவிட்டு,  நகரத்திற்குச் சென்று துயரத்தில் இருந்து விடுபட்டு வாழலாம்" என்றான்.   நகுலன் அந்த மரத்தில் ஏறி விற்களையும் பிற ஆயுதங்களையும் அதில் வைத்தான்  அந்த மரத்தில் உடையாத பகுதி என்றும், மழையும் ஊடுருவாத பகுதி என்றும் தான்  நினைத்த பகுதியில் அவற்றை {அந்த ஆயுதங்களை} இறுக்கமாகக் கட்டினான்.  

மிக அந்நியாயமாக பாண்டவர்களை அனுப்பிய வனவாசமும், அஞ்ஞாத வாசமும் முடியும் தருவாயும் வந்தது.  துரியோதனன் கலக்கம் அடைந்தான்.எப்படியாவது பாண்டவர்களைக் கண்டுபிடித்தால் அவர்கள் நிபந்தனையை நிறைவேற்றவில்லை என மீண்டும் வனவாசம் அனுப்பி விடலாம் என எண்ணினான். மறைந்த சூரியன்போல் பாண்டவர்கள் திரும்பி எழுந்து வருவார்கள்..'என்றார் பீஷ்மர். அப்போது ஒற்றர்களால்  விராட நகரில், கீசகன் பெண் ஒருத்தியின் காரணமாக கந்தர்வனால் கொல்லப்பட்டான் என வந்த செய்தி கௌரவர்களுக்கு சந்தோசம் அளித்தது.  விராட நாட்டு மன்னனை முற்றுகையிட்டால், அவனைக் காக்க பாண்டவர்கள் வருவார்கள்; அவர்களை வெளிக்கொணரலாம் மேலும்  விராடனிடம் கொண்ட பழைய பகமையைத் தீர்த்துக் கொள்ள இதுவே தருணம் என எண்ணிய .திரிகர்த்த நாட்டு மன்னன் சுசர்மா அவர்கள் உதவிக்கு வந்தான்.  முதலில் பசுக்கூட்டத்தை கவர்வது அவன் திட்டம்.அப்போது பசுக்களைக் காக்க பாண்டவர்கள் வருவார்கள் என்பது அவன் கணிப்பு. போர் தொடங்கியது.

 

A couple of years or so ago, news reports suggested that a huge more-than-a-century-old Jammi tree that stood  in the middle of the road in the non-descript Khambampadu village was fortunate enough not to face the axe during road widening, as the residents who were sentimentally attached to it, protested. Nobody in this environment-conscious village, about 75 km from the district headquarters, considers it as hindrance in their path. “We understand the impact of global warming and the severe biodiversity loss on our lives,” said the  group of people in the village in the drought-prone Prakasam district in Andhra Pradesh. The residents nurture the tree, which faced several testing times, including the devastating Diviseema cyclone that caused havoc in 1977.  Several avenue trees elsewhere faced the axe be it for the expansion of the Chennai-Kolkata highway or for the four-laning of the Ongole-Chirala highway.

 

When  Google India marked the 45^th  anniversary of the Chipko movement with a doodle, it was a refreshing flashback to forest communities sacrificing their lives to protect trees from being felled for timber use. One of the first such recorded community protests was at Khejarli village in present-day Rajasthan. In this village, around the year 1730, about 300 Bishnois led by Amrita Devi are said to have sacrificed their lives to protect Khejri trees. The Bishnois, particularly the women in the community, considered Khejri trees (Prosopis cineraria) sacred because of their multi-use benefits.

 

                               On September 11, 1730, over 360 people of the Bishnoi tribe were killed in Khejarli (Rajasthan) ~ and they fell objecting felling of Khejri trees by the king of Jodhpur.  .. .. that way not many of us knew of Bishnoi community before Salman Khan made headlines for his role in the blackbuck killing case of 1998?   The term Bishnoi translates to the number 29.   29 is the number of tenets laid down by the founder of the Bishnoi sect almost 500 years ago. Of the 6 tenets that focus on protecting nature, the two most thoughtful ones are: Jeev Daya Palani–Be compassionate to all living beings and Runkh Lila Nahi Ghave– Do not cut green trees. The principles were not only tailored to conserve the biodiversity of the area but also ensured an eco-friendly social life.   

Thousands of years ago humans lived in jungles that sustained them, providing both food and shelter. They lived in harmony with the wildlife, respecting their space. They neither hunted for sport, poached, burnt, nor cut down huge swathes of forest land. They venerated nature, because they realised the grave importance of forests, and worshipped trees and animals. In the core of the forests, they nurtured sacred groves — groves of trees that have religious importance. Many of these sacred groves exist even today.   For the Bishnois, conservation of nature and wildlife is their religion. In the arid regions of Rajasthan, they manage sacred groves called orans where there are forests of Khejri trees and large populations of antelopes like the blackbucks and chinkara roam.    

In 1730 AD, when men from Maharaja Abhay Singh’s army started cutting down the Bishnoi’s sacred khejri (Prosopis cineraria) trees in the village of Khejarli, a woman named Amrita Devi stepped forward and claimed that cutting off her head was cheaper than felling a tree. She was decapitated, along with her three daughters who voluntarily took her place, followed by 363 other Bishnoi men, women and children who stepped forward until the massacre was finally called to the attention of the king.

                                  “Banni Kodtine, Bangara haagali” — is a popular greeting during Dussehra in Karnataka, meaning “Let me give you leaves of Banni tree, and let them bring gold to you”.   Banni tree, considered a symbol of courage, peace and prosperity, is the State Tree of Rajasthan and newly formed Telangana. The bark of vanni  tree is useful in treating piles, worm infestation, muscular and joint pains. Used as antidote for snake or scorpion-bite poisoning. Paste of flowers with sugar is given to prevent unexpected abortions. The leaves and fruits are used to cure nervous disorders. The smoke by burning leaves exposed in case of eye complaints ~ and that tree symbolically planted in the mantap at Thiruvallikkeni was ‘vanni tree’.  

In the month of Purattasi is celebrated the nine day festival of Navarathri.  In all these days, there occurs  grand purappadu of Vedavalli Thayar inside the temple premises.  ‘Siriya Thirumadal’ is recited  during the purappadu.  The last day is celebrated as Saraswathi Pooja, the day of reverence to the Lord of Learning.  The next day is Vijayadasami ~ the day considered most auspicious for starting learning.  Children are put in schools and taught the first syllable known as “Aksharabyasam”.   Today   26^th Oct 2020     is * Vijayadasami *.   On Vijayadasami day, takes place  ‘paarvettai purappadu’  of Lord Parthasarathi on ‘kuthirai vahanam’.  

இந்தியப் பாலைவனங்களின் தங்க மரம்’ எனச் சிறப்பிக்கப்படுவது, பல்வேறு சிறப்புகளை உடைய வன்னி மரம். பாலைவனங்களிலும் வானிலை அதிகம் வறண்டிருக்கும் பகுதியிலும் தாக்குப்பிடித்து வளரக் கூடிய பசுமை மாறாத மரம் வன்னி. இதன் அனைத்துப் பகுதிகளுமே பயன்படுவதால், ‘கற்பகதரு’ என்றும் சொல்வார்கள்.  வன்னி மரம்  சோழ மன்னர்களின் குல மரம் எனும் சிறப்பு உடையது.  

‘Prosopis cineraria’  is a species of flowering tree in the pea family, Fabaceae. Common names include Khejri or "Loong Tree"; Janty; Vanni (Tamil); Jammi (Telugu); and Sami.  A large and well-known example of the species is the Tree of Life in Bahrain – approximately 400 years old and growing in a desert devoid of any obvious sources of water.  

In the epic Mahabaratha, during their exile Pandavas had to spend a year without revealing their identities.  This period was spent on Virada desam.  This is explained in detail in Virada parvam of Mahabaratha.  On Vijayadasami day which coincided with completion of their one year in exile,  in the war to protect Virada kingdom, Arjuna took back his bows and arrows hitherto hidden in a ‘vanni tree’ on the Vijaya dasami day and defeated the Gauravas. On Vijaya Dasami day at Thiruvallikkeni, ‘vanni mara parvettai’ is enacted every year.   This now-a-days  is symbolically celebrated at the entrance of the temple itself ; in olden days [till two decades ago]  this significant event  called ‘paarvettai’ took place in Vasantha bungalow situate in Venkatrangam Street.  Now that picturesque bungalow is gone, this is celebrated symbolically at the entrance of the temple.  Leaves of vanni  are  symbolically placed and the Lord comes near the tree ~ after aarathi, couple of  leaves get plucked by the battar representing the Perumal.  In the purappadu, it is  ‘Sthothra Padam’ goshti ~ Thadi Panchakam [Dhati panchagam] and Sthothra Rathnam  rendering in goshti.  Perumal had kulakkarai purappadu – TP kovil 2^nd street, Bandala Venugopala Street and then from South Mada St Junction and periya mada veethi.  

இந்தியப் பாலைவனங்களின் தங்க மரம்’ எனச் சிறப்பிக்கப்படுவது வன்னி மரம். வன்னி மரம், பல்வேறு சிறப்புகளை உடைய மரம். பாலைவனங்களிலும் வானிலை அதிகம் வறண்டிருக்கும் பகுதியிலும் தாக்குப்பிடித்து வளரக் கூடிய பசுமை மாறாத மரம் வன்னி. இதன் அனைத்துப் பகுதிகளுமே பயன்படுவதால், ‘கற்பகதரு’ என்றும் சொல்வார்கள்.  வன்னி மரம்  சோழ மன்னர்களின் குல மரம் எனும் சிறப்பு உடையது. வன்னி மரம் மிகவும் வசீகரமான மரம். இதனுடைய இலைகள் முத‌ல் அனைத்தும் சிறப்பு வாய்ந்தது. வன்னி மரம் பாலைவனப் பகுதியில் கூட வளரக் கூடியதாம்.  மிக சிறந்த இதிகாசமான மகாபாரதத்தில் விராட பர்வம், பாண்டவர்கள், மறைந்து விராட நாட்டில் வாழ்ந்த ஓராண்டு கால நிகழ்வுகளைக் கூறுவது.   இந்த கால கட்டத்தில், பாண்டவர்கள் தங்கள் அடையாளங்களை மறைத்து வாழும்போது, தங்கள் போர் ஆயுதங்களை வன்னி மரத்தில் மறைத்து வைத்திருந்ததாக மகாபாரதத்தில் கூறப்பட்டிருக்கின்றது. வன்னி மரம் புனிதமாக கருதப்படுகிறது. மராட்டிய போர் வீரர்கள் போருக்குப் புறப்படும் முன் வன்னி மர இலைகளைப் பிரசாதமாகப் பெற்றுக் கொண்டு புறப்படும் பழக்கமிருந்ததாக ஏட்டில் உள்ளது.    

"பார் எல்லாம் புகழ்ந்திடும் ஓர் சாரதி,

அவர் பார்த்தனுக்கு தேர் ஓட்டும் சாரதி,

எங்கள் சாரதி; பார்த்தசாரதி ; எங்கள் சாரதி !! ; பார்த்த சாரதி" ……   

என ஸ்ரீ பார்த்தசாரதிப் பெருமாளை புகழ்ந்து பாராட்டி, திருவல்லிக்கேணி திருக்கோவிலில் நடக்கும் வருடாந்தர உத்சவங்கள் எல்லாவற்றையும் பற்றிய பாடல் மிக பிரபலமானது. மறைந்த திரு கே வீரமணி அவர்கள் கணீர் குரலில் பாடிய அந்த பாடல் கேட்கும் போதெல்லாம் உத்சாகமும் தைரியமும் தரவல்லது. அதில் புரட்டாசி மாத உத்சவங்கள் பற்றி சில வரிகள் இங்கே :  

" வன்னி மர பார்வேட்டை கண்டு அருள வலம் வரவே !

மன்னவனும் எழுந்து அருள்வான் புரட்டாசி மாதம் தன்னில்; 

 

விஜயதசமி அன்று ஸ்ரீ பார்த்தசாரதி பெருமாள் பார்வேட்டை புறப்பாடு கண்டு அருள்வார். பெருமாள் குதிரை வாகனத்தில் எழுந்து அருளி வன்னி மரத்தில் அம்பு எய்யும் வைபவம் சமீப சில வருஷங்களில் வசந்த  பங்களா இல்லாதபடியால் பார்வேட்டை வைபவம் கோவில் வாசலிலேயே நடக்கிறது. புறப்பாட்டில் தாடி பஞ்சகம் மற்றும் ஆளவந்தார் அருளிச்செய்த ஸ்தோத்ர ரத்னம் சேவிக்கபடுகிறது. திருவல்லிகேணியில் 11.10.2016 அன்று   நடந்த புறப்பாட்டின் போது எடுக்கப்பட்ட சில புகைப்படங்கள் இங்கே :

 

adiyen Srinivasa dhasan
Mamandur Veeravalli Srinivasan Sampathkumar
26.10.2020.  

PS 1:  in  a bid to distinguish itself from its newly formed neighbour, the Andhra Pradesh government  declared new state symbols to replace the ones held by Telangana after it was created. The rose-ringed parrot has been chosen as the state bird and the jasmine is the new state flower.  Neem is declared as the State tree   The four icons of the State are :

•          State Bird - Palapitta (Indian Roller or Blue Jay).

•          State Animal - Jinka (Deer).

•          State Tree - Jammi Chettu (Prosopis Cineraria).

•          State Flower - Tangedu (Tanner’s Cassia).

Ps 2: நூறாண்டுகளுக்கு முன்பு  மும்பையில் தயாரான, "ஹரிச்சந்திரா" போன்ற புராணப் படங்கள்  சென்னையில் திரையிடப்பட்டன. இத்திரைபடங்கள் பெற்ற வரவேற்புகளின் காரணத்தினால், மோட்டார் உதிரிப் பாகங்கள் விற்பனையாளர் ஆர். நடராஜ முதலியார், கீழ்ப்பாக்கத்தில், "இந்தியா பிலிம் கம்பெனி" என்னும் நிறுவனத்தை நிறுவி, 1916 இல், "கீசக வதம்" என்ற சலனப் படத்தைத் தயாரித்தார். தென்னிந்தியாவின் முதல் திரைப்படம் இதுதான். விராட பருவம் 1937 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த தமிழ்த் திரைப்படமாகும். ஸ்ரீநிவாசா சினிடோன் நிறுவனத்தினரின் தயாரிப்பில் வெளிவந்த இத்திரைப்படத்தில் எம். யு. கிருஷ்ணப்பா, சி. எஸ். செல்வரத்தினம் பிள்ளை மற்றும் பலரும் நடித்து இருந்தனர்.

  

Madrasapatnam history ... and Thiru Mylai Madhava Perumal Thiruther

Mylapore has been a shoppers’ paradise ~  the  historical place has two MRTS railway stations : Thirumayilai and Sri Mundakakanni amman temple.  In between runs Kutchery road, linking Beach Road with Luz Junction and you would have travelled many a times on this – do you know that one of the bylanes leads to a famous landmark   at Arundale Street  – Sri Peyalwar avatharasthalam.  One would be surprised to find so many temples in small lanes and bylanes of Thirumayilapuri.  As one crosses, the Hamilton Bridge, is the famous  ‘Sri Mylai Madhava Perumal Thirukovil’   and behind this is ‘ Mundagakanni Amman temple’.  At Madhava Perumal temple, the Presiding deity is in a sitting posture hailed as Sri Madhavar and His consort is Amirthavalli.  The Uthsavar idol is extremely beautiful.  

Today’s post is about  Sri Mylai Madhava Perumal  Thiruther.  Thiruther is extremely captivating.  On screen too, we have seen many – one got enamoured by the scene of Arjuna wading through the forces in Mahabaratha  - those chariots were quite attractive.  Ratha is not only fleet-footed mode during war, it symbolizes energy and zeal to move forward.  It was on the chariot steered by Lord Krishna, Geethopadesam occurred to Arjuna, the mighty warrior.  

இதிஹாச புருஷர் ராமனின் தந்தை பத்துத்திசைகளிலும் தேர்களைச் செலுத்தும் வல்லமை பெற்றிருந்தவர் எனவே அவர் தசரதர் என்று அழைக்கப்பட்டார்.  மஹாபாரதப்போரில் பெரிய வீரர்கள் தேர் மேல் ஏறி யுத்தம் செய்தனர்.  பகவத் கீதை அருளிய கிருஷ்ண பரமாத்மா அர்ஜுனனுக்கு தேரோட்டி. சல்லியன் கர்ணனுக்கு தேரோட்டி. திருதராஷ்டிரனுக்கு தோரோட்டியாக இருந்த சஞ்சயன் போரில் நேரடி பங்கு ஏற்க இயலாமல், நடந்தவை அனைத்தையும் மன்னனுக்கு உரைக்கிறான்.  ஒரு அக்குரோணி படை என்பது, காலாட் படை வீரர்கள் 1,09,350, குதிரைகள் 65,610, தேர்கள் 21,870, யாணைகள் 21,870 ஆக மொத்தம் 2,18,700 எண்ணிக்கை கொண்டது. இது போன்று கௌரவர்அணியில் 11 அக்ரோணி படைகளும், பாண்டவர் அணியில் 7 அக்ரோணி படைகளும் இருந்தனவாம் 

ஸ்ரீவைஷ்ணவ ஆலயங்களில் திருத்தேர் புறப்பாடு முக்கியமானது.  பல நூறு பேர்கள் கலந்து கொள்ளும் ஒரு அற்புத நிகழ்ச்சி.  திருத்தேறில் பற்பல சிற்பங்கள் இருக்கும்.  பூதங்கள், யாளி, சிம்ஹம், பாய்ந்து இழுக்கும் குதிரைகள், தேர்ப்பாகன் போன்ற பொம்மைகளும் தோரணங்களாக வண்ண திரைசீலைகளும் இருக்கும்.  

 

சக்ரவர்த்தி  திருமகனாம் இராமபிரான் ~ மாதலி தேர்முன்பு கோல்கொள்ள மாயன் இராவணன் மேல் சரமாரி தாய்தலையற்றற்று வீழத் தொடுத்த தலைவன் அன்றோ  !   

உத்சவங்களில் திருத்தேர் கம்பீரமானது.  அழகான திருத்தேர் பெரிய கயிறுகளால் இழுக்கப்படும். அவற்றை "வடம்" என்று கூறுவர். இவ்வடத்தைப் பற்றி இழுத்துச் செல்வதை "வடம் பிடித்தல்" என்பர். கோவிலைச் சுற்றி தேர் செல்லக்கூடிய அளவு அகலமான வீதி அமைந்த இடங்கள் ரத வீதிகள் என்று அழைக்கப்படும். திருத்தேர் உருண்டோடி வரும் வீதிகள் எங்கும் மக்கள்  வீட்டு வாசலில் வண்ணக் கோலம் போட்டு, வழிபாட்டுப் பொருட்களுடன் வாசலில் நின்று கொண்டு வணங்குவர்.    

எம்பெருமானுடைய பல்லாயிர திருநாமங்களை கூவி 'கோவிந்தா!, மாதவா!, கேசவா!, நாராயணா!, கண்ணா!, மதுசூதனா, ஹ்ரிஷீகேசா' எனப்பாடி ஆனந்தித்து அவனை அவனுறையும் பல்வேறு கோவில்களில் சென்று சேவித்து, அவனது உத்சவங்களில் வாகன சேவைகளில் கண்டு இன்புறுகிறோம். இதோ இங்கே திருமயிலை மாதவப்பெருமாள் திருத்தேர் வைபவம் 2017.  

During our school days, our history books were devoted almost entirely to British history of colonization and some Mughal history.  We have read about various Governor Generals and their clemency.  Little was on record about Sir Edward Winter who reportedly held the government from 1661 to 1665 by right, and from 1665 to 1668 by usurpation. A man relevant in the history of British India, Madras and  Fort St. George  

In 1639, a small piece of land was ceded and thus established in Madrasapatnam, the reign of His Majesty Charles 1, just before the breaking out of great civil war.  Charles I (1600 – 1649) was King of England, Scotland, and Ireland from 27 March 1625 until his execution in 1649. The first settlement was dwarfed by the magnificent empires of Cholas and Pandyas who had their capitals in Conjeevaram and Madura.  The cities had been associated with Hindu culture, magnificent pagodas where sculptures and architecture alike exhibit the struggle of the religion.   In 1652 the garrison in Madras  only consisted of twenty-six soldiers. In 1653 the Agency was raised to the rank of a Presidency, and henceforth maintained a supremacy over the Factories on the Coast of Coromandel and in Bengal.  The appointmet of Sir Edward Winter marked a new period in Madras. Hitherto the factors had been plain business men, trying to keep on good terms with every one, and especially with the Native Powers. Their principal vice appears to have been a strong tendency to trade on their own account, rather than on account of the Company. This itching for private trade Sir Edward Winter was especially called upon to put down by all the means in his power.   

The son of William Winter and great-grandson of Admiral Sir William Winter,  came to India about 1630, probably under the charge of an elder brother, Thomas, who was chief of the Masulipatnam factory in 1647. In 1655 Edward Winter was appointed to the same post, but three years later he was dismissed, whereupon he returned to England, reaching London in the summer of 1660. He had amassed a considerable fortune, and, as he brought home his wife and family, he probably had no intention of going again to the east. The East India Company, however, in reorganising their affairs upon the grant of their new charter (1661), needed the services of an energetic man versed in the affairs of the Coromandel Coast, and were willing to forget their former grievances against his private trading. Accordingly, by a commission in 1661  Winter was appointed the eighth agent at Fort St. George on an agreement to serve for three years from the date of his arrival.  During his tenure, he obtained permanent agreement regarding the English rights over Madras. However, soon he aroused the ire of the local factors by allegedly adopting a threatening attitude against the Sultan of Golconda in response to the extravagant duties imposed by the former.   By 1664, the charges against Winter were mounting. He was accused of siphoning of 30,000 pagodas in cash, taking several relatives into company service, threatening to hang the dubash Thimmanna.   

Though not the earliest British settlement in the Indian Peninsula, Madras possessed a peculiar interest as constituting, with the exception of the insignificant site at Armagon, the first territorial acquisition by the English in Hindustan. It enjoyed  the distinction  of being the oldest of the three presidential cities, and for a considerable period it was the only fortified stronghold belonging to the East India Company.    

Much earlier to these occurrences – the places of Thiruvallikkeni and Thirumylai thrived.   It is a place that predates British rule by several centuries; it was occupied by the Portuguese in 1523, which  lasted until 1749, later falling  into the hands of the British East India Company.   It is “Mylapore” [Thiru Mayilai],  a cultural hub; one of the oldest residential parts of the city, also known as VEdapuri and Mayurapuri.  

In the  annual brahmothsavam at Mylai Madhava Perumal Temple     27.04.2017, was  day 7  Thiruther. ……  one could imagine smaller cars struggling in the bylanes here…. Yet the majestic thiruther   grandly wound its way in the streets.  Here are some photos taken  at Thirumayilai during the purappadu.

 

adiyen Srinivasadhasan
Mamandur Veeravalli Srinivasan Sampathukmar
22.10.2020 
Biblio : Madras in the olden time – History of the Presidency 1639-1702 by J Talboys Wheeler.